The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

George bespeelt de sitar en acoustische gitaar, en een groep Indische muzikanten uit Londen spelen de andere instrumenten.

Hm, ik kan het zo snel ook niet terugvinden waar ik dat las.

Verscheidene bronnen spreken elkaar, of zelfs zichzelf (Wikipedia) een beetje tegen. Zo geven Wikipedia en Beatleswiki ook niet exact dezelfde lijst van muzikanten.

Ik zal straks nog eens verder zoeken.

Volgens mij heb je een aantal maanden geleden zelf beweerd dat Harrison de enige Sitar speler is op within you without you, iets mis met je langetermijngeheugen??

Men leest wel eens wat en dan kun je gaan twijfelen hè.

Harrison IS de enige sitar speler op Within you without you. Dat zegt alle voorhanden zijnde documentatie en wordt meerdere malen vertelt door intimi zelf, waaronder producer George Martin in de documentaire the making of..sgt Pepper. ER zijn geen andere bronnen..

Ik denk dat ik 'm te veel verward heb met 'Love You To', waar sessiemuzikanten wel/ook sitar spelen.

@Stijn , omdat je een Belg bent , nogmaals: in Love You To horen we Harrison op sitar en een sessiemuzikant , Anil Baghwat op de tabla.

Anil Baghwat is nog altijd zeer trots , wie zou dat niet zijn ? , om een muzikale bijdrage te hebben mogen leveren.
Ik citeer : ' I'm really proud of that , they were the greatest ever and my name is on the sleeve.
It was one of the most exciting times of my life '.

Bij Within You Without You horen wij diverse sessiemuzikanten meespelen , waarbij de sitar wordt bespeeld door Harrison.

Een belangrijke bron zijn de officiele Abbey Road studiogegevens , dat ook in boekvorm is verschenen.

Een Belg?

Love You To:

George Harrison - multi-tracked lead vocals; acoustic guitar, electric guitar, sitar
Paul McCartney - harmony/background vocals (in some takes - very low volume)
Ringo Starr - tambourine
Anil Bhagwat - tabla
Uncredited musicians - sitar, tambura

Edit: Ah, gevonden:

''The Indian sitar is an extremely demanding instrument to master, and by the time Love You To was recorded in 1966, Harrison was still a beginner. He therefore hired musicians from North London Asian Music Centre to help out on the recording. Unfortunately, these muscians were not credited on the record, with the exeption of tabla player Anil Bhagwat.''

http://www.thebeatlesonline.com/pages/beatles_loveyouto.htm

Ook het boek "Revolution in the Head, The Beatles' records and the sixties" van Ian McDonald (aanrader overigens, volgens mij wel bij de slegte ofzo te vinden) vermeld alleen George als sitar speler op WYWY.

Bij Love You To staat echter een ? achter sitar bij George en wordt er ook vermeld: Other unnamed Indian musicians: sitar, tambura

Dat mensen geen credits hebben gekregen betekent niet dat ze niet meegespeeld hebben. Dat is net zoiets als geloven dat Lennon en McCartney alle nummers samen schreven, omdat de credits dat aangeven.

Nee, dat is niet hetzelfde: als iemand meespeelt is het zeer ongebruikelijk dat niet te vermelden.

Voor wat Within You Without You betreft zijn we er denk ik uit.
Nu nog Love You To .

De website waarnaar Stijn verwijst , baseert zich op een SUGGESTIE van Ian McDonald en neemt die vervolgens als feit over.
Ook Ray Newman kan in zijn 'complete story of Revolver' geen bewijzen vinden voor andere sitarmuzikanten dan Harrison en hij vindt dat bovendien, evenals Nicci , niet aannemelijk.
Wel zal Harrison ongetwijfeld muzikaal te rade zijn gegaan bij het Asian Music Centre , waar hij in die tijd kind aan huis was.
De tambura is eveneens een Indiaas instrument waarop Harrison in die tijd speelde en dat o.a. ook in Tomorrow Never Knows en in Within You Without You te horen is.

Het probleem met een dergelijke discussie is helaas dat er vele bronnen beschikbaar zijn waarbij, uiteraard, zij elkaar altijd tegen blijken te spreken.

Zou het een schande zijn, als George Harrison door vakkundige muzikanten enige ondersteuning zou hebben gekregen, klinkt het daardoor anders?

Ik ben er sowieso niet zo dol op, dat aanvullende sitar-spel van George Harrison, al dan niet door anderen ondersteund. Ik vind het het werk van Lennon en McCartney sterk ondermijnen, in plaats van aanvullen. Dat geldt dus ook voor Within' you without you, één van de mindere nummers van Sgt. Peppers. Om de één of andere reden moet het ook nog eens geruime tijd duren, het maakt het album er voor mij niet aantrekkelijker op.

Het is een song die inderdaad wat uit de toon valt op dit album , maar helemaal onverwacht is deze insteek niet van George . 1967 was ook het jaar dat het 4-tal zich overgaf aan de toen nogal populaire Marishi Yogi ( vergeef me even de spelfouten , mocht dit zo zijn .)
Deze man had vooral veel invloed op George en zo begaf de gitarist zich meerdere malen op dit gebied .

Ik vind het uiteindelijk de zwakke broeder op dit album . Ik vind het niet slecht , maar het past niet helemaal lekker in het geheel , ondanks de grote afwisseling van Sg. Pepper .
De McCartney /Lennon stukken sluiten veel beter op elkaar aan .

Jij gaat wel heel ver om je gelijk door te drijven. Accepteer dat Harrison de enige sitar speler is op Within you without you, voor mij het mooiste nummer op pepper.

Euh devel-hunt, als je goed gelezen had zag je dat er duidelijk 'Love You To' bovenstond...

Als je nog beter gelezen had had je gezien dat ik eerder ook al zei dat ik 'm verwarde met 'Love You To'.

Hé, laten we het hebben over de muziek die we met elkaar delen - en hiervan genieten - in welke vorm dan ook. Gelijk willen krijgen past hier niet zo in. En dus mag je het hiermee oneens zijn.
Voor mij zijn 'Love You To' en 'Within You Without You' deel van een groter geheel. Op zichzelf staand wellicht niet zo bijzonder, maar ze horen nu eenmaal bij het betreffende meesterwerk, waar ze hun eigen rol en betekenis hebben.

Dit album heb ik pas later ontdekt en omdat hij vaak opmerkelijk hoog staat in albumlijstjes,
dus waarom niet eens er naar luisteren? En dat heb ik gedaan.

Het was even wennen om muziek uit de late jaren 60 te luisteren, want ik kom uit 1982.
Ik heb verder nog wel vaak naar Jimi Hendrix en Deep Purple geluisterd, maar the Beatles nog niet echt.
Een goed experimenteel album met hier en daar goede songs. Een paar daarvan vind ik wat minder, maar A Day In The Life vind ik een geweldige song. De songtekst en de compositie passen goed bij elkaar.

Ik hoor ook duidelijk waar latere bands zoals Toto hun invloeden vandaan halen, nadat ik dit album heb beluisterd.

Voor dit album kropen The Beatles in de huid van de (fictieve?) Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band, met dit prachtalbum als resultaat. Dit vind ik het beste wat The Beatles ooit hebben gemaakt: een waar psychedelisch meesterwerk. Op Revolver waren ze op dit gebied nog zoekende, maar hier staat de muziek er echt. De titeltrack is een goede opener die mooi overloopt in With A Little Help From My Friends. Hoewel ik niet zo'n fan ben van Ringo's stem vond ik dit nummer altijd wel mooi gezongen. Dit nummer bezorgde me als eerste van de plaat kippenvel.

Na deze 2 nummers nemen The Beatles pas echt een duik in het diepe, met het psychedelische Lucy In The Sky With Diamonds, met een mooie tekst die een soort droomwereld schetst (er gaan zelfs verhalen dat het een LSD-trip beschrijft). Gelukkig is het album niet door en door experimenteel door nummers als Getting Better, Lovely Rita en Good Morning, Good Morning, wat een goede balans tussen psychedelica en lekkere Beatle-nummers schept.

De experimenten gingen mij eerst nog wat te ver. Met name Within You, Without You kon me niet echt bekoren en ik had er een handje van deze door te skippen. Inmiddels ben ik dit nummer enorm gaan waarderen en het zelfs een van de beste nummers van het album gaan vinden. Een meesterwerk wat met sprongen beter is dan het verdere werk van George Harrison (met The Beatles dan).

Wat zo knap is aan Sgt. Pepper (en ook aan latere Beatle-albums) is dat ze van verschillende stromingen een beetje gebruiken en daar sterke nummer mee kunnen neerzetten. Alleen When I'm 64 klinkt een beetje oudbollig (hoewel het op zich een leuk nummer is).

Het hoogtepunt blijft toch wel A Day In The Life. Prachtig nummer en dan die kakofonie van dat orkest: The Beatles waren hun tijd hiermee ver vooruit. Ik heb dit album op cd en ik vroeg me altijd al af wat de betekenis was van dat stukje wat na die stilte van A Day In The Life begint. Ik weet nu dat dit stukje op LP niet ophoudt tot je de naald er afzet.

mooi vierkantje...

Oh jij ziet een vierkantje.. dat is jammer!
Hier zie ik een peace tekentje, wat ik wel leuk vond bij deze plaat...
Dan deleet ik hem weer

We schrijven voorjaar 1967. De kranten vragen zich af waar The Beatles blijven met nieuw materiaal. Er werd al geschreven dat ze geen ideeën meer hebben. "Ze zitten te niksen in de studio." Enkele insiders moesten geweten hebben dat ze wel degelijk druk in de weer waren. Mick Jagger liet trots een Stones take horen waarna John Lennon een demo van Sgt. Pepper's in de speler stopte. Gedesillusioneerd verliet Jagger de studio, hij moet hebben aangevoeld dat zijn groep dit niveau nooit zou weten te halen.

Vroeg in 1967 kwamen The Beatles nog met Strawberry Fiels Forever / Penny Lane. Naar mijn bescheiden mening de beste dubbele A-kant aller tijden. Maar op 1juni 1967 was het dan zover: een compleet nieuw album verscheen. Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band liet de wereld versteld staan. "Doorslaggevend moment in de westerse beschaving", "Herdefinitie van de rock and roll", "Plaat van het decennium" Journalisten hadden opeens pagina's tekort om hun lovende kritieken kwijt te kunnen.

Vreemd is dat niet. Met dit album lieten The Beatles een volledig nieuw geluid horen. Vanaf de eerste geluiden wordt er een fictieve band voorgesteld met messcherpe gitaren. Er is niet langer een pauze van een paar seconden. "With a Little Help from My Friends" wordt direct na de opener ingezet. Mijns inziens de beste vocale prestatie die Ringo heeft geleverd. Het trucje om nummers vlak achtereen te plakken is geboren.

Het albums volgt verder met perfecte popnummers die ditmaal verpakt zijn onder allerlei lagen. Een complete kermisattractie komt voorbij in "Being for the Benefite of Mr. Kite". De samenzang in popmuziek krijgt een nieuw hoogtepunt in "She's Leaving Home" Eén van de hoogtepunten op het album voor mij.

Na een muzikale 'pauze' van George Harrison wordt wederom alles uit de kast gehaald om toe te werken naar een climax. De gehele B-kant lijk je aan te voelen dat je naar iets bijzonders toewerkt. En jawel: de luisteraar wordt beloond met een toegift van Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band.......A Day in the Life. Onovertroffen. Speels, melodieus en serieus tegelijk.

The Beatles houden op te bestaan. Ze maken plaats voor studiomuzikanten die wederom hordes muziekliefhebbers weet te verkrijgen. Ditmaal zonder liveoptredens of zelfs maar een single. Het is ook helemaal niet nodig. Radiozenders draaien het dagenlang en Jimi Hendrix covert het titelnummer nog dezelfde week live.

En dan die wonderschone hoes. Je hebt direct het idee iets bijzonders in handen te hebben. Eigenlijk zullen er allerlei cadeautjes in komen maar dat vond EMI te prijzig worden. Ik weet nog goed dat ik wilde weten welke mensen er allemaal op de hoes stonden. Mijn vader was de package kwijtgeraakt waardoor ik zonder internet slechts weinig gezichten wist te ontdekken.

Als ik al een minpunt moet noemen is dat het feit dat met dit album de normale popmuziek ophield te bestaan. Talloze bands gingen conceptalbums bedenken met allerlei pretentieuze werken als gevolg. Vaak lijkt de soul te zijn weggemoffeld door allerlei overdubbs en intellectueel geneuzel. Voor de beoordeling van dit album maakt dat niet uit: die staat gewoon op een dikke 5*

Prachtig verhaal. Scheelt mij weer typwerk

Mooi verwoord inderdaad . Het is ook een bijzondere plaat . Eentje die altijd zal aanspreken ( al zijn dat wel meer Beatlesplaten.)
Het is vooral de originaliteit die opvalt . Een bijzonder concept en zeer knap uitgewerkt . Duidelijk te merken dat de heren veel hadden geleerd in de studio .
Toch in kwaliteit vind ik 'm niet beter dan de door mij zeer gewaardeerde albums Revolver en Abbey Road .
Maar Sg. Peppers is nu eenmaal wel een plaat die de muziekwereld aan het veranderen bracht.
Over pretentieuze werkjes gesproken ; The Moody Blues kwamen in hetzelfde jaar met het Days of future passed , met orkest en al en concept . Dus dat was er feitelijk al . De symfonische rock was geboren .

Alleen had 'Within You, Without You' er niet op moeten staan. Past nmm niet in de stijl en de sfeer van het album. Weerhoudt mij ervan de 5***** te geven.

Ik vind Within You Without You juist samen met a Day in the Life de beste van de plaat

Mooie reactie, maar daar wil ik, als Stones-fan, toch even op reageren. The Stones kunnen dit niveau inderdaad niet halen in de psychedelische rock, maar in andere stijlen vind ik The Stones weer superieur. Zij hebben dit niveau naar mijn mening meerdere keren herhaald, maar dan in een ander muziekgenre.

Das toch echt een pluspunt wat mij betreft! Dit heeft toch min of meer aan de wieg van de progrock gestaan, het genre wat door mij zeer gewaardeerd wordt. Met dank aan Sgt. Pepper dus.

Het beste album van the Beatles mijns inziens, het ademt een mooie samenhang uit. Er zijn sterke tracks aanwezig als 'Lucy in the Sky with Diamonds', 'She's Leaving Home' en 'A Day in the Life', daarnaast vind ik 'Within You, Without You' een interessante toevoeging op dit album.

Dan vind ik je stem opvallend laag t.o.v. je positieve stukje!