The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ik moet je gelijk geven, devel-hunt. Ik ben wat kort door de bocht gegaan. Normaal kijk ik even voor ik reageer. Ik heb genoeg naslagwerk thuis (en tegenwoordig ook op de pc, uiteraard) Ik haalde dingen door elkaar, zo uit mijn blote hoofd. Lennon was idd een flink gebruiker van allerlei chemisch spul en opiaten. Zijn eerste kennismaking was bij de tandarts van George waar ze hun eerst trip maakten. Hij heeft in het interview met Rolling Stone idd gezegd wel 1000 trips te hebben gemaakt. Maar in dat interview zegt hij ook dat het hem een speigel voorhield en dat hij het als een geweldige (hemelse) therapie ervoer om naarzichzelf te kijken. Maar zegt hij ook. De drugs schreven niet de songs, maar ikzelf en de omstandigheden waarin ik verkeer of ik nu onder invloed ben van drugs of van water. En wat betreft Dr.Robert. Elke dealer werd in die tijd schertsend "Doctor" genoemd. Vandaar waarschijnlijk die song.Ik zal voortaan wat voorzichtiger zijn met reageren en bij twijfel even beter de inf naslaan. Maar nogmaals, je had gelijk Devel-Hunt.

Het probleem met LSD is dat het een stof is die nooit meer helemaal uit je hersenen verdwijnt. Er zijn voorbeelden bekent van gebruikers die 30 jaar na hun laatste trip plotseling weer in een trip zaten. Mensen, dus ook Lennon en Harrison, die het erg veel gebruikte, hebben daarnaast drastische karakterveranderingen ondergaan. Het gaat misschien te ver om te zeggen dat door het LSD gebruik een nieuwe Beatles tijdperk aanbrak zoals the summer of love, Yoko, Hara Krishna, Maharishi, etc etc...feit is wel dat alles daarna in een sneltreinvaart veranderde en nooit meer hetzelfde werd. En in die periode veranderde juist Lennon en Harrison het meest op alle fronten.

Het blijft speculeren, maar het is idd wel interessant om dit gegeven mee te nemen bij een hoop overwegingen. Maar we moeten wel oppassen dat we daar ook niet in doorschieten. Er gebeurde in die tijd ook veel meer op muzikaal, sociaal, cultureel en religieus gebied, om er maar wat te noemen. Maar alles heeft met alles te maken.

sjah, ik draaide dit en dacht, waarom mijn tijd vervuilen met deze muziek als iets geniaals als roxy ook voorhanden ligt

zappa ja, die men ool allerlei vreemde obscure activiteiten toedichtte op het gebied van drugs en zelfs eten van stront opt podium, de media de media, de ballen verstand ervan maar ach het roddelt zo lekker


en 1000 keer lsd lijkt me heel heel heel heel heel erg overdreven, klinkklare onzin

dan zit je allang int gesticht

Tsja, je gaat er in ieder geval slechter van tellen!!!!

Daar heb jij gelijk in, het was een hele andere tijd met op alle terreinen veel veranderingen. Maar wat uiteindelijk overblijft is de muziek, terwijl de tijdgeest ons allang heeft ingehaald.

Ik was een beetje op een verkeerde manier met The Beatles begonnen. Ik kende uiteraard wel een paar losse nummers, zoals Hey Jude, A Day in The Life en het geweldige I Am the Walrus, maar toen ik ook eens met de albums wilde gaan beginnen, begon ik met het voor mij veel te moeilijke White Album. Nu, een jaar later, heb ik de albums daaromheen, dus Revolver, Abbey Road en deze, Sgt. Pepper's, ook maar eens binnen gehaald. Vooral deze bevalt me op dit moment veel beter dan ik verwachtte en het is zeker niet die gezapige muziek die ik me dacht te herinneren.

Zoals het een echt conceptalbum betaamt begint Sgt. Pepper's met een opener, die ook gelijk de titeltrack is. Het nummer is duidelijke psychedelica en veel minder een echt liedje als veel Beatles nummers. Vooral de wat schreeuwerige zang in het eerste couplet is totaal niet wat ik verwachtte en ook de samenzang in de refreinen is prima.
With a Little Help From My Friends is dan iets zachter en ook veel meer zo'n liedje waar ik het al eerder over had. De begeleiding is op dit album trouwens prima in orde en ook de productiekwaliteit is boven verwachting goed.
Lucy in the Sky with Diamonds is één van mijn favorieten op dit album, met een heerlijk melancholische intro op de gitaar en bijbehorende zang van een van de vier mannen. Tekstueel is dit ook een pareltje, met coupletten als

Picture yourself on a train in a station,
With plasticine porters with looking glass ties.
Suddenly someone is there at the turnstile,
The girl with kaleidoscope eyes.

Getting Better is dan een nummer dat me iets minder doet, ik vind het iets te standaard en het klinkt mij een beetje alsof men zich er iets te makkelijk vanaf wilde brengen. Vooral het geklap bij de coupletten en het vrij inspiratieloze refrein vallen me tegen. Let wel, het is niet slecht, maar het valt me gewoon een beetje tegen.
Gelukkig komt hier weer een sterker nummer achteraan, namelijk Fixing a Hole. Deze heeft een mooi bijna bluesy riffje op de gitaar, vooral doordat het erg laag gespeeld wordt en weer is er de goede afwisseling tussen de iets soberder coupletten en de vrolijker en vollere refreinen. Het bruggetje in het midden met een klein solootje is ook zeker de moeite waard en weet een beetje afwisseling te scheppen.
She's Leaving Home heeft bovenal een geniaal refrein, waar hoog en langzaam She is leaving home gezongen wordt en daar gaat dan lager een andere tekst tussendoor. Erg mooi gedaan en zeker één van de hoogtepunten van het album.
Daar achteraan krijgen we dan een bizar nummer, wat al aan de titel te merken is. De tekst is ook nogal apart en eigenlijk snap ik er niet zo heel veel van. Muzikaal is het wel dik in orde, zeker het instrumentale middenstuk is erg goed, evenals het outro in dezelfde bizarre stijl.
Na dit nummer gaan we met Within You Without You niet gelijk terug naar het pad dat voor Mr. Kite ingeslagen was. Dit nummer doet namelijk een beetje Oosters aan en het nummer is iets mysterieuzer dan de nummers hiervoor. Het instrumentale middenstuk kan ik alleen maar als geniaal omschrijven (die afwisseling!) en het sluit zelfs nog perfect bij de rest van het nummer aan.
Met When I'm Sixty-Four breekt weer een nieuw deel van het album aan, veel vrolijker dan de rest en vooral veel luchtiger, maar dat is alleen in de muziek. Uit de tekst spreekt veel meer pessimisme en de angst om niet meer nodig te zijn. Ik houd zelf wel van dat soort contrasten, zoals ook Lou Reed ze wel in zijn muziek kan verwerken.
Lovely Rita is dan ook een nummer dat mij iets minder kan bekoren. Het is me iets over de top, de geluidjes erbij, zoals die sweeeep, vind ik helemaal niet bij de muziek in dit nummer en zeker niet bij de rest van het album passen. Op zichzelf is het nummer trouwens wel leuk.
Good Morning Good Morning is wel weer een erg lekker nummer, met de ondersteuning van blazers en weer een solootje op de gitaar dat helemaal niet uit de toon valt. Het mist iets van de genialiteit van Within You Without You en A Day in the Life, maar is hier zeker op zijn plaats.
Over de reprise van de titeltrack valt dan niet zo heel veel meer te zeggen, ik zie het als de opmaat naar het volgende nummer, het meer dan geniale A Day in the Life. Ik kende dat nummer uiteraard al wel en vond het zelfs aardig goed, maar los heeft het niets van de impact die het als afsluiter van dit album heeft. Opvallend is eigenlijk dat het zo rustig opent na de gekte in de vorige nummers en daarmee een perfect contrast vormt. De zang is gewoon perfect voor dit soort nummer en eigenlijk springen de tranen bijna in je ogen. Je moet dit nummer gewoon in het donker luisteren, met een koptelefoon op en het geluid heel erg hard, echt geniaal. Als je dan bij het wat noisy middenstuk aankomt, klinkt dit echt overweldigend en de zang daar achteraan is bijna nog beter dan die in het begin van het nummer. Zo kan ik natuurlijk nog een poosje doorgaan met het ophemelen van dit nummer, maar eigenlijk zijn er natuurlijk geen woorden voor.

Zo valt dit album me heel erg mee. Een poosje geleden moest ik nog helemaal niets van The White Album hebben en nu moet ik toch toegeven dat ik dit wel erg goed vind. Vooral de geniale uitspattingen Within You Without You en A Day in the Life horen bij de beste nummers ooit en het komt alleen maar door de wat mindere nummers Getting Better en Lovely Rita dat ik dit met 4,5* ga beoordelen in plaats van de maximale vijf, maar ik denk eigenlijk dat dat nog wel een keer gaat gebeuren.

Zijn dit dezelfde 4 personen die nog maar een aantal jaren eerder “She loves you” en “Love me do” maakten. Het is bijna niet te geloven.
Meteen vanaf de eerste noten is het duidelijk dat dit een ander album was, dan alles wat er hiervoor gemaakt was. Niet 4 mensen die samen een nummer inspelen op hun instrumenten, maar een samensmelting van woorden, muziek, achtergrondgeluiden, cryptische uitspraken, boerderijgeluiden en orkesteffecten. Het album bevat de klassiekers “With a little help from my friends” en “Lucy in the sky with diamonds”, maar de Classic Albumtrack is het buitengewone slotnummer “A day in the life”. Oorspronkelijk waren er twee nummers, maar die van Lennon had geen middenstuk, en die van McCartney geen begin. Dus het tweetal werd vakkundig aan elkaar gelast en er ontstond een van de grootste meesterwerken van dit tijdperk, met het lang nagalmende piano-akkoord aan het eind.

“Sgt. Pepper’s…” is, met name door zijn voor die tijd revolutionaire opnametechniek, het meest belangrijke album van de invloedrijkste band van onze tijd. En buiten dat heeft het ook nog eens een van de meest besproken albumhoezen.

Er lopen mensen op deze aarde rond die geloven dat dit niet dezelfde personen zijn. Die geloven dat ze vervangen zijn door dubbelgangers.

Ik geloof er niet in, trouwens. Maar anderen wel.

Er zijn zelfs mensen die geloven dat Elvis nog leeft.

Na het verschijnen van dit album groeide ook het gerucht dat Paul McCartney overleden zou zijn en vervangen door een dubbelganger.

Bron?
Iedereen kan van alles geloven, maar deze had ik niet eerder gehoord. Alleen over Paul ging (later) het gerucht dat hij ergens tussen de Revolver-opnames en Sgt. Pepper's was omgekomen en 'vervangen' door dubbelganger William Campbell.
Dat was (achteraf) de reden waarom de Beatles juist in deze tijd met allerlei snorren en baarden aan kwamen zetten.

Ik ben een van de mensen die het gerucht uitgebreid onderzocht heeft, ik heb de gekste uitspraken gezien. Dat alle Beatles vervangen zouden zijn, dat Paul McCartney vervangen zou zijn door een 95 jarige vrouw genaamd Pauline etc.

Hihi het eerste niet hip hop album in mijn top 10.

Het is zooo heerlijk afwisselend, en toch gaat het zooo geniaal in elkaar over, prachtig.
Tijdloze muziek.

Wat is dat stukje: Somebody calls you, you answer quite slowly toch geniaal

Kan een moderator of crew-lid dat video-linkje verwijderen. Er wordt nml. gelinkt naar een metal-clipje. Bepaald geen Beatles.

videolinkje veranderd naar with a little help from my friends

Aangezien het geen officieel clipje is heb ik het maar verwijderd.
Als ik het niet doe zal de crew dat wellicht toch snel doen.

Dat heb ik echt al 10x gehad ofzo bij de Beates

En dat van die metalclips is wel vreemd inderdaad.

Ik denk dat niemand ooit mag vergeten wat dit album betekend heeft voor de rock en pop muziek. Bijna alles wat The Beatles gepresteerd hebben heeft nu nog altijd een effect op de huidige muziek.

ben weer begonnen met luisteren na een korte break van een jaartje, ik weet weer helemaal waarom het mijn nr 1 was

Voor mij is Sgt. Pepper's toch de minste van de albums die The Beatles in hun 'studio years' uitbrachten.

Het klinkt bij vlagen een beetje oudbollig en het songmateriaal is net wat minder spannend en interessant vergeleken met dat van bv. Abbey Road en The White Album. Het concept van dit album spreekt me ook niet enorm aan (alhoewel het wel prachtig artwork oplevert).

Beste nummers vind ik het mystieke Within You Without You (dat middenstuk! ), Lovely Rita vanwege het open einde dat nog een boel aan de verbeelding over laat en uiteraard A Day in the Life, wellicht één van de beste 60's nummers allertijden.

4,20*

Kan me daar wel in vinden, behalve dat mijn beoordeling een halfje minder is. Het is jammer dat niet elk nummer in teken van het concept staat.

Ik vind bijvoorbeeld Getting Better net wat te simpel en te kaal. When I'm Sixty-Four is gewoon dom, en dan niet op een leuke manier. En ik blijf erbij dat With A Little Help Of My Friends niet door Ringo gezongen had moeten worden, hoewel het een leuk nummer is.

Samen met 'Let it be' wat mij betreft. Niet dat dit nu zulke zwakke albums zijn, maar de rest is nogal sterk.
Als we het in wielrennertermen houden:

Buitencategorie: White Album en Abbey Road.
1e categorie: Rubber Soul; Revolver, Magical Mystery Tour.
2e Categorie: Sgt. Pepper; Let it be.

Yellow Submarine telt even niet mee.

Niemand anders dan Ringo had ' with a little help from my friends' kunnen zingen, het is compleet op zijn lijf en voor zijn stem geschreven. Samen met Fixing a hole en Within you without you het beste van Pepper.

De grootste plaat die er gemaakt is.

ben je ene donkere zijde van de maan vergeten snakeskin