The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

En vergeet vooral Magical Mystery Tour niet.

Die moet ik zelf nog ontdekken

Of iets goed is, is een subjectief iets. Dat Coca Cola cola is, is gewoon een feit. Verder is het meer een naïeve gedachte van vroeger.

Is het een gedachte van vroeger dat de Beatles waren?
Als je het nou had over de Bay City Rollers. Of David Cassidy.

Dit album bewijst perfect het tegenovergestelde; het is niet hun beste album. Revolver was krachtiger als statement de Witte Dubbelaar doet meer recht aan de Beatles als muzikanten.
Toch kan (denk ik) minstens 80% van de muziekliefhebbers hier minstens vier tracks meezingen. En dat voor liedjes die niet eens op single zijn verschenen!

De naïevelingen van 1967 vonden dit album inderdaad fantastisch, maar ook in de 21ste eeuw zijn de Beatles de bestverkopende artiesten, dus er iets blijkbaar iets van die naïviteit blijven hangen. En het is niet subjectief: de Beatles zijn een heel goede band!

Ik heb ook lange tijd gedacht dat The Beatles goed waren voor hun tijd maar dat hun muziek later steeds minder relevant werd ten aanzien van latere artiesten.
Een jaar of vijf geleden ben ik naar aanleiding van de Anthology-cd's hun werk goed gaan herbeluisteren. Ik constateerde tot mijn verbazing dat de Beatlemuziek geen spat gedateerd is, op de eerste drie platen na dan. Natuurlijk hoor je veel dingen die typisch voor de sixties zijn, zoals lollige overdubs wat nog heel nieuw was en soms een flower power-achtige sfeer. Ze waren natuurlijk kinderen van hun tijd.
Maar tegelijk viel me ook de enorme kracht van veel composities op, de zeer smaakvolle arrangementen, de vocale harmonie, en wat het heel spannend maakt: het altijd aanwezige artisitieke conflict tussen Lennon en McCartney. Die spanning was precies wat nodig was om de band voortdurend te laten vernieuwen.
Ja, dat vergeet ik nog: de verbluffende ontwikkeling in een paar jaar van leuk Engels popgroepje (I want to hold your hand) tot een ongekende veelheid van stijlen in vaak gecompliceerde songes (A day in the life, Eleanor Rigby)
The Beatles hebben eigenlijk in de popmuziek de positie die bijvoorbeeld Mozart in de klassieke muziek heeft. Een monument, een wegbereider,een ijkpunt, een zekere tijdloosheid ondanks dat het juist zo bij een bepaalde tijd hoorde.

Perfect verwoord Bertus!

Het vijfde album van de Beatles die ik luister en deze is ook al geweldig! Van begin tot eind geweldig! Beste nummers vind ik Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band, Lucy in the Sky With Diamonds en A Day in The Life ! Ook het rare Indiase Within You, Without You is erg goed. Weer 5 sterren en ook voor deze een plek in mijn top 10, erg hoog in ieder geval! Nu ga ik eens een album voor Rubber Soul proberen. Een ding weet ik in ieder geval: The Beatles zijn nu een van mijn favoriete bands! Nu bestaat mijn top 3 aller tijden alleen maar uit Beatles-albums, ik kan het gewoon niet anders doen! Die 5 albums die ik heb geluisterd behoren gewoon tot het beste wat ik ooit heb gehoord!

Verdomde With a Little Help from My Friends wil maar niet uit mijn hoofd gaan.

Dan moet je 'Heb je even voor mij' van Frans Bauer draaien.

Do you need anybody? I need somebody to love!

Inmiddels zit Yellow Submarine samen met dat nummer in mij hoofd. Het wordt bijna een Beatles concert. Het houd maar niet op met The Beatles. En nee Oath zo help je mij ook niet.

haha heb ik ook heel vaak last van .

The Beatles zaten ten tijde van dit album midden in hun licht psychedelisch en voor mij beste periode. Revolver was een geweldig album, Magical Mystery Tour eveneens, en ja hoor, ook met deze kunnen ze dat niveau weer evenaren. MIjn drie favoriete albums van deze heren. Dit album was als eerste instantie een conceptalbum over de "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" die een optreden doet. Nadat ze de eerste twee nummers hadden gemaakt, stapten ze al af op dit concept. Jammer, maar heel erg is het niet, want het album is alsnog geweldig!

In het eerste nummer wordt de band aangekondigd. Het is net het echte begin van een concert. Maar tegelijkertijd ook een erg leuk en aanstekelijk deuntje. En lekker gitaarspel! Aan het eind wordt dan het eerste echte nummer aangekondigd, gezongen door Ringo, aangekondigd als Billy Shears.

Ringo vind ik persoonlijk een erg zwakke zanger. Veel nummers gezongen door hem vind ik daardoor toch niet zo. Maar hier lijkt het gewoon heel goed bij het nummer te passen, plus dat het nummer zelf gewoon erg sterk is. Meezinger pur sang. Klassieker!

Lucy In The Sky With Diamons is ook zo'n klassieker. Geweldige tekst die eigenlijk nergens over gaat, maar vind het toch erg mooie beeldvorming. Lekker psychedelisch. Mooi meeslepend nummer als er ineens harde drums inkomen en je zo'n (eigenlijk best zwak) refrein krijgt dat het eigenlijk gewoon weer een meezinger maakt. Maar ik vind dit nummer vooral zo goed vanwege de coupletten (die mooie sfeerfvolle instrumentatie ook!).

Getting Better is een nummer dat van zichzelf vrolijk is (de tekst ook) maar de instrumentatie vind ik dan weer wat donkerder klinken. Mooie tegenstelling. Vooral als de intrumenten zich behoorlijk psychedelisch beginnen te gedragen (sitar?) is erg fijn. Leuk hoe de Beatles eigenlijk een heel simpel popliedje op zo'n manier verpakken.

Fixing A Hole kunnen we zo weer in de categorie mooie popliedjes gooien. Lekker ritme zit erin. Niet heel bijzonder, wel gewoon erg fijn.

Dan krijgen we één van m'n favorieten. Over perfecte popliedjes gesproken, McCartney is daar erg goed in, en She's Leaving Home is daar een heel goed voorbeeld van. Prachtig gezongen. De strijkers zijn ook totaal niet overdone, maar voegen juist wat toe, verder hoor je alleen een mooi sfeervol gitaartje. Maar wat een prachtige melodieën schudt die McCartney toch uit zijn mouw. En het klinkt zo prachtig triest. Je wordt er bijna zelf droevig van. Prachtig!

For The Benefit of Mr. Kite vind ik erg leuk, je waant je helemaal in het circus met trapezes en het in de tekst genoemde dansende paard. Ik vind het persoonlijk tenminste heel erg circus-achtig, en dat terwijl ik er nog nooit geweest ben. In ieder geval een van de sfeervolste Beatles-nummers als je het mij vraagt.

Dan krijgen we Within You Without You, een nummer dat velen hier niet kan smaken. Maar ik vind het een heerlijk dromerig nummer. De sitar is een erg fijn instrument en het geeft het nummer een hele aparte, dromerige, en mysterieuze sfeer. Die drums erbij maken dat nog eens af. Geweldig nummer!

Je moet wel heel chagrijnig zijn wil je niet vrolijk worden van When I'm Sixty-Four. Heel simpel, maar ook wel een heel aandoenlijk nummer. Vrolijke "beat" en een vrolijk deuntje.

Lovely Rita! Ontzettend leuk nummer, alleen al die intro als het begint met dat gitaartje en dan dat "aaahaahaa". Verder weinig over te zeggen, gewoon erg leuk nummer!

Good Morning Good Morning is niet heel veel bijzonders, gewoon een leuk niemendalletje tussendoor. De blazers zijn wel leuk, maar verder weet het me niet echt te pakken. Beetje saai.

Dan nog de afsluiter, de opener in een ander jasje. Maar nog steeds een erg lekker nummer. Oh en de tekst is natuurlijk anders. Dankje, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, het was een mooi optreden, ik heb ervan genoten.

He, er komt nog een nummer. Ja, het album is nog niet afgelopen. Ah natuurlijk, nog een toegift! Naja, dat is dan ook meteen het hoogtepunt van het abum! A Day In The Life, prachtig nummer, eerst krijg je coupletten, prachtig gezongen door John Lennon, en ik vind het altijd zo geweldig als hij het volgende zingt: "I'd love to tuuuhuuuhuurn youhuhuhu ohohohon"
En dan een hele omschakeling en we lijken in een ander nummer gekomen te zijn. Deze keer zingt Paul McCartney een leuk stukje. En dan komt er ook een prachtig iets. John Lennon die je op de achtergrond "aaaaaaah" hoort zingen. Jeetje, wat kan hij dat mooi!
Nouja, enfin, mooi meeslepend nummer, geweldige apotheose.

Dit is misschien wel mijn favoriete Beatles-album (of toch Revolver?). In ieder geval een zeer goed album. Al ontzettend vaak geluisterd en toch weet het me niet te vervelen. 4,5*

Mooi Arrie, ben het met je bespreking van de nummers op Sgt Pepper's wel eens. Alleen schat ik Magical Mystery Tour niet zo hoog in als jij.

prima review

Het minste album van de Beatles. Overgeproduceerd, pretentieus, veel te veel de gevoelige kant van Paul McCartney. A day in the life is echter wel één van de beste nummers die ze maakten. En With a little help is niet zo beroerd, anders had Joe Cocker er met hulp van Leon Russell niet zo'n geweldige cover van gemaakt. Ik weet het, het is vloeken in de kerk, maar ik vind Meet The Beatles hun beste. Alleen al het nummer Please Mr. Postman. Mag ik er in dit verband aan herinneren dat John Lennon één van de beste slaggitaristen was?

Je mag best vloeken in de kerk hier; het is vaker gebeurd en dit is een goed onderbouwde 'vloek'!
En Lennon was sowieso een puike gitarist! (All My Loving!)

Goh wat goed onderbouwd zeg!
"With a little help is niet zo beroerd, anders had Joe Cocker er met hulp van Leon Russell niet zo'n geweldige cover van gemaakt"

Sorry dit wilde ik toch even quoten.

Als je Hot Rats van Frank Zappa op 2 staan hebt in je top-10 vraag ik mijn hemelsnaam af wat jij onder pretentieus en overgeproduceerd versta. En nee heb geen hekel aan Zappa, heb er zelfs 2 cd's van.
Dé kracht van dit album is juist dat er zo'n wall of sound aan je voorbij gaat en het totaal niet overgeproduceerd klinkt. Mensen die dat zeggen weten niet wat het woord betekent.

Sjonge, daar is iemand op z'n staart getrapt.

dat valt ook wel weer mee

The White album en de verzamelaar 1 heb ik van The Beatles. Die verzamelaar vind ik wel aardig met mooie hits erop. Nou valt die witte dubbele mij eigenlijk enorm tegen. Daar ik het nog niet gelijk wil opgeven wat The Beatles betreft heb ik denk ik nog 4 opties: deze, Rubber Soul, Revolver en Abbey Road. Ik weet het de liefhebbers hier zullen zeggen dat ik ze allemaal zou moeten gaan kopen, maar omdat ik nog niet echt overtuigd ben of het daadwerkelijk iets voor mij is zou ik nog 1 album willen proberen, wat zou de beste keuze zijn als je de witte dubbelaar eigenlijk wat vind tegenvallen?

Dit is waarschijnlijk wel een mooi album tussen de klassiekers die 1967 heeft voortgebracht, een super jaar wat muzikale vooruitgang betreft.

Velvet Underground, The Doors, The Jimi Hendrix Experience en Pink Floyd hadden allen in 1967 een magistraal debuut album!

@ Ricardo,

Abbey Road, maar dat is om dat ik hem nu een paar dagen origineel en remasterd heb!

Mmm, ik zou ook Abbey Road zeggen...

Al is het alleen maar om I Want You (She's So Heavy)

Ik zeg: ga voor Revolver! In tegenstelling wat jij beweert is 1966 namelijk het Kroonjaar van de pop! De albums van de Velvet Underground, The Doors en het grootste deel van Are You Experienced zijn namelijk in dat jaar opgenomen!
Sgt. Pepper's mist nét de pit en de scherpte van Revolver, waar de psychedelische klanken nog in toom worden gehouden. Wat Sergeant Pepper's een sterk album maakt is dat het het juiste album was op het goede moment. Wat Revolver een béter album maakt is dat het een persoonlijker album is; hier is er Mr. Kite en Sgt. Pepper's als tussenpersoon....

Natuurlijk werden de albums van Velvet Underground, The Doors en een deel van Are You Experienced en ook Sgt. Peppers in 1966 opgenomen maar ze werden in 1967 uitgebracht en ik beoordeel een album pas wanneer ze daadwerkelijk is uitgebracht, niet wanneer ze nog in voorbereiding is. 1966 is voor mij het 'aanloop'jaar, 1967 het jaar dat de grote veranderingen in de popmuziek plaatsvonden (buiten de vele legendarische albums ook het eerste popfestival).

Revolver is inderdaad wat scherper, Sgt. Pepper's is iets meer sfeervoller en vormt meer een geheel. Maar beide albums zijn legendarisch.

Maar deze is wat zwaarder dan Abbey Road en daarom denk ik dat deze beter in jouw straatje past (te oordelen naar je top 10). Persoonlijk prefereer ik deze.

De opnamen duurden van 6 december 1966 tot 1 april 1967 (ongeveer 700 uur). Op 1 juni 1967 kwam de lp uit in het Verenigd Koninkrijk.

Pet Sounds, Blonde on Blonde, Revolver, Freak Out, Fresh Cream, Aftermath...'aanloopjaar?!?"
En ik weet niet of je 'releasedatum'-logica klopt. Vind je dan dat "That Means A Lot" van de Beatles uit 1993 stamt? Of toch maar uit 1965?
Toegegeven; de jeugd en jongelui gingen dankzij het fraaie weer in de zomer het park in en luisterden naar de fraaie platen die uitkwamen....maar de artistieke piek lag in het jaar ervoor. Bij de Beatles lag die in elk geval van mei '66 tot en met januari '67 (de sessies voor de Penny Lane/Strawberry Fields sessies en de eerste sessies voor A Day in The Life. Tegen de tijd dat de Summer of Love aanbrak waren ze juist zoekende. Een bezoek aan San Fransisco door George op het hoogtepunt van de zomer (8 augustus) was een wat ontluisterende ervaring voor hem; zag wat 'spotty kids' die 'high' waren en keerde zich af van de Hippie-beweging.

Zeker werden in 1966 een aantal legendarische albums uitgebracht (Revolver, Pet Sounds, Blonde on Blonde, Freak Out ...) maar in 1967 nog meer. 1967 was duidelijk het jaar waar de psychedelica op haar hoogtepunt was.