The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Waarom heb je dan de witte op 1 in je top 10?

En wat een opmerking over Pink Floyd hier nou weer doet bij een Beatles album.....

omdat ik een andere plaat die minder groot is, beter vind. De donkere kant van de maan is ook een exceptioneel groot album. Vooral het contrast tussen de beide is prachtig.

Een zéér goed album, begrijp me niet verkeerd. Maar het klinkt achteraf toch als het meest gedateerde album? Nou, àls iets al gedateerd klinkt, natuurlijk. Ik vind de dubbele witte, Abbey Road en Revolver gewoon toch sterker als geheel dan dit in mijjn ogen altijd toch lichtjes overroepen Sgt. Pepper's, of sta ik daar alleen met die mening?

Ik weet het niet, maar ikzelf vind Abbey Road en The White Album dan weer lichtjes overroepen.

Nou Father, ik ben het in deze helemaal met je eens. En die mening heb ik ook al heel veel jaren. Maar ik denk dat jongeren deze muziek anders "beleven" of ondergaan. Bij mij zit het al zo'n 40 jaar in mijn systeem en benader de muziek van de Beatles toch anders als zij. Jij misschien ook, denk ik.

Ik vind dit eigenlijk de minste plaat van The Beatles, hoewel dit natuurlijk voor The Beatles een relatief begrip is daar het nog steeds één van de beste platen ooit gemaakt is.

Maar ben het eens met Father McKenzie dat het geheel een beetje gedateerd overkomt. Ik hoor bijvoorbeeld veel liever en vaker Magical Mystery Tour.

Ik kan me in deze gehele zin vinden. Vanaf Rubber Soul vind ik deze en Let it be de minsten.

qua impact kent dit album zijn gelijke niet, met dit album zijn kosten noch moeite gespaard. Het is over the top maar toen was nog niet bekend dat iets dergelijks bestond. Er is wereldwijd een beatlemania geweest die jarenlang geduurd heeft en waar men later het woord rage en weer later het woord hype voor had. Met deze plaat werden alles nogmaals overtroffen en bereikten zij een nieuw hoogtepunt. Bij The Beatles zelf was men toen ook wel verzadigd en men wilde het eenvoudiger.Zelf vind ik White Album/The Beatles een betere plaat.

De remaster van Sgt. Pepper's valt ietwat tegen. Zoals ik ook op de artiestenpagina al postte:

Over Sgt. Pepper ben ik echter niet zo positief. Van alle Beatles albums vond ik die de slechtste klank hebben, het vlakst. Sommige nummers zijn mooi opgeknapt (Good Morning, Fixing A Hole, vooral She's Leaving Home), maar het titelnummer en Getting Better klinken net alsof je trommelvlies bol staat. Ik vind de oude versies daarvan dan beter klinken moet ik eerlijk zeggen.

Ik vind het juist beter, zeker omdat hij nu stereo is.
Je hoort nu stemmen van 2 kanten.

Ik ben het met jou eens. Een aantal nummers zijn de beste ooit gemaakt:
A day in a life - het beste Beatles nummer
Lucy in the sky
sgt Peppers lonely hearts club band

Benefit of mr kyte is aardig en de rest is goed. Als Strawberry fields en penny lane er op hadden gestaan had ik het 5 sterren gegeven. En dan had with or within you of iets anders er af gemogen........

Within You, Without You vond ik aanvankelijk echt slecht. Ik vind het nu wel een aardig stuk. Het is echter wel een grote rip off van Ravi Shankar, en zelfs de grootste Beatles fanaat kan er niet onderuit dat Ravi hier veel beter in was dan George.

Dat zal ongetwijfeld, maar binnen de context van een popliedje heeft het toch wel iets heel speciaals. Ik weet ook niet of ik wel een uur lang naar dit soort raga's kan luisteren.

Om het nu een 'rip off' te noemen. Klinkt negatief, terwijl het volgens mij nooit een geheim is geweest waar hij dat nummer vandaan had.

Maar kun je de stelling ook niet omdraaien en zeggen dat het eigenlijk zo'n standaardalbum is dat mensen soms vergeten hoe goed de plaat eigenlijk is? Op misschien WYWY na zijn alle liedjes fantastisch en de mix (op acht sporen!) is briljant. Lijdt deze plaat niet ook onder zijn eigen (over)bekendheid?

Ik vind Pepper toch wel de beste op Revolver na.

Ik dacht dat Sgt. Peppers op vier sporen was opgenomen...de eerste 8-sporen opname was While My Guitar Gently Weeps.

Sgt. Pepper's is lang als hét Beatles-album gezien; het meest populaire statement van deze club. Ik denk deels terecht; de liedjes zijn wat 'warmer' dan het coole Revolver, maar soms ook wat zoetig.
Het was (achteraf) misschien beter geweest als bijvoorbeel When I'm 64 en/of Lovely Rita het veld hadden geruimd voor Penny Lane en Strawberry Fields Forever (opgenomen in de sessies voor dit album, maar onder druk van EMI op single uitgebracht...). Dan was het pas écht een meesterwerk geworden!

Is dit nu een goede keuze na het White Album, of kan ik beter voor Abbey Road, Rubber Soul of Revolver gaan. Ik wil eigenlijk het meest uitgesproken Beatles album horen. Waar je van zegt dat zijn The Beatles en het album is van begin tot eind super. The White Album heb ik eigenlijk een beetje gemengde gevoelens bij.

Dan zou ik Revolver doen.

ik zou ze allemaal doen

Sowieso

Je hebt natuurlijk gelijk & kun je nagaan.

Zojuist weer gedraaid (nog in de oude 1987-versie...), maar wat blijft dit toch een magistraal album !!
De eerste 7 nummers zijn werkelijk van fenomenaal hoog niveau, jammer dat dan de draak Within you Without you volgt , het enige echte smetje op dit album.
Good morning Good morning is het minste van de Lennon & McCartney songs (teveel naar PetSounds geluisterd ...?). Maar de rest is echt fantastisch.

Track 3 is sowieso een van de dopeste Beatle tracks ooit

4 sporen, 8 sporen het zal me een biet zijn. Ik was een jaartje of 12 toen ik deze plaat via mijn zus kreeg te horen, was direct verkocht. Geweldig vond ik het. Vooral Within You, Without You maakte toen diepe indruk. Soms draai ik dit album nog wel eens en voel ik de echo's van de (muzikale) opwinding die ik als 12 jarige voelde. Liet 'em laatst aan m'n zoon horen (is nu ook 12) maar die vond er geen bal aan.........had liever de Red Hot Chili Peppers, ook goed......

Ja de Peppers zijn ook echte bazen Californication

Grote verschillen tussen de mono- en stereo-remaster van dit album. In stereo klinkt-ie overweldigender, maar in mono spiegedelischer. Vergelijk maar de She's Leaving Home en Lucy In The Sky van beide versies. Vind het lastig te bepalen welke me meer aanspreekt. Ben opgegroeid met de stereo-LP van mijn moeder, dus de stereo-remaster klinkt ook 'logischer' voor mij. Daar ben ik mee vergroeid geraakt. Maar mijn vriendin had het omgekeerd; haar vader had de Lp in mono dus zij vond de stereo-remaster maar 'raar'. Apart om met deze bezigheid (het vergelijken van verschillende versies van dezelfde muziek) zo'n album opnieuw te herontdekken. Sgt. Pepper's is voor mij pure nostalgie: mijn moeder draaide het heel erg vaak terwijl ze aan het strijken was en ik op de grond aan het spelen. Van sommige nummers kreeg ik nachtmerries (Mr. Kite, A Day In The Life). Later ontdekte ik Revolver en dat vond ik een veel stoerdere plaat. Weer later de rest van de Beatles-catalogus (m'n moeder had ze allemaal, al draaide ze dus alleen deze) en steeds meer moest ik toegeven dat het album dat ik het beste kende toch eigenlijk ook de minste was. Na een periode van Pepper-bashing, ben ik dankzij de remasters weer aan het terugkomen op deze plaat. Ja, er staan veel 'tuttige' liedjes op en het klinkt allemaal wel érg gepolijst. Met dat laatste is deze plaat natuurlijk ook zo enorm invloedrijk geweest. Maar de songs zijn eigenlijk allemaal fantastisch. Harrison heeft betere India-nummers geschreven (The Inner Light vind ik zijn beste), maar Within You, Without You hóórt voor mij gewoon bij deze plaat. When I'm Sixty-Four is koddig en daar moet je maar net voor in de stemming zijn, maar het is zeker charmant. Van Lucy vond ik het vroeger altijd zo stom dat na zo'n mooi geestverruimend couplet zo'n stom hoempapa-refrein komt, inmiddels vind ik dat juist heel erg sterk. Het titelnummer is natuurlijk waanzinnig, maar de reprise is nóg beter. Getting Better is pop-perfectie en With A Little Help hartverwarmend. She's Leaving Home is grandioos sentimenteel en dat bedoel ik de meest lovende zin! Fixing A Hole is eigenlijk melancholischer, maar dan subtiel. Wat kan die McCartney dat toch goed zeg! Mr. Kite is een doodeng feestnummer, compleet bizar. Over Lovely Rita heb ik hier wat negatieve dingen gelezen. Hoe kan dat nou weer? Übercool nummer, lekker up-beat, geile tekst, prachtig jazzy einde! Good Morning x2 is natuurlijk een groot fuck you-nummer, wat is die John toch een punk-zanger! En A Day In The Life is natuurlijk het mooiste liedje ooit. Nu heb ik in een beetje vreemde volgorde alle nummers besproken, maar wat zou het. Deze muziek verdient een 4.5, maar ik geeft het een 5 want het is Sgt. Pepper's. Excuses voor het gebrek aan alinea's in dit rommelige bericht, maar je kan niet alles hebben.

Mooi stukje!

Ik twijfel zelf ook nog hevig van welke albums ik de mono en van welke ik de stereo ga halen. Overal tegenstrijdige berichten of nummers die beter zouden klinken in mono maar op dezelfde plaat ook nummers die juist in stereo het best tot hun recht komen.

@ SilverGun: Zowel in mono als stereo is dit album van grote klasse.

Ik kies voor mono als ik deze plaat via mijn koptelefoon beluister en ga voor stereo als ik deze plaat via de boxen draai.
Soms vind ik het wat irritant als ik het drumstel helemaal rechts hoor en een gitaar helemaal links en als je het dan via speakers beluister klinkt dat beter. Maar dat is mijn mening.

Zoals ik al eerder in een bericht zei vind ik Sgt. Peppers in mono iets "vuiler". Weet niet hoe ik het anders moet brengen.

Geniet ervan!

Kaaasgaaf, fijne bespreking. Ik voor mezelf ga het niet gekker maken dan het al is; die stereo-box MOET er sowieso komen, maar de mono-box is me echt wat té gek, je moet ergens je grenzen kennen.
Voor een bandje dat volgend jaar 40 jaar gesplit is.... zijn het wel dure jongens, als je me begrijpt!

Tja. Het is en blijft natuurlijk een dijkdoorbraak van een plaat, als je 'm plaatst in de context van de (pop)muziekgeschiedenis. Maar afgezien van geniale songs als A Day In The Life en Lucy In The Sky With Diamonds, vind ik het op de keper beschouwd allemaal op zijn hoogst goed. Een plaat als Revolver - een van mijn alltime favourites - doet me veel meer en zit qua songmateriaal op een beduidend hoger niveau.