The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

De berichten van Bob Cremers zijn altijd onzin.




On-topic: Vandaag opgepakt en viel een beetje af.

Nee, dat weet ik. Maar aangezien hij die in zijn persoonlijke top-10 heeft haalde ik die even aan als voorbeeld. Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band is overigens mijn favoriete The Beatles album .Fixing A Hole en A Day In The Life zijn mijn favorieten. Within You, Without vind ik het enige minpuntje aan dit album

Wat is dat toch met Within/Whitout You? Is het dat men zich ergert aan het "kijk mij eens spiritueel doen" van Harrison (voor mij het enige minpunt aan het nummer), of weet men zich gewoon geen raad met de syncopische melodie en maakt men zich er makkelijk van af door het af te doen als 'vormeloos misbaksel'.

En de mensen die graag eens willen weten hoe de cover door Sonic Youth klinkt, zouden eens moeten luisteren naar versie van de Sonic Youth.

Ik vind het een zwakke compositie. 'Love You To' en 'Blue Jay Way' vind ik wel fantastisch.

Ik vind dat je Harrison toch niet kunt betichten van 'kijk mij eens spiritueel doen'. Dat deed ie toch echt vanuit zijn hart lijkt me.

Ik vind 'Within You Without You' misschien wel het beste Beatlesnummer!

Ik ga toch liever voor dat andere Indisch nummer:Blue Jay Way

Klinkt toch wat minder Indisch, ik hoor er namelijk geen sitar of andere Indische instrumenten in

Mensen, voor alle duidelijkheid is dit hét belangrijkste album uit de geschiedenis van de muziek! Een der beste beatles-albums is door velen zo beschreven, ik zeg dit niet uit chauvinisme voor het werk van the beatles. Luister naar a day in the life deze psychedelische muziek werd door velen nagedaan en zo groeiden er grote bands in de geschiedenis. The Rolling Stones bijvoorbeeld aapten the beatles gewoon na, ik heb hier nogal wat voorbeelden van...

hét beste weet ik misschien niet, wel het beste indische nummer, hoewel het wel de hete adem in de zn nek voelt van tomorrow never knows!

Overdrijf je hier niet wat

nee nee, echt niet lees het interview van Jann Wenner, John geeft daar een paar voorbeelden. Mick was een naaper.

The beatles zijn op vele vlakken de voorlopers van grote banden en muziek. Dat is zeker. Natuurlijk overdrijf ik wat omdat ik een veeeeel te grote beatles-lennonfan ben

Gelukkig komt Lennon met geweldige 'argumenten'. Zo zijn daar: Satanic majesties'... is nageaapt van Sgt. Pepper. "We love you" is nageaapt van "All you need is love".
Vervolgens begint hij trouwens (letterlijk) uit te wijden over hoe geniaal hij wel niet is (!).

Zelfkennis is het begin van de wijsheid, paalhaas...
Hij wist dat hij een genie was. Kan natuurlijk heel eigenwijs lijken maar je verteld wel maar de helft. Hij heeft ook gezegd dat hij een slechte gitaarspeler was, heeft hij meerdere malen gedaan, ik moet hem nog eens lezen maar hij heeft meerdere toegevingen gedaan hoor!
anyway, goed dat er nog kritiek bestaat!

Als iemand zichzelf bespotte/belachelijk maakte (onderschatte) was het Lennon wel. Al kon ie ook arrogant lijken..in wezen was ie dat helemaal niet. Dat gaf ie wel toe in de muziek en interviews.

Ik heb hem juist het liefste wanneer iedereen hem een klootzak noemt!

Inderdaad, John Lennon is zelfs een hele tijd depressief geweest omdat hij twijfelde of hij wel talent had.

vijf jaar lang had hij zijn gitaar in een hoekje weggedrongen. Hij wou voor Sean zorgen. Daarna is hij herbegonnen en prachtige muziek gemaakt!

Het onvermijdelijke "nee jou top 10 is lekker dan" MuMe argument. Maar als tegenargument: die worden ook niet door de halve muziekindustrie/critici bestempeld als beste bands/artiesten ooit. Over de beatles word altijd zo lyrisch gedaan, dat verbaasd me gewoon als ik naar deze album luister, ik vind het wel mooi als museumstuk, maar om dit nou de beste album ooit te noemen etc. tja...Lijkt me nog steeds kwestie van smaak, gezien de eerder gemaakte opmerkingen over bepaalde songs op de album.

Tja beste album ooit dat is geen één album. Dat dit destijds een revolutionair album was die veel invloed heeft gehad op de popgeschiedenis daar zijn heel veel muzikanten, recensisten het over eens. En dan bedoel ik niet mensen die op www.musicmeter.nl zitten.

Maar dat ontken ik toch niet, erken ik juist. Alleen we zijn nu bijna 40 jaar verder.

Is eigenlijk een beetje hetzelfde als met The Godfather, destijds een revolutionaire film en schittertend mooi gemaakt. Veel fans/critici zeggen dat het de beste film ooit is, maar Goodfellas vind ik persoonlijk veel spannender en beter. Echter goodfellas was er nooit gekomen zonder The Godfather, dat realiseer ik me ook wel. Als je nu terug kijkt moet je ook concluderen dat b.v. de opening van The Godfather (the wedding) veelste lang duurt, en Al Pacino eigenlijk maar weinig dialoog heeft. Dat is min of meer ook een beetje mijn gevoel bij deze album. Destijds revolutionair, inspiratie voor menig artiest (ook uit mijn top 10) maar persoonlijk a) ik ben er niet mee opgegroeid b) ik vind bands van later gewoon beter.

Als je mensen dan wijst op bepaalde flaws van deze album moeten ze dat niet meteen van de tafel vegen vind ik met "niet waar want dit is de meest revolutionaire dus beste album ooit punt"

Daarom zeg ik zelf ook dat geen enkel album het beste ooit is.

Prachtige plaat, maar schiet af en toe een beetje mis in de combinatie tussen bombast en daarop weer de typische vrolijke popdeuntjes die de fab four er in wilden verwerken.. desalniettemin staan er zeker een paar van de mooiste beatles nummers op ooit. Een 4* derhalve.

Ja ok, ik bedoelde niet dat jou top slecht is (ik vind het geen goeie muziek, dat is wat anders) maar ik wou gewoon even duidelijk maken dat de teksten van die personen niet bepaald hoogstaand zijn en om dan The Beatles te betuchten van slecht teksten vind ik wel een beetje heel makkelijk. Verder moet je ook zelf weten wat je van het album vind want daar heb je tenslotte een mening voor

Wat heeft dat er nu mee te maken?

Soms wil je iets nog wel eens dwars door de hemel prijzen, juist omdat het in je muziekgevoelige tijdperk door je hersens is geregistreerd... dat bedoelt ie waarschijnlijk

Inderdaad Toon1 dat heeft er ALLES mee te maken. Ik denk dat muziek voor vele een groot onderdeel van opgroeien is, en de muziek waarmee je opgroeit bepaald tot in grote mate je latere smaak en hoe je terugkijkt op artiesten, niet dat dit zaligmakend is, maar voor de meeste mensen is de beatles iets waarmee ze zijn opgegroeid, dus hebben vanzelfsprekend iets ermee.

Zit wel wat in... Ik kan nog steeds erg genieten van Dire Straits, mede omdat mijn vader het in mijn jongere jaren helemaal grijs draaide. Daarentegen ben ik niet met The Beatles opgegroeid en durf ik mezelf rustig een fan te noemen. Het heeft mij blijkbaar ook kunnen pakken zonder dat ik het in mijn jeugdjaren aan moest horen. Dat geldt ook voor mijn broertje. Wellicht zijn we beiden genetisch gezegend met doorgeëevalueerde smaakgenen Dan heb je je ouders voor muziek niet nodig

Tuurlijk het is ook geen vaste formule, en de beatles zijn typisch van die artiesten zoals een Elvis die steeds weer nieuwe generatie fans vinden.

The beatles zijn bij mij thuis ook nooit grijsgedraaid, alhoewel het wel in huis was.. maar ik heb ze later toch flink kunnen waarderen (je kan er eenvoudigweg niet omheen). Ik heb inderdaad wel het gevoel dat ik er wat objectiever en nuchterder naar kan kijken, aangezien het geen parochie was bij mij

De muziek die ik van vroeger heb meegekregen van mijn ouders (roxy music, eagles, bowie, byrds) kan ik nog best velen, maar het hoort niet tot mijn absoluut favoriete muziek en de muziek die daar wel toe behoort kennen mijn ouders vaak niet eens... dus het kan behoorlijk los van elkaar staan (lijkt me ook gezond eerlijk gezegd).