The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

toch aardig wat reacties op dit middelmatige album....

A Day in the Life is een prachtig nummer.
Steekt er voor mij duidelijk boven uit.

Kan ik mij helemaal in vinden met Deric .
Ik vind het ook een middelmatig album met A Day In The Life als hoogtepunt .

En laat je niet tegen houden door 1 enkele user want ik lees ook graag jouw resencies bij bepaalde albums . Vooral doorgaan Deric .

Dan lees je het toch niet? Als die recensies van Deric jouw ding niet zijn, dan laat je het toch lekker voor wat het is? Wat een vreemde reactie schrijf je hier... Ik ben het ook niet altijd eens met Deric's recensie en ik vind het ook niet altijd geweldig om te lezen (de ene keer simpelweg meer dan de andere keer), maar ik hoef het dan ook niet te lezen.

Een ding is zeker, wat iemand ook vindt van Derics recensies, origineel is het zeker en alleen al om die reden waardeer ik Derics bijdrage zeer! Dus onderstaand citaat lijkt mij hier zeker op zijn plaats:

Ik ben het wel eens met de hier vaak geschreven opvatting dat dit album in de 'hierarchie' van platen van The Beatles niet op kan tegen 'Revolver', 'The White Album' en 'Abbey Road'. Toch is ook dit een meer dan fijn album, dat ik graag luister. Dat verbaast me soms ook wel weer, want er staan geen briljante songs op, met uitzondering natuurlijk van 'A Day In The Life'. Dat vind ik het beste nummer van The Fab Four ooit en behoort tot mijn 10 favoriete songs ooit. Argument tegen is ook dat het geen 100% tijdloos album is. Het is een document van het bijzondere popjaar 1967. Daar staat tegenover dat het album wel een geheel is. Ach, soms valt muziek niet te beargumenteren en zegt het gevoel ook veel. Toch 4,5**** voor deze klassieker.

Wikipedia denk daar toch echt anders over Cor :

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is een lp uit 1967 van the Beatles. Het album behoort tot de belangrijkste en invloedrijkste albums aller tijden, omdat dit een van de eerste lp's was die zich (mede door de opvallende hoes, innovatieve opnametechnieken, experimenten met nieuwe invloeden uit verscheidene muziekstijlen en -genres) meer neerzette als een artistiek werk dan als een verzameling liedjes. Het album is tevens een van de eerste conceptalbums. De opnamen duurden van 6 december 1966 tot 1 april 1967 (ongeveer 700 uur). Op 1 juni 1967 kwam de lp uit in het Verenigd Koninkrijk.
Op Sgt. Pepper staan enkele belangrijke Beatle-nummers, waaronder de titeltrack, "A Day in the Life", "When I'm Sixty-Four", "Lovely Rita", "With a Little Help from my Friends" (later nog succesvol gecoverd door Joe Cocker) en "Lucy in the Sky with Diamonds". Het album zelf laat invloeden horen van verscheidene hoeken, waaronder muziekinstrumenten uit India, de klassieke muziek, psychedelische muziek en rock-'n-roll. Paul McCartney noemde de albums Pet Sounds van de Beach Boys en Freak Out! van Frank Zappa als de twee grootste inspiratiebronnen voor Sgt. Pepper.

Goed dat je Cor hierop attendeer devel-hunt!
Iedereen die de invloed en de tijdloosheid van Sgt. peppers in twijfel trekken keihard aanpakken! Of je het nu leuk vind of niet, DIT album is het belangrijkste en invloedrijkste album in de hele popgeschiedenis.

Dat van dat conceptalbum klopt niet. Na het titelnummer, de reprise en 'With a Little Help From My Friends' is dat idee laten vallen, en gewoon aangevuld met nummers.

Dat doet niets af aan de eeuwigheidswaarde van dit meesterwerk, en ook over conceptalbum kun je eindelijk discussieëren. Als alle nummers per se op elkaar moeten doorlopen zijn er haast geen conceptalbum, en in dat geval is Abbey Road bijv. een 'half' conceptalbum.

Een concept album is natuurlijk geen concept album omdat het in elkaar overloopt. Dat zie je inderdaad veel in de symfo maar het is zeker geen vastgestelde regel. Het concept is toch vooral bepaald door de tekst/tekstuele achtergrond.

In de popmuziek is een conceptalbum een muziekalbum verenigd door een thema, dat instrumentaal, compositoir, verhalend of lyrisch kan zijn.
Meestal zijn ze tevoren gepland, en alle nummers dragen bij aan een eenduidend thema of een lopend verhaal: dit plan of verhaal is het concept. Dit in tegenstelling tot een standaard album van een artiest of groep wat uit onsamenhangende nummers bestaat die door de leden van de groep worden geschreven of gekozen om op te nemen. Deze definitie zorgt er wel voor dat de grens tussen een conceptalbum en een normaal album erg vaag kan zijn, vooral bij albums die in zekere zin wel een algemeen thema hebben, maar toch niet een opzichzelfstaand verhaal zijn.
De term conceptalbum was vanaf de beginjaren van de rockmuziek (vanaf ongeveer 1966 - het punt waar muziekkenners serieus begonnen te differentiëren tussen pop en rock) - eigenlijk bedoeld voor twee genres van conceptalbums:
Die welke voornamelijk nummers bevatte die thematisch sterk eenduidig zijn, zoals The Beatles' Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band zonder een verhaallijn
En die welke een verhaal vertellen door de nummers heen, zoals The Who's Tommy.
Beide soorten worden meestal simpelweg conceptalbum genoemd, maar het is wel het vernoemen waard dat er dus twee stromingen bestaan

Welk thema is dat dan?

Dat heet een medley.

Zie verder wat vigil zei.

Dat hoef je mij niet uit te leggen

Zie verder wat devel-hunt zegt!

Devel-hunt zegt veel, maar niet waarom het een conceptalbum is. The Beatles hebben zelf trouwens ook toegegeven dat het begon als conceptalbum, maar dat het idee gaandeweg aan de kant is geschoven.

Het concept was dat ze allen een alter-ego aannamen in een fictionele band, met Ringo als Billy Shears als bandleider. Na de drie eerder genoemde nummers is dat idee laten varen.

''However, The Beatles effectively abandoned the concept after recording the first two songs and the reprise. Lennon was unequivocal in stating that the songs he wrote for the album had nothing to do with the Sgt. Pepper concept, and further noted that none of the other songs did either, saying "Every other song could have been on any other album."

Anderen gaan dan geforceerd op zoek naar overkoepelende lijntjes, maar ik heb meer aan de woorden van Lennon (die hier voor de verandering eens helder sprak).

Als het een conceptalbum was konden er bovendien niet zomaar nummers achterwege worden gelaten ('Penny Lane', 'Strawberry Fields', 'Only A Northern Song'), dat zou ten koste van het concept gaan.

Neemt niet weg dat het aanvankelijke idee idee erg origineel is, en door de hoes en die drie nummers kun je nog wel horen welke kant ze opwilden. De credits vind ik dan ook best terecht.

Dat die nummers er niet op staan heeft te maken dat het in die tijd 'commercieel' was om singles ook op cd te zetten, daarom staan ze er niet op, helaas.

op cd nog wel...

'Only A Northern Song' is geen single.

Verder weet ik niet of het na te zoeken is of The Beatles ten tijde van het opnemen van die andere twee het concept al in gedachten hebben.

Nee maar doelde op die andere 2 liedjes uiteraard, niet overal een punt van maken wijsneus.

De biografie van Philip Norman over the Beatles zegt hierover: "Van het begin af aan hadden ze het plan gehad om een plaat op te nemen die een eenheid vormde, net zoals een boek of een film of liever gezegd een plakboek, omdat het thema oorspronkelijk de jeugdjaren van the Beatles in Liverpool zou zijn. Dat plan hadden ze echter later varen toen Penny Lane en Strawberry Fields werden uitgebracht".

Ah, bedankt rollingbeatle.

Dat in combinatie met Lennon's eigen woorden zeggen genoeg.

Geniaal album, eerst vond ik Abbey Road altijd lichtjaren beter maar het kwartje viel naar een jaar eindelijk en nu is dit ook een van mijn favo albums.
Maar wat er nou zo goed aan is, kan ik niet goed verklaren. Het is gewoon iets wat "The Beatles" altijd hebben: Een erg catchy geluid wat toch ook na honderd keer luisteren niet verveeld. "A day in the life" is wel de topper op dit album wat gewoon een van de beste tracks ooit geschreven is! Maar het constante hoge niveau van deze plaat zorgt voor geen enkel skipnummer wat ik bij een post-rubbersoul album ook verwacht van the beatles.
Niet zo goed als "Revolver" maar zeker een goeie tweede of derde, ach wat maakt het uit. Ik vind Rubber soul, Abbey Road en deze op gelijke hoogte staan. welke nou beter is ga ik nooit uitkomen.

jawel, een skipnummer is bij mij Within You Without you. Net als op Revolver het nummer Here, There and everywhere. Met alle respect voor het verdere uistekende werk van Harrisson (While my guitar gently weeps is zelfs een van de beste Beatle-songs).....ik trek die sitar echt niet meer.

Here, There and Everywhere is juist zo'n mooi nummer. Één van de betere op Revolver vind ik.

Neeeedat meen je niet, voor mij zijn dat beide een van de beste Beatle nummers ooit! vooral Within You Without You is werkelijk van meesterlijke klasse

Ik had eerst niets met 'Within You Without You', maar ik ben vooral de tekst gaan waarderen. Muzikaal ook wel aardig, al blijf ik erbij dat het een Ravi Shankar rip off is, en de meester zelf bleef ze op dat gebied lichtjaren voor.

'Love You Too' vind ik wel geweldig, als we het dan toch over de sitar hebben. George had wel sessiemuzikanten nodig voor de sitarpartijen, zelf schoot hij tekort.

Zowel op Within You Without You als op Love You To horen we Harrison de sitar bespelen.
Het Revolver nummer wordt opgeluisterd door Anil Baghwat op tabla.
Voor het Pepper nummer huurde Harrison een aantal sessiemuzikanten in , waaronder violisten , cellisten en Indiase muzikanten.

Within you without you het op A day in the life na langste nummer van pepper. Ik vind dat Harrison juist op dit nummer laat horen behoorlijk sitar te kunnen spelen. Vooral het muzikale middengedeelte waarin hij tegen een westers orkest aanspeelt is subliem. Natuurlijk is Harrison geen Ravi Shankar, maar het is duidelijk hoorbaar dat de lessen die hij van Shankar in India heeft gekregen niet voor niets zijn geweest.
Wat ook niet vergeten mag worden is dat Within you, without you samen met love you too zeer vernieuwend was. Misschien de eerst muzikale cross-over tussen twee totaal verschillende culturen.
Leuke vondst is het ook om het lange spirituele nummer met gelach over te laten gaan in When I'm sixty four wat zo uit 1939 had kunnen stammen. Waarschijnlijk om de intens seriueze toon te doorbreken en zo over te gaan naar een geheel ander gevoel.

Volgens mij bespelen sessiemuzikanten ook de sitar.