The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Bedankt voor het opzoeken George!

Stijn heeft helemaal gelijk, hoe kan ik na een studie Beatlelogie die ik al begon als 12 jarige in 1976, direct na de lagere school, er zo naast zitten ??????? Dan maar weer opnieuw beginnen!



YouTube - Oasis-Within You Without You

YouTube - Patti Smith Within You Without You

YouTube - The Soulful Strings - Within You Without You


YouTube - Sonic Youth- Within You Without You (Beatles cover)

Ik denk dat je in de war was met George's solo album Wonderwall Music. Daar heeft George alles geschreven, maar speelt hij geen noot zelf.

Weer teveel gedronken zo te zien.

Gisteren naar The Beatles Symphony in Vredenburg geweest waar dit album met het Metropole Orkest werd uitgevoerd. De vocalen werden o.a. gedaan door Bertolf, The Madd en de geweldige Jon Allen.

Werd gisteren weer eens herinnerd waarom dit zo'n briljante plaat is. Het zit vol met diversiteit aan stijlen en toch klinkt het als een echt geheel. De nummers zijn allemaal geweldig (vond gisteren zelfs within you without you super) en de vele muzikale lagen maken echt indruk.
In 1 woord: magistraal !

en na de 6e luisterbeurt is mijn Beatles kwartje gevallen, laten we maar beginnen met 4 sterren .

Bevat enkele zeer geslaagde nummers ( eerste 3 nummers, nummer 8 ) en enkele mindere nummers. Hoogtepunt is toch wel het o zo onbenullige en toch zo onweerstaanbare Lucy in the Sky with Diamonds.

Een meesterwerk, dat is en blijft het. Ook nu ik het het na 25 jaar weer opnieuw in bezit heb in de geremasterde versie. Mijn voorkeur ging altijd uit naar de Witte LP, maar dat doet niets af aan de kracht van Sgt Pepper's.
Het idee van een concept-album kwam van Paul, maar het idee verdween ook weer en eigenlijk is het Pepper-idee in de overige songs losgelaten.
Dat McCartney het roer in handen nam en het meerdendeel van het werk schreef en opnam is inmiddels ook wel bekend. Dat Harrison en Star niet zo blij waren met het eindeloze gepriegel in de studio ook.
Hun nummers zijn ook de minste: with a little help en within you, without you, maar ze zijn toch nog best wel acceptabel in het geheel.
When I'm 64 vind ik in tegenstelling tot veel andere hier juist heel goed. Paul durfde hier een heel onmodieuze muziekstijl, de swing uit de jaren'40, te gebruiken. Op de Witte LP zou hij dat nog een keer doen. (Martha my dear,Honey Pie)
A day in the Life is een van de beste nummers ooit in de popmuziek. Op de Anthology DVD vertelt Geaorge Martin hoe het is gemaakt. Hoewel het idee en de basis van John zijn, heeft Paul een belangrijk aandeel geleverd. Het idee van het wervelwind-orkest trekt Martin naar zichzelf toe. Het blift een magnifieke vondst, heel gedurfd en het werkt nog steeds, tot en met die prachtige eind-noot, die zo lang doorklinkt en op het eind van Abbey Road ook weer opduikt.
Prachtig allemaal, het waren echt de Rembrandts van de popmuziek.

Daar zijn de meningen altijd sterk over verdeeld geweest. Er zijn veel fans die deze twee nummers tot de hoogtepunten rekenen. Vooral Within you without you was zijn tijd zeer ver vooruit. Orgineel ook om dit nummer met gelach en gejuich te laten eindigen, om het serieuze karakter te doorbreken en de weg vrij te maken voor 'when I'm sixtyfour'.

Zeker,Within you, without you is op zich ook best te pruimen. Het is wel een erg vreemde eend in de bijt op dit album, dat verder een heel sterke eenheid vormt. With a little help vind ik echt matig. Maar als je hoorde wat Joe Cocker ervan maakte....tja dan werd het een heel ander nummer.

Gister wat muziekweetenswaardigheedjes op internet gesurft en zo ook gestuit op het feit dat Aleister Crowley (infamous occultist/satanist) staat afgebeeld op de hoes van Pepper (second top left). Tevens is Pepper uitgebracht in 1967, 20 jaar na de dood van mr. Crowley en in het openingsnummer zingt Paul: It was 20 years ago today..

Nu weet ik dat je over elk album en song wel een theorie kunt hebben over wat het betekend, met de meest bizarre complot theoriën (Paul is dead, etc) als gevolg en buiten dat het interessant is om te lezen geloof ik er niet in, maar, ik vraag me in dit geval toch af of iemand weet wat de officiele Beatle verklaring is voor het feit dat deze figuur op de hoes staat (bewondering? chockering? iets anders?) en waar de openingszin van dit album op zou kunnen slaan.

Any idea's?

Misschien...
Ik denk om te shockeren, maar het is vooral om het gezelschap bonter en kleurrijker te maken. Lennon had er graag Adolf Hitler bijgehad, maar die werd (letterlijk) aan de kant gezet. Idem voor Jezus (te controversieel, ook wegens gedoe in Amerika wegens uitlatingen van Lennon) en Ghandi (omstreden in Engeland)Het is een mooie collectie geworden van persoonlijke helden (Stuart Sutcliffe!), leermeesters en goeroes, rolmodellen (Presley, Dylan) en Grote Denkers (Jung, Marx).
Hier is een mooie lijst van de deelnemers!

Is Aleister Crowley een held dan?

Being For The Benefit Of Mr. Kite!
Wat een maf nummer, echt geweldig. Al de rest is eigenlijk ook ontzettend goed. Nu snap ik pas echt waarom er zoveel mensen zijn die The Beatles geniaal vinden. Toch zijn er nog enkele nummers waar ik nog niet helemaal in kan komen, zoals Within You Without You en Fixing A Hole. Toch nog maar een heel aantal keer beluisteren.

Van Within You Without you kan ik me dat voorstellen maar Fixing A Hole is juist een typisch Beatles-pareltje uit hun beste periode. Prachtig ingetogen en mysterieus en alleen al de zin "Now we know how many holes it takes to fill the Albert Hall" vind ik goed voor een puntje extra. Inderdaad nog een aantal keer beluisteren, zou ik zeggen.

Inderdaad een mooie zin, ware het niet dat deze uit A Day in The Life afkomstig is en niet uit Fixing a Hole.

Jemig, ja, je hebt gelijk. Dacht ik eens een keer een citaatje uit m'n hoofd te doen...............
Maar desalnietemin, Fixing a Hole blijft het beluisteren waard!

De combo van de eerste twee tracks is werkelijk geweldig

Persoonlijk vind ik Abbey Road veel beter dan deze. Ik leg de klemtoon op persoonlijk, want deze plaat heeft een hele aanhang van mensen die dit absoluut de beste vinden Daarom heb ik dan ook lang geprobeerd om deze ook extra mooi te vinden.

Waarschijnlijk is dit mijn mening omdat ik het album niet gehoord heb toen het in 67 uitkwam (ik ben immers pas 22 jaar later geboren ) Ik kan me wel voorstellen dat het toen leek alsof dit van een andere planeet kwam Jammergenoeg heeft het album door deze bijzondere eigenschappen de plaat wat minder de tand des tijds doorstaan, vind ik persoonlijk. Daarmee doel ik vooral op de eerder chaotische stukken in bijvoorbeeld A day in the life

Natuurlijk vind ik de eerste 5 nummers zalig, alsook A day in the life (kan ook haast niet anders denk ik), maar van When I'm sixty-four en Good morning, good morning weet ik absoluut niet van te genieten. Hadden Strawberry fields en Penny lane hier maar opgstaan in plaats van als single te verschijnen...

Ik ben nog een paar jaartjes later geboren, maar ook ik vind dit album een stuk beter dan Abbey Road.

grappig Ik kan je wel aanraden om abbey road een aantal keer te beluisteren, want de eerste malen komt het nogal saai over. Bij mij was dat toch zo

Oh ik heb die plaat vaak genoeg geluisterd hoor. Ik vind het ook een prima plaat, met zeker wat prachtige nummers erop, maar ook wat grotere missers, dus minder consistent. Deze vind ik over de gehele linie eigenlijk wel erg sterk.

Een van de belangrijkste en meest invloedrijke platen ooit, en ook 'n hele mooie. Arrangementen zijn enorm vernieuwend.
Persoonlijk vind ik de melodisch lopende baslijnen een van de grootste attracties: echt prachtig. Eigenlijk in alle nummers (behalve Within You, Without You - daar zit geen bas in), maar vooral in nrs.2,3,4,10 . Verdomd goed gebast - zeker voor een dooie. De persoon van Paul was (is) dan niet de meest interessante van de Beatles, muzikaal was hij toch wel het genie.
Maar de magie van de Beatles zat vooral in de combinatie tussen het rauwe van John en het vloeiende, melodische van Paul (hoewel die ook stevig kon rocken). In de liedjes worden de stukken waarin de negatieve kant van de zaak belicht wordt, dan ook meestal gezongen door John, terwijl Paul de lichtere stukken zingt. Paul: "It's getting better", John: "It can't get no worse."

Ik vind Abbey Road trouwens ook beter, maar het zijn allebei prachtplaten. Wel gek dat Abbey Road niet in de top tien van Rolling stone staat, en 4 of 5 andere van de Beatles wel.

???

Bertus doe niet zo onschuldig . . . . . Moeten we de hele mythe opnieuw bespreken? Google maar eens op 'Paul is dead'.

Het is wel slecht geformuleerd van mij. Het muzikaal genie schuilt vooral in de samenwerking tussen de leden. Maar persoonlijk geniet ik het meest van de stukjes die Paul speelt op zijn bas.

de bas op Lovely Rita, zeker dat einde

Mijn eerste volledige Beatles-album en ik moet eerlijk bekennen dat ik niet ontevreden ben. Ik heb de vele Top 2000-noteringen nooit begrepen. Ik kende sommige nummers wel en vond ze ook goed, maar zoveel goeds hadden the Beatles toch niet?

Het album begint en eindigt met de beste nummers. Het zijn voor mij geen supergoede nummers, maar zijn toch zeker goed openers en afsluiters. De trend wordt daarna doorgezet met meer goede nummers. Langzaam zakt het album daarna in. Om pas bij A Day In The Life weer echt op niveau te komen.

Wat me wel opviel was de enorme diversiteit van de plaat. Geen plaat is hetzelfde en toch passen de nummers allemaal bij elkaar. Ook klinken ze echt als jonge jongens, maar ze zijn zich zo bewust van wat ze aan het doen zijn. Het oogt allemaal heel simpel, maar dat is het zeker niet!
En wat the Beatles natuurlijk als één van de besten kunnen, is het gebruiken van het achtergrondkoor. En experimenteren met aparte geluiden.

Toch ben ik benieuwd naar meer. Op naar Abbey Road

Gelukkig ben je niet bang uitgevallen, dat scheelt. Ik citeer je toch even, ik het kader van het archiveren van legendarische uitspraken op musicmeter, je weet maar nooit.

Je hoeft uiteraard niet alles even goed te vinden van de Beatles, ik geef in het geval van Sgt. Peppers ook slechts vier sterren, maar een algemene uitspraak dat "de Beatles toch niet zoveel goeds hadden" is hetzelfde als zeggen dat Coca Cola geen cola is of dat Shell geen benzine verkoopt.

Eigenlijk mogen de Beatles wel worden gezien als een soort van bakermat van rockmuziek zoals die nu nog bestaat en wordt beleefd. Kijk even, welke singles de Beatles allemaal hebben gehad in de relatief korte periode dat ze hebben bestaan. Dan zul je moeten erkennen, dat ze toch wél heel erg veel goeds hebben gemaakt.

En kijk voor de albums (en kritieken) die ze hebben gemaakt even op onze musicmetersite!

En Revolver is ook wel tof.

Daarnaast aanzien ze ook 'White Album' als de betere Beatles-platen. Maar die vind ik eigenlijk keislecht.

Rubber Soul en Help! zijn nog wel toffe plaatjes. Niet hoogstaand, maar wel tof.