The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

O oké nou ja ik kom ook op hetzelfde uit.
Veel te veel overschat. Prefereer Revolver, The White Album en Abby Road meer.

Abbey Road, en The White Album, die zijn pas overschat!

Vind je

Dikke klassieker. Heb hem liggen in mijn platenkast en heb hem al een tijdje niet meer beluisterd . Het album zit goed in mekaar en er zitten ook veel klassiekers op. En natuurlijk is het laaste nummer het beste .
Vind alleen Abbey Road net iets beter.

Ik heb net Revolver en Magical mystery tour beoordeeld per nummer. Nu deze:

1. Sgt. Super lekker: 9

2. With a little: Ringo's beste: 8

3. Lucy: Super nummer 9

4. Getting better: Lekker leuk: 8

5. Fixing: Lekker leuk: 8

6. She's leaving: Prachtig: 10

7. Being for: Leuk: 7,5

8. Within you: Nee. Georges minste nr.: 6

9. When i'm: Leuk nummer. Erg leuk nummer: 8,5

10. Lovely Rita: Goed nummer. Iets minder als de vorige: 8

11. Good morning: Jah jah. 1 van de mindere van de cd: 7,5

12. Reprise: Iets minder als nr. 1: 8,5

13. A Day: Prachtig: Net als nr 6. 10

Gemiddelde: 4,15 (gedeeld door 2).

Als album geef ik het toch de volle vijf punten. Dit was per nummer en niet als album. Alles klopt. Dus een 5,0 Staat niet voor niets in mijn top 10.

1. White
2. Abbey
3. Sgt.
4. Magical
5. Rubber
6. Revolver

Is nog hetzelfde.

Wat ben je snel. Ging gelijk door met mijn 2e bericht zonder dat ik die van jou gelezen had.

Sorry, ik haal 'm weg dan.

Begrijp het wel. Maar dan zou je ook nooit een album een 5 kunnen geven.

Ga btw. Nu the White album doen. Ben benieuwd. Omdat hij mijn #1 beatle album is. Misschien komt hij wel op een lager gemiddelde.

Als ik mijn stem zou bepalen door het gemiddelde van de nummers afzonderlijk zou dan geen enkel album op 5* uitkomen. Hier zou ik enkel een 10 geven aan She's Leaving Home en A Day in the Life, de rest tussen 7,5 en 9,5. Maar dit album vormt een sluitend geheel waar het totaal meer is dan de nummers afzonderlijk.

Afwisseling vind ik ook erg belangrijk, er zijn albums waar ik alle songs goed vind maar die niet hoger komen dan 4* omdat de nummers teveel op elkaar lijken waardoor de verveling toeslaat.

de nieuwe geremasterde versie is meer dan fantastisch , vooral met de koptelefoon , dat ik dat nog mag meemaken !

Geniaal Album! A Day in the Life is geweldig. Deze cd hoort bij je muzikale opvoeding!

Tja....is misschien wel waar. Maar waarom jij je dan vernoemt naar het allerslechtste liedje dat The Beatles hebben uitgebracht snap ik dan niet. Vergeleken met een nummer als A day in the life is YS iets wat ik nooit heb begrepen....

Yellow Submarine is de Beatles ten voeten uit! Het is dezelfde hang naar "leut" als nummers als "Lovely Rita" ,"Ob la di Ob la da" of "Her Majesty"; ze namen zichzelf bij tijd en wijlen niet al te serieus en werden de studiotechnieken net zo makkelijk gebruikt voor acid-rock (She Said She Said) dan voor minder serieuze doeleinden (zoals de opvolging van dierengeluiden op dit album na "Good Morning Good Morning"). Ze waren sinds midden jaren '50 net als de Pythons opgevoed met de Goon-shows op de radio met Peter Sellers en Spike Milligan; anarchistische radiocomedy met allerlei vreemde geluidseffecten. George Martin produceerde een aantal Goon-albums en z'n expertise hierin werd in '66 en '67 door de Beatles volop gebruikt in allerlei geluidscollages (Mr. Kite!).

Bill Hicks over Yellow Submarine...

Wat een koning was hij toch.

Als heel jonge Beatlefan was ik destijds diep ontgoocheld toen Yellow Submarine uitkwam.Na een paar fantastische singles als Ticket to Ride en Paperback Writer kwamen ze met een soort carnavalsnummer....Gezongen door notabene Ringo, in een band met drie zulke geweldige stemmen maar daar was die van Ringo niet bij.
Ze namen zichzelf dus niet altijd zo serieus, schrijft Bawimenko, maar wij namen de Beatles wel heel serieus. Raar genoeg werd Yellow Submarine wel een enorme hit, juist bij die mensen die altijd hadden geroepen dat The Beatles geen muziek waren. Helemaal verdacht dus. Voor even waren The Beatles van hun voetstuk gevallen, maar ze kwamen gelukkig heel snel weer terug.

Ob la Di en Lovely Rita zijn een stuk beter, hoewel ik Obladi toch het minste nummer vande white album blijf vinden.

Yellow Submarine is na Hey Jude de succesvolste Beatles single allertijden, en dat zegt toch wel iets over de kwaliteit van The Beatles. Plotseling was de groep ook erg populair onder kleuters en peuters, want het is feitelijk een kinderlied. De stem van Ringo leent zich uitstekend voor dat soort nummers. Luister ook maar naar With a little help from my friends. Wie had het beter en geloofwaardiger kunnen zingen dan Ringo Starr?? Ringo is geen perfecte zanger, hij zingt soms vals, en monotoon, maar wel aards en goudeerlijk, en zorgde er daardoor voor dat The Beatles niet te elitair werden en met hun voeten op de grond bleven staan, aangezien het talent van de overige leden bovenaards was.

Kan het zijn dat de fans indertijd de Beatles serieuzer namen de de band zichzelf? Op zich een veelvoorkomend verschijnsel (B. Dylan!).

Dat klinkt maar al te bekend. De meeste mensen horen liever iets dat niet al teveel eisen stelt.



Zeker vergeten dat het van het almachtige Revolver komt?
Verder heb ik niet zo'n probleem met YS, maar dat het simpel is staat.

Bedankt voor de achtergrond bawimeko! Die dierengeluiden zijn overigens gejat van inspiratiebron Pet Sounds van The Beach Boys.


Eigenlijk best pijnlijk dat een nummer als Yellow Submarine dan de nummer 2 Beatle-single is geworden. Alles wat die jongens aanraakten werd van goud natuurlijk, al dan niet terecht.

Maar zelfs in een meezinger als Yellow Submarine zit een dosis creativiteit. Zoals het gebruik van de kazou, iemand die tegen een glas tikt bij And our friends are all aboard, en het moment waarop ze zingen And the band begins to play, waarna een band een paar vrolijke noten laat horen. Misschien niet geniaal, maar wel leuk.

Wel wel. Normaal gezien ging ik deze plaat maar een 4 geven. Ik vond deze plaat altijd het minste in het rijtje van Rubber Soul - Revolver - Sgt. Peppers - White Album - Abbey Road. Nu kan ik er meer en meer van genieten. Dat was eigenlijk het antwoord op Pet Sounds van The Beach Boys volgens McCartney. Nooit verstaan waarom eigenlijk. Lijkt me niet al te veel uitwijken van de andere Beatle-albums.

Na al die jaren kan ik zeggen dat deze plaat werkelijk fantastisch is.

Het ging vooral om het instrumentarium en de opnametechnieken. Brian Wilson begon steeds meer instrumenten met elkaar te mengen, op zoek naar een bepaalde sound. Rubber Soul en (een groot deel van) Revolver klinken nog redelijk 'modaal'; twee gitaren, bas en drums, hier en daar een functioneel blazerstrio of een hoornsolo of sitar.
Vooral op Penny Lane (dat net als Strawberry Fields op Pepper's had moeten staan !) Is wel duidelijk dat de Beatles meer tijd gingen besteden aan het zoeken naar het goede geluid, compleet met extra blazers, extra laagjes piano en een staande bas om het volle geluid te krijgen. Op Pepper's zijn het de tape-loops (Being for the Benefit of Mr. Kite), strijkers (She's Leaving Home), blazers (Good Morning, Good Morning) en vocale effecten (ADT en phasers) die het geluid vervormen/verfraaien.
Toch valt me op dat de Beatles het meestal in de techniek leken te zoeken, terwijl Brian Wilson meer aan de slag ging met harmonica's, pianosnaren en 'gewone' instrumenten om op Pet Sounds het geluid te krijgen wat hij wilde. Hij beschikte dan ook wel over de fraaiste selectie studio-muzikanten uit die tijd!

Heel duidelijk gezegt bawimeko waarvoor dank.

Is het niet heel frappant dat 1 van de meest melancholieke stukjes uit de popgeschiedenis, de eindeloos mooie, diep ontroerende, über kippevel bezorgende, brok in de keel gevende "aaaaaaaahahahaaaa...." in A Day In The Life, volledig uit majeur accoorden bestaat?

Nee, dat is niet frappant.

Misschien is "opmerkelijk" of "bijzonder" beter op z'n plek dan "frappant"

Het roept bij mij wel wat vragen op.

Hielden The Beatles zich niet met majeur en mineur bezig, hadden ze er enige kennis over, was dat stuk als melancholisch bedoeld?

Het is in zekere zin inderdaad bijzonder. Mineurakkoorden geven een somberdere klank dan de nogal opgewekte majeurakkoorden. Dit hangt natuurlijk ook samen met hoe de luisteraar het ervaart.

Ik weet niet of the Beatles zich zozeer bezig hielden met mineur- en majeurakkoorden, volgens mij schreef met name Lennon de nummers meestal vanuit zijn gevoel. De Beatles-songs verschillen inderdaad danig van stemming, sommige klinken zeer vrolijk, andere dan zeer droevig (waaronder A Day in the Life).

Ik bedoelde dat je lijkt te denken dat je in Majeur geen melancholie o.i.d. kan 'oproepen'.
Golden Slumbers is wat dat betreft een handig voorbeeld. Het couplet is min of meer in A Mineur, terwijl het zeer aangrijpende refrein in C Majeur is geschreven (wat toevalligerwijs dezelfde noten bevat als A Mineur).