The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Lijkt me wel Stijn. Je hebt er ongetwijfeld meer verstand van dan ik, maar ik betwijfel of je op dat niveau muziek kan spelen zonder het verschil te kennen zonder Mineur- en Majeurakkoorden. Bovendien hebben de Beatles verschillende nummers waarin majeur/mineurovergangen een rol spelen (luister bv. het intro van I'll Be Back).

Ik vind het bedoelde stuk trouwens net zo goed euforisch als melancholisch.

Interesting. Het is in elk geval vol emotie.

(misschien een domme vraag, maar hoe krijg ik iets vetgedrukt?)

Nu je het zegt, inderdaad!

Heeft iemand het nummer van McCartney? Dan kunnen we het navragen.

Ik heb Paul net eventjes gebeld. Hij benadrukte dat A Day In The Life natuurlijk ook grotendeels een Lennonnummer is ('My dear friend John', zoals Paul zegt, de slijmbal), maar wat betreft de serie majeurakkoorden is hij het volledig met me eens:
'Jij begrijpt het helemaal, sandokan-veld,' zei hij. 'er is geen enkele reden voor die akelige Stijn_slayer om sarcastisch te doen tegen je.' Toen heb ik hem maar uitgelegd dat meestal Stijn best een sympathieke user is, waardoor de grote songsmit weer enigszins kalmeerde.
Hij probeerde daarna nog een nieuw liedje voor me te spelen, maar ik zei dat ik even geen tijd had om te luisteren naar die ouwewijvenmuziek die hij tegenwoordig maakt. Ik geloof dat ik hem daarmee een beetje gekwetst heb, want ik hoorde hem een beetje snotterren aan het einde van het gesprek. Toch wenste hij ons allemaal oprecht een heel fijn uiteinde toe.
Een echte gentleman, die Paul.

Om (mogelijke) misverstanden uit de wereld te helpen: ik ben het serieus eens met het stuk dat ik van je gequote heb Sandokan-veld.

Fijn dat Paul ons heeft geholpen in deze intrigerende kwestie.

Sportieve reactie Stijn
Sorry voor de eindejaarsmeligheid.

Blijft een leuke plaat om af en toe op te zetten, maar na vele jaren draaien merk ik toch dat enkel nummer 3, 6, 8 en 13 nog tot het ultieme luisterplezier leiden. De rest heeft voor mij het ouder worden niet weerstaan.

Nee hoor, na jaren draaien doet het album het nog steeds prima. Ik beluister 'm ongeveer om de (paar) maand(en), maar elk nummer heeft wel iets. Ze liggen stuk voor stuk lekker in het gehoor waardoor ie ook goed is als achtergrondmuziek.

Het album blijft wel iets magisch hebben, vooral als je voor jezelf doet alsof het 1967 is, en je dit voor de allereerste keer gaat beluisteren.
Maar eerljk is eerlijk.... Revolver, Abbey Road en voornamelijk die formidabele dubbel witte, draai ik toch een stuk vaker dan deze.

Ik word gek van dit album. Ik weet niet wat ik ervan vind. Ok ik weet duidelijk dat ik "The white album" geniaal vind en "A hard days night" een stuk minder. Hier staan goede songs op en het is speciaal maar niet zo fijn als "Rubber soul" mooi als "Abbey road" of magisch als de Witte. Maar het is wel een steengoed album en ik had moeite om favorieten aan te klikken dus er staat genoeg goeds op. Toch een 5 omdat het een tijd in mn top 10 heeft gestaan en omdat ik het vaak draai. Favorieten: "Sgt. pepper", "she's leaving home" en "A day in the life"

De echte Lucy (In The sky with diamonds) is niet meer, ze overleed eind 2009 .

YouTube - Story of LUCY (Acoustic Version) by Julian Lennon and James Scott Cook.

Aleister Crowley staat daar links-boven in de hoek van de cover.

A Day in the Life is het beste nummer ooit gemaakt, met John Lennon op zijn best ooit. Punt.

Aha, en hoeveel muziek heb jij in je korte leventje al gehoord om dergelijke stellige uitspraken te doen?

Volgens mij kun je zo'n uitspraak best doen op je (pak 'm beet...) 16e! Ik hoorde Strawberry Fields Forever ruim dertig jaar geleden en het is nog steeds het beste dat ik ooit gehoord heb!

@Chameleon Day
Tsja, jij bent rond de 40 en zet Talk Talk op één. Leeftijd is ook geen garantie voor een goede keuze.

Dat is dan toeval. Op voorhand (in je tienertijd) kun je dat iig niet zeggen. Het heeft voor een deel denk ik ook te maken met het gegeven dat muziek die je in je tienerjaren hoort vaak de grootste impact op je heeft.

Maar verder denk ik dat je op je 15de onmogelijk een dusdanige hoeveelheid muziek tot je genomen kunt hebben dat je harde uitspraken kunt doen in de trant van "dit is het beste ooit gemaakt". Dergelijke uitspraken doe ik nu op m'n 40ste niet en ik denk op mijn 80ste nog niet. Maar mss ben ik daar te bescheiden voor.

Neemt natuurlijk niet weg dat 'A Day in the Life' een prachtig nummer is.

Pretendeer ik dat dan? Jij kennelijk wel met Joni Mitchell op 1?

Ik geef eerlijk toe dat ik inderdaad pas 16 jaar ben, en qua muziekervaring niet kan tippen aan jullie 'ouwe lullen'. Daarentegen denk ik wel dat ik zeer breed geïnteresseerd ben en voor mijn leeftijd ook vrij veel van muziek weet en ook veel muziek luister. En ik blijf vooralsnog bij mijn uitspraak, wat jullie daar dan ook over op te merken mogen hebben!

Groot gelijk dat jij bij je standpunt blijft, bovendien is 'a day in the life' geniaal. En als ik zo jouw top 10 zie: daar kunnen veel 'oude lullen' nog wat van leren.

Nou, ik vind het eerlijk gezegd nogal een saaie top 10. Vier keer The Beatles. Kom op, zeg, The Beatles zijn een prima band, maar is dat niet wat overdreven?

Ga jij nu maar 16 jarige forumgenoten lastigvallen met botte opmerkingen.

Is dit geen botte opmerking dan?

Maar CD is geen 16, dus dan mag het

Ach laat die ouwe lullen toch eeeehh... lullen!

Strawberry Fields een van de beste songs ooit vinden is een optie, maar leuk in de context. Strawberry Fields is nl de locatie van een 'mental' - oftewel een ziekenhuis voor 'geesteszieken' - "nothing is real and nothing... to get up about."

En d'r zijn mensen die hebben zo'n correcte keuze - en laten zich daar ook op voorstaan - dat ik die niet tegen zou durven spreken. Mjuman staat al jaren bekend om zijn foute voorkeuren en dat weet ie heel goed. Talk Talk op één zou ik bijv. ook wel kunnen doen, in een mellow mood.

@Vigil: niet de Koot en Bie uithangen hier ("ouwe lullen moeten weg") - ben je veel te jong voor!

Dat doe ik ook niet hoor, jemig de pemig krijg ik toch ineens een wave!

Geen 'mental', maar een kindertehuis van het Leger Des Heils....en je citeert de tekst ook niet echt goed... Gevaarlijk hoor in een Beatles-discussie
Hoe dan ook: de Beste Beatletrack die (samen met Penny Lane) eigenlijk op dit album had moeten staan, ten koste van Lovely Rita en Fixing a Hole!

Dat gevaar zie ik niet zozeer; de tekst (teruggehaald uit geheugen) wijkt slechts op één plaats af - er moet "hung" staan i.p.v. "up"dat ik schreef; de betekenis is hetzelfde.

En op de Engelse wiki wordt Lennon geciteerd: "The second [verse] goes, 'No one I think is in my tree.' Well, what I was trying to say in that line is, 'Nobody seems to be as hip as me, therefore I must be crazy or a genius.' It's the same problem as I had when I was five. Strawberry Fields was psychoanalysis set to music.[1]"

Lennon's eigen woorden - en ik kon me van destijds een allusie daarop herinneren; dus die mental associatie was niet zo bizar. Overigens in de tweespalt die jaren - je was vóór The Beatles of vóór The Stones - deed ik niet mee; ik was voor The Byrds; heb wel altijd alle Stones en Beatles singles gehad (en bijv ook Kinks tot het tijdstip van de grote, betreurde vinylruiming (1988).

En ik vind Lovely Rita wel een 'prettig gestoorde' song; maar ja ik ben natuurlijk geen Beatlemanic.

Overdreven is niet het goede woord.... 'Smaak' misschien wel. Ook denk ik dat nummers die je in een emotioneel lastige periode veel luistert, en waar je ook troost in vind, je het dierbaarste zijn. Zo heb ik de laatste maanden/jaren The Beatles ontdekt en juist in die periode zat ik in mijn puberteit en in een emotioneel lastige periode, iets dat The Beatles op het moment tot mijn favo band maakt en ook voorlopig zal blijven.