The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ik denk voor Ricardo toch Abbey Road. Hij houd wel van Zware Rock/Metal, daar vind ik Revolver en deze te zacht voor. Dan is Abbey Road toch ietsje harder.

Ik vind Abbey Road juist minder hard dan deze.

Verhoogd naar 4.5*. Heerlijke schijf die, in tegenstelling tot het in mijn ogen (/oren) meestal te oppervlakkige The White Album, wel impact weet te creëren en op een constant hoog niveau blijft met als enige negatieve uitschieter She's Leaving Home, nog steeds een best leuk nummer overigens, maar te zeikerig voor mijn smaak.
De lekkere composities worden dan nog eens ingepakt in onvoorstelbare arrangementen, smaakvol precisiewerk van hoge klasse. Dit album is door de heerlijke productie ook niet meer zomaar een verzameling bij elkaar gegrabbelde liedjes met leuke refreintjes die je lekker mee kan neuriën, maar meer een bundel van goed geslaagde sfeertekeningen die precies uitbeelden wat elk nummer te zeggen heeft. Het warme trippy sfeertje van Lucy in the Sky with Diamonds, de geinige klarinetten van When I'm Sixty-Four, het wonderschone India van Within You Without You en natuurlijk het ietwat geflipte circus van Being for the Benefit of Mr. Kite!, elk nummer is een klein verhaaltje. Ook als geheel werkt het fantastisch, ondanks de verscheidenheid aan stijlen en genres die hier worden aangestipt.
Een geniaal album dat met recht een klassieker is. Van de twee Beatles-albums die ik ken heeft The White Album de echte topnummers, maar als geheel is Sgt. Pepper zo ontzettend veel beter.

Neem deze plaat!

Op het gevaar af mensen tegen me in het harnas te jagen:
a) De Witte Dubbelaar oppervlakkig?!? (vork 666) Absurd. Misschien nog 'ns luisteren naar waar Julia over gaat, nalezen waar Revolution over handelt. En dat zijn nog maar twee voorbeelden!
b) She's Leaving Home zeikerig (?!?)(zelfde auteur); mist de cynische/ironische onderlaag van de achtergrondzang.
c) Chevy 539: Sgt Pepper's 'harder' dan Abbey Road? De rock zit 'm hier ietwat in de McCartneynummers (titeltrack, Getting Better), maar ik vermoed dat je nog 'ns naar de laatste vier minuten van I Want You (She's So Heavy) moet luisteren!

Met het harder doel ik ook op de productie. Abbey Road is wat dat betreft wat rustiger en daardoor minder prominent aanwezig. Voor mij uitstekende achtergrondmuziek.

Ik vind The White Album flink oppervlakkig vergeleken met dit album ja. Dat heeft weinig met de teksten te maken, die ken ik niet goed, maar muzikaal vind ik het meestal te eendimensionaal, enkele uitzonderingen daargelaten (Blackbird, Revolution 9). Hoe leuk een nummer als Bungalow Bill ook mag zijn, uiteindelijk is het ook niet veel meer dan "leuk". Zelfde verhaal voor 90% van de andere nummers van The White Album, gaat niet op voor dit album dat veel en veel meer met mij doet.

Kan wel zijn, maar aangezien ik de tekst ook hier niet goed ken (en de tekst doet er ook niet heel veel toe hier, het is tenslotte MusicMeter en niet TekstenMeter) moet ik op de muziek afgaan, en die vind ik zeikerig, hoewel het ook wel weer meevalt, anders zou ik geen 4.5* geven.

En ook dit Beatles album wordt het niet voor mij. Het begint veelbelovend (nee, gewoon goed) met Sgt. Pepper, Help en Lucy, maar daarna is het voor mij gewoon afgelopen.

Zulke deuntjes als bij When I'm 64 en Lovely Rita vind ik vreselijk. Als ik zeg te simpel krijg ik natuurlijk iedereen over me heen, want The Beatles hebben muziek maken zo'n beetje uitgevonden geloof ik. Maar ik vind het gewoon een soort verkapte kinderliedjes.

Daarnaast ben ik er ook wel achter dat de stemmen mij niet aanspreken. Bij sommige nummers heb ik ook het idee alsof ze voor een kleuterpubliek zingen en mis ik iets emotioneels. Zeker als bij She's Leaving Home de andere stemmen er ook inkomen.

Dit was mijn laatste poging. Tussen mij en The Beatles zal het nooit wat worden.

Ik ben het met je eens dat de nummers die je noemt simpel zijn, alleen zijn onze conclusies anders. Ik denk namelijk dat een nummer niet gelijk slecht is als het simpel is!

The Beatles hebben vaak nummers waarin geen geniale akkoordenschema's worden gebruikt, scheurende gitaarsolo's voorkomen of uitblinken door de lange hoge uithalen van John, maar toch zijn al die nummers vrolijk, catchy en soms grappig of ontroerend.
En misschien ligt het aan mijn leeftijd of ben ik gewoon geestelijk jonger, maar de meeste kinderachtige muziek die het goed doet bij kinderen, doet het goed omdat het juist zo vrolijk en catchy is (Jonathan RIchman fans zullen mij begrijpen ).

Maar toch moet ik zeggen dat ik When I'm 64 ook niet op dit album vindt passen, maar meer omdat het een nummer van de 'oude' Beatles is, terwijl dit album toch meer een sleutel naar het late werk is.

Nummers als When I'm 64 en Lovely Rita lijken op het eerste gehoor simpel maar zijn erg knap in elkaar gestoken met doordachte arrangementen. Al staan op dit album ook meer complexe nummers als Within You, Without You en A Day in the Life.

Misschien hadden ze beter het afgekeurde Harrison nummer ´Only a northern song´ op de plek van When I´m 64 kunnen zetten. Terwijl ze When I´m 64, wat opzichzelfstaand een goed nummer is, op de White album hadden kunnen zetten, dat is toch een allegaartje van stijlen.
Mee eens?

Eigenlijk niet
want ook al heb je gelijk dat vrijwel alleen progressieve jazz ondervertegenwoordigt is op het Witte meesterwerk is het toch heel anders dan de vroege periode.
Het lijkt misschien raar maar het duidelijkste hoor je dat aan de bas. Paul heeft nog steeds een doem, doem, doem, doem-doem-doem ritme, en ik ken dat niet (zo sterk) in een White Album-nummer.
Het zou prachtig zijn op Hard Day's night daarentegen .
maar wat gebeurt is is gebeurt, en ik moet me er me maar bij neerleggen dat dit nooit mijn favoriete Beatle-album zal zijn.

Half.

'Only A Northern Song' zou meteen het beste nummer van Sgt. Pepper zijn geweest. 'When I'm 64' hadden ze in de prullenbak mogen kieperen.

Only A Northern Song had er gerust bij gemogen maar dat maakt When I'm 64 daarom niet slecht. Wellicht had Only A Northern Song dit album niet gehaald omdat er al een Harrison-compositie stond nl. Within You, Without You dat nog wat beter op dit album paste en Lennon & McCartney wilden de inbreng van George niet te groot laten worden.

Ik vind het altijd razend knap als iemand een vrolijk klinkend liedje kan schrijven. Da's het moeilijkste dat er is. Van mij mogen When I'm 64 en Lovely Rita dus zeker wel! Lekker opbeurend.

Gelukkig verschillen ook hier weer de smaken:
Only A Northern Song vind ik een van de slechtste Beatles nummers. Het is bij vlagen zelfs vals.
Bij When I'm 64 zal wel weer mijn voorkeur voor McCartney om de hoek komen kijken, want ik vind het een leuk nummer. Okay het is wat zoet, maar dat zijn wel meer nummers.

Het mij niet om of het een goed nummer is, maar dat het bij een vroeger Beatle-album past.
Paul had het al eerder geschreven maar er was op de vorige albums geen plek. Ik had het liever wél op een van die albums gehad.
Verder heb ik ook een voorkeur voor de late, meer experimentele kant van the Beatles dus daarom maak ik er meer een punt van
Verder vindt ik het nummer Within You, Without You een nummer dat ik liever op géén album had gehad...

Dissonantie is iets anders dan vals hoor.

Volgens mij was When I´m 64 zelfs een van de allereerste deuntjes die de jonge Macca schreef! Ik vind het wel bij de sfeer van dit album passen. Geen meesterwerk, gewoon een geinig deuntje.
Only A Northern Song is door George geschreven als een parodie op de ´fabriek´ waar ze deel van uitmaakten (2 albums per jaar en liefst ook een film). Ik vind het wel aardig op dit album passen qua sfeer, maar niet qua kwaliteit, als ik het beluister is het net of de song een half uur duurt!

Dat is een beetje te kort door de bocht. Het gaat erover dat Macca en Lennon meer verdiende dan hij aan z'n eigen nummers, doordat Paul en John een hoger aandeel hadden in Northern Songs dan George (die zelfs bijna niets had).

Van een internetwoordenboek: "Vaak wordt dissonant door minder geoefende luisteraars verward met vals.", haha, door mij dus Maar het maakt het nummer er voor mij helaas niet beter op.

Ik vind dit persoonlijk de minste Beatles plaat van hun periode na 1965 ( samen met Let it Be ), zowel Rubber Soul , Revolver, The White Album, Abbey Road als The Magical Mystery tour kan ik beter waarderen dan deze.
Overschat wil ik dit album ook weer niet noemen, maar een meesterwerk hoor ik hier in tegenstelling tot bijvoorbeeld Revolver niet in terug.
Het titelnummer, de LSD song & A Day In The Life vind ik wel nummers van de buitencatagorie

The Magical Mystery Tour is ook gewoon beter dan deze, let it be

Met George Harrison behoeft geen medelijden. Zijn financiële instinct was zeer goed ontwikkeld. Hij heeft € 350 miljoen aan geld achtergelaten, 20 luxueuze auto's, vier huizen waaronder zijn kasteel in Henley on Thames met een waarde van € 20 miljoen Euro en daarnaast een groot aandelen pakket in verschillende bedrijven. De nazaten van George hebben de grootste Britse erfenis ooit ontvangen

Kwam anderhalve week geleden tijdens mijn fietsvakantie van Venlo naar Berlijn in alle bushokjes in en rondom Hamelen de volgende persiflage op Sgt. Pepper tegen.

Louis Van Gaal als Lennon, best toepasselijk aangezien enige arrogantie ze beiden niet vreemd was

Wir sind die beste !

Hahaha, erg goed Stalin.!

Hoe heb ik deze 5 sterren kunnen geven zeg , misschien in `n vlaag van verstandsverbijstering .
Op A Day In The Life na stelt het eigenlijk niet zo veel voor .
3 sterren is meer dan genoeg .

Mod knip

On topic: Abbey Road is ook beter dan deze, die het vooral moeten hebben van de impact die het destijds had en een paar toppers...

Berichten verwijderd.

Hoogst vermoeiend. Iemand vindt deze plaat geen 5* waard en het gezever over de top 10 van desbetreffende user vangt aan. En lachen zeg

Ai, toch jammer dat ik dat gezever (waar ik dan blijkbaar de aanzet voor gaf) heb moeten missen. Beetje stoken moet kunnen, anders blijft het allemaal zo serieus. Kunnen we niet een soort Verwijder-topic aanmaken waar de mods hun ingrijpen naartoe verplaatsen, zodat zij die het wel leuk vinden het alsnog kunnen lezen?

No hard feelings hoor. Ik vind Sgt. Pepper ook geen 5 sterren waard. Heb het altijd in z'n geheel de minste plaat sind Rubber Soul gevonden (op Yellow Submarine na dan). Neemt niet weg dat het nog steeds een prachtplaat is met waarschijnlijk het mooiste Beatle nummer ooit: A Day In The Life.