The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ik vind dit album toch nog `n voldoende scoren met 3 sterren .
De beste nummers vind ik dan ook , A Day In The Life - With A Little Help en Lucy In The Sky .
Niet echt `n slecht album van The Fab Four want The Beatles hebben geen slechte albums gemaakt , alleen ik vind andere beter van hun , puur persoonlijke smaak zoals dat met alle muziek is .

Vanwaar elke keer die spatie voor een leesteken?

Kan je me overigens de functie van dan ook uitleggen?

Enter the Grammar Natzee Binnen een uur nog wel
Ik ben het in ieder geval met zijn favoriete nummers eens.

Berichten verplaatst naar The Beatles

Zijn die "mini-documentaires" die op de CDs staan een beetje de moeite waard?

Ligt eraan wat je al weet. Ik vind het wel heel erg beknopt.

Ach, de moeite waard is een groot woord. Altijd leuk om eens te kijken.

Ik vind het een erg sterk album, ik vind het alleen jammer dat dit een "Macca" plaatje is geworden, volgensmij word het overgrote deel gezongen door Paul.

Nou, uiteindelijk valt het wel mee, maar ik hoor toch liever John.

Daar kan ik geen touw aan vastknopen. Je geeft 5 sterren, maar je houdt niet zo van McCartney?

Dat zeg ik niet, volgens mij was John altijd de leadzanger, en toch wel een soort van de face van de Beatles, en gaanderweg, dus 1967(meer vanaf deze plaat, volgensmij) wordt het overgrote deel van de nummers gezongen door Maccartney.
Ik heb helemaal niets tegen Paul.

Volgens mij loopt dat wel los en John had al stevige concurrentie van Paul in '65 toen Macca pas écht de smaak van het liedjesschrijven te pakken begon te krijgen.
Het is wel zo dat het 'overkoepelende' idee van dit album bij Paul vandaan kwam, hoewel het voor mijn gevoel op de intro-track, de start van With A Little Help From My Friends en de reprise na nooit echt ergens 'concept-album'-achtig wordt.
Overigens is er een reden waarom McCartney de leiding overnam; Lennon was grote delen van de dag onder invloed van LSD. Ik vermoed dat als McCartney eind '66 de draad niet had opgepakt, de Beatles uiteen waren gegaan na Revolver.

Oke, ik dacht trouwens eerst dat "With A Little Help From my Friends" werd gezongen door Paul, maar als ik op internet rond kijk word hij gezongen Ringo Dat vind ik dan weer zeer positief, want ik vind Ringo niets minder dan Harisson, Paul of John.

Het enige is dat Paul zo'n vlakke stem heeft, wel heel kenmerkend.
Ik stoor mij daar ook zeker niet aan, maar bij vlagen denk je toch dat alles ineens omgedraaid is

Nou dat ben ik niet met je eens. Ik vind juist dat McCartney in z'n gehele euvre (maar zeker ook al bij The Beatles) heeft aangetoond juist een hele veelzijdige stem te hebben. Vergelijk Yesterday maar eens met Helter Skelter, Lady Madonna en Oh Darling. Niet echt vlak lijkt me zo...

Eén opmerking: Golden Slumbers.

En die was ik glad vergeten. Misschien inderdaad het beste voorbeeld Nicci.

Ik heb het niet over de veelzijdigheid, zijn stem klinkt op dit album gewoon vlak

Ben het wel met Ducoz eens. Paul McCartney heeft nou niet bepaald een hele volle stem. Ik vind z'n stem ietwat geknepen. Af en toe heeft hij ook de neiging om meer ritmisch te praten dan te zingen ('Eleanor Rigby' bijv.).

Zoals hij op dit moment zingt is z'n stem iets dieper, en ook iets rijker en voller geworden, dat bevalt mij dan ook meer.

Het wordt tijd dat ik eens vertel waarom ik deze plaat op mijn eerste plaats heb gezet.

Ik luister graag muziek waarin de makers zich bezig hebben gehouden een balans te zoeken tussen 'lichte en donkere' delen in muziek, omdat het een bepaalde spanning met zich meebrengt. In bijna al de artiesten in mijn top 10 kun je dit wel enigszins terug vinden (the roses, ride, future days of heathen chemistry) allemaal kennen ze hele lichte maar ook zware stukken. Van alle albums die ik ooit heb opgezet vind ik sgt peppers hier het best in geslaagd.

In het begin van het album voel je je goed en het lijkt ook allemaal steeds beter met je te gaan (getting better). Dit is maar van korte duur wanneer je eenmaal op de helft een vrouw tegen komt die van huis weg is gelopen en je na het trieste verhaal bij het rare circus van mr Kite aankomt. Je begint toch te twijfelen of dit wel een goede afloop zal hebben. Gelukkig word je gered door when i'm sixty-four en alles is je weer duidelijk. Nadat je weer helemaal bij zinnen bent (good morning) komt er nog een knaller van de lonely hearts club band en je lijkt toch echt van al je angsten af te zijn. Maar het verhaal gaat verder.
Terwijl je op het kleine balkje balanceert tussen nachtmerrie en mooie droom gaat het op een dag in het leven helemaal mis (I went into a dream..). Het begint wat onzeker en al breekt er paniek uit. Je belandt in een donkere gat! Het mooie leventje was slechts schijn en je blijft helemaal alleen achter......

In tegenstelling tot the magical mystery tour is er hier geen bus die je weer thuis afzet en waar ze onderweg uit volle borst 'all you need is love' zingen. Gelukkig maar wat dat is naar mijn mening juist de kracht van het album.

Een album dat wat mij betreft altijd op de bovenste plank van mijn kast zal blijven staan.

Mooie beschrijving hpdewin!
De overgang van de feestelijke reprise van "Sgt Peppers" en de ontnuchterend vocaal/gitaar van John in the Day in te Life vind ik altijd een mooi scherp contrast.

Ik ben nu eenmaal verzot op the beatles, en voor mij is dit een van de 3 grote werken van hun. Revolver, Rubber Soul en Sgt. Peppers zijn mijn favorieten. Ik vind hem net iets minder dan revolver en rubber soul, maar toch nog goed genoeg om een dikke 5 te krijgen!

The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Dit album vind ik toch een stuk beter dan Rubber Soul en Revolver. Hoe het album start met Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en dan echt heerlijk overloopt in With a Little Help from My Friends vind ik echt geweldig. En dat niveau wordt eigenlijk het hele album door getrokken en het verveelt me geen moment.

Met nummers als Within You, Without You heb ik nog steeds evenals op Revolver wat moeite maar storen doet het me niet. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik van dat soort nummers moet vinden, vind ik het nou mooi of gewoon bijzonder? Of toch niet mijn cup of tea? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik helemaal niets heb met het nummer Good Morning, Good Morning, dat vind ik persoonlijk echt de zwakke broeder op dit album.

Good Morning, Good Morning wordt wat mij betreft helemaal goed gemaakt met de Reprise van Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band en misschien wel het beste nummer van The Beatles A Day in the Life wat mij toch elke keer doet beseffen dat ik een absolute Lennon liefhebber ben.

Ach, Ezechiël, ik ben toch net meer een McCartney fan, maar A Day In The Live is voor mij ook absoluut het beste nummer wat van de hand van de Fab Four gekomen is!!

Als een voorproefje op de stereobox die ik over een tijdje ga aanschaffen heb ik deze gekocht. Ik ben zeer benieuwd.

Na de eerste luisterbeurt kan ik alvast zeggen: ik ben in een verkeerd tijdperk geboren.

Nee hoor , het mooie is dat jij nog veel muziek kunt ontdekken uit vroegere tijden .

Als je het zo bekijkt. Punt is dat ik als enige van mijn vriendengroep naar The Beatles luister. Vroeger vond iedereen het tof.

The Beatles. Altijd gedacht dat deze immens populaire band het zo goed deed bij de massa vanwege de simpelheid van hun liedjes. Nummers die ik vaak op de radio hoorde waren Hey Jude en When I'm Sixty-Four. De verbazing was groot toen ik de scores op MM en andere sites zag. Dat deze band veel heeft beïnvloed wist ik wel, maar zijn ze werkelijk zo goed?

Na een aantal minuten zoeken op het net kwam ik bij The Beatles stereo box uit. Alle studioalbums met minidocu's voor een flinke prijs. Voordat ik deze ging kopen moest ik eerst weten of het iets voor mij was. Toen ik hoorde dat Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band het belangrijkste popalbum uit de geschiedenis van de muziek is, werd mijn aandacht getrokken en kocht ik het album.

Wat als allereerst opvalt is natuurlijk de hoes. Misschien wel het bekendste albumartwork allertijden. Ik heb er een kwartier naar lopen staren. Wat bedoelen ze hier nou mee? Bij het eerste nummer wordt het duidelijk. We hebben hier te maken met een band die vanavond gaat spelen voor een groot publiek. Ze zijn kleurijk gekleed. Track 1 is een introductie van de band. Ze hopen dat het publiek een prettige avond heeft. Een nogal rauwe stem doet het werk. Even wennen, want ik ben van de Beatles wat warmere stemmen gewend. Desondanks is de titeltrack prima luistervoer, zonder al te veel diepgang, dat wel. Drummer Ringo zingt voor ons nummerske 2.

Oh I get by with a little help from my friends, Mmm,I get high with a little help from my friends,
Mmm, I'm gonna try with a little help from my friends.

Als de lyrics van dit nummer niet naar het gebruik van drugs verwijst, dan weet ik het ook niet meer. Vooral de tweede zin lijkt op een cynische manier te wijzen op cannabis. Het nummer kan ook op een andere manier geïnterpreteerd worden. Dat kan trouwens met heel het album. Misschien lijken het op het eerste gezicht simpele popliedjes, we hebben hier te maken met een stuk geschiedenis met ongekende diepgang voor die tijd. Ook het derde nummer, met dat prachtige surrealistische refrein, is een welkome afwisseling.

En zo is heel het album opgebouwd. Er zijn grappige liedjes die ietwat vlak zijn, maar er zijn ook nummers met veel diepgang. Met als hoogtepunt het verschrikkelijk hartverscheurend mooie laatste nummer. Zo diep, zo gevarieerd en vooral ontroerend mooi. Harde geluiden en warme stemmen komen bij elkaar, zodat het helemaal Beatles aanvoelt. Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is als eerste conceptalbum zo verschrikkelijk goed zonder dat ik het uit kan leggen. Dit is een beleving van popmuziek. Ik ga nog geen stem uitbrengen. Dat ga ik pas over een aantal weken doen, om te kijken of dit album ook een klassieker voor mij is. Maar die box, die komt in huis.

I read the news today oh boy, about a lucky man who made the grave. And though the news was rather sad, well I just had to laugh.

Dat zegt mijn familie ook altijd, maar ik bekijk het zo: Ik zit nu in een tijdperk dat ik vanuit alle decennia de beste albums kan plukken. En tegenwoordig gaat dat al met één druk op de knop (spreekwoordelijk dan, meestal moet ik zeker 5 keer klikken )

The Beatles is wellicht de enige artiest die zowel bij de massa als bij de "alternatievelingen" goed tot geweldig scoort (kijk de top 250 notering, maar ook de hoge noteringen in zo'n beetje elke toplijst). Ook durf ik te stellen dat The Beatles de enige band is waarvan iedereen wel een nummer goed vindt.

Ik geloof dat nummers als A Day in The Life het beter doen bij de alternatievelingen en tracks als Hey Jude beter bij de Massa. I´m I right?

A Day in the Life staat in de top 100 van de top 2000, dus dat denk ik niet.