The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Wat ik een beetje jammer vind aan deze eeuwige discussie is dat het eigenlijk altijd een net geformuleerd welles-nietes spelletje is. De ene zegt dat er zo goed gecomponeerd werd, en de ander zegt dat het wel meeviel, maar wát er zo goed aan is dat komt nooit ter sprake. Hooguit in vage termen als 'gevoel' en 'bezieling'.

Klopt, ik zat even buiten Mume te kijken

Al noemt hij nog wel argumenten die ik niet eerder ben tegengekomen.

Zeg dan zelf wat je er zo goed aan vindt en lok een discussie uit zou ik zeggen. Dit vind ik een beetje heiligdoenerij als ik heel eerlijk ben.

Natuurlijk zijn The Beatles wel heilig, ze waren immers populairder dan Jezus.

Hoe dan ook, in de sixties heeft er geen band meer betekend voor de ontwikkeling van popmuziek dan dit Liverpoolse kwartet.

Dat laat onverlet dat niemand 'de fabuleuze vier' goed hoeft te vinden. Ik vind ze echter wel goed en dit album, de blauwdruk van m'n all time favourite, hun magnum opus.

Dan zou ik je toch eens willen verwijzen naar dat Stukje van Scaruffi, of naar de Beatles discussie in 2005

Ach, er is geen enkele band zonder tegenstanders. Als je een band afrekent op het feit dat die invloeden verwerkt kan je iedere band daarvoor afrekenen. Iedereen is beïnvloedbaar, niemand vertrekt van een leeg blad. Natuurlijk zijn the Beatles ook beïnvloed (o.a. Chuck Berry, Buddy Holly, Everly Brothers en later Bob Dylan) maar goten die in een eigen sound.

The Beatles waren wel de band die de popmuziek in de jaren '60 het meest hebben bepaald. Maar ze waren lang niet de enige briljante band, er waren zoveel in die tijd (o.a. ook the Doors).

Beweren dat the Beatles niets hebben bijgedragen tot de popmuziek is al even onzinnig als beweren dat the Beatles de rock- en popmuziek hebben uitgevonden.

Iemand voelt zich wel erg aangesproken.. Zodra de discussie interessant wordt spring ik er wel in. Als ik 'm niet boeiend vind ga ik geen heel betoog typen als ik weet dat er toch weer een reactie zoals eerder besproken komt.

Oke, Jasper. Daar gaan we.
Als je zo iets start en iemand wil beschuldigen van schijnheiligheid of whatever dan moet jij zelf eventjes verder kijken dan je neus lang is...
Klik op "Zoek bericht" zoek: Stijn_Slayer... et voila.... genoeg.

Je kan via een simpele opmerking de aandacht verleggen:

'Dat nummer steekt ijzersterk in elkaar, want is het zo en zo opgebouwd en zo gevoelig gezongen en dat nummer lijkt echt nergens op want die gitaar lijkt wel ontstemd etc. etc.'

Reken maar dat mensen hierop ingaan.

Ja, omdat wat jij zegt en probeert nergens opslaat, dan gaan er inderdaad mensen reageren

Die Scaruffi beweert dat de Beatles vooral een heel braaf bandje was, dat geen politieke thema's aansneed, geen bijdrage heeft geleverd aan de hippiestroming, geen seksueel prikkelende teksten of songs heeft voortgebracht, niemand aan het denken heeft gezet, maar vooral op alle heersende muziekstromingen te laat heeft gereageerd en ermee weg is gekomen dat zij die stroming vorm hebben gegeven.

Tja, dat ze geen scherpe, opruiende muziek hebben gemaakt, daar ben ik het wel mee eens. Dat ze overal achteraan liepen kan ik niet beoordelen, behalve dat ik wel weet dat de Beach Boys een voorbeeld voor ze waren en dat ze die voortdurend probeerden te overtreffen.

Ach, als ik een album van de Beatles draai en denk: "fucking hell, wat goed", dan is het toch klaar?

Muziek is emotie. Aan krachtigere argumenten als 'gevoel' en 'bezieling' valt er bijgevolg amper te appeleren bij het kwalificeren van muziek.

Wel zouden sommige users wat meer moeite mogen doen om, zonder in clichés te vervallen, overtuigend te verwoorden wat muziek in hen losmaakt. Iets dat naar mijn inschatting hier het voornaamste twistpunt is.

Ter info. Onze Pierro is geen muziekhistoricus (of musicoloog). Hij is een wetenschapper en heeft o.a. muziek als hobby , waarover hij talloze artikelen publiceerde.

Klopt, daar zat ik even fout

Het briljante van de Beatles en Sgt. Peppers. Daar gaan we.
1) McCartneys bas; al sinds Rubber Soul heeft Macca een nieuwe bas: een Rickenbacker! Vervolgens gaat dit instrument een steeds belangrijker onderdeel uitmaken van het Beatles-geluid. Ten tijde van Revolver en Peppers 'eist' Paul een eigen spoor op om de baslijn wat meer sturing en power mee te geven. Getuige: With a Little Help From My Friends en het octavenwerk in Getting Better!
2) Ringo's drumwerk. Altijd al een goeie drummer geweest en na '65 wordt hij alleen maar beter; hij snapt de grillen van Lennon (waarover later meer), hij heeft een lekkere backbeat (Getting Better weer) maar hij excelleert vooral op A Day In The Life! Maar weinig drummers kunnen zo muzikaal en mooi meedrummen als Ringo!
3) George's muzikaliteit; toegegeven: in deze periode zat India in George's bloed. Op dit album maakt hij zelfs plaats voor een compleet Indiase deun! Maar alleen hij is in staat om zoiets (toen nog) exotisch een logische plek te geven op een Beatles-elpee!
4) George Martin's genialiteit. Was er twijfel over wie de vijfde Beatle was? Op dit album laat hij van z'n sterkste kan zien; verzorgt de tape-loops voor Mr. Kite (door ze door elkaar te husselen op de studiovloer), is druk met geluidseffecten en moet weer hard aan de bak om John Lennon te assisteren bij A Day In The Life.
5) Lennon's wereldvreemdheid. Toegegeven: in deze periode is Lennon zelden nuchter; hij is voortdurend half verdwaald in een LSD-trip. Af en toe met bijna rampzalige gevolgen; éénmaal laat de broodnuchtere George Martin hem ter verfrissing even op het dak een luchtje scheppen op het studiodak. Gelukkig weten de andere drie hem op tijd te 'redden'. Die wereldvreemdheid helpt wel bij de verweesde sfeer van 'A Day In The Life' en het cartooneske sfeer van Mr. Kite.
6) McCartney als poprock-maestro. Zelden zulke fijne vocalen gehoord dan op "Getting Better"!
Verder is hij op dreef als observator van meisjes die van huis lopen (She' Leaving Home), parkeerwachters (v) (Lovely Rita) en hippe poptaal zoals in Fixing A Hole.
7) Lennon's tijdsgevoel; het kan niet ingewikkeld genoeg. Zo was hij al met She Said She Said op Revolver ingewikkeld bezig (3/4 en 4/4), maar overtreft zichzelf met Good Morning Good Morning met 2/4, 3/4 en 5/4! Maar goed dat hij Ringo achter zich had!

Tja, en of de Beatles dan wel of niet briljant zijn of dat dit album nou wel z'n legendarische status verdient.
Is Picasso een geniaal schilder? Was Caruso een begaafd zanger. Of hebben degenen die zuur over dit album doen gewoon een andere smaak?

Ik denk zelf dat Sgt. Peppers staat als een huis.
Het is niet mijn favoriete album, zelfs niet van de Beatles! Maar: dit was het moment dat de Fab Four precies gelijk liepen met de tijdgeest. Dit album staat bij velen in het geheugen gegrift, terwijl er niet één track in '67 op single is uitgebracht!
En tegenover elke "Pierro Scaruffi" heb ik wel een Greil Marcus, Robert Christgau of Dave Marsh. En drie keer raden welke van de vier afgelopen namen graag nalees als het gaat over een mening over een rockband.

Dat is nog eens een mening bawimeko! Misschien dat het nu ook interessant genoeg wordt voor Stijn Slayer.. Ik heb zelf een deel van Scaruffi's artikel gelezen, maar na 1/3e ofzo was de boodschap wel duidelijk, heb nog wel even de conclusie meegepikt.

Ten eerste vind ik dat de beste man een wel erg arrogante toon aanslaat. Hij zal wel even vertellen dat wat velen zien als de grootste band uit de 20e eeuw eigenlijk één grote farce is. Natuurlijk zijn er bands die vernieuwender waren - het voorbeeld van The Velvet Underground dat Scaruffi geeft lijkt me geheel terecht - maar om The Beatles weg te zetten als 'een stelletje ongeinspireerde na-apers' is wel erg makkelijk.

Ten tweede, wat The Beatles tot een pop-band maakt is dat ze zich niet alleen met experimenten bezighielden, maar daarbij ook altijd het publiek voor ogen hielden. Het is niet voor niets zo dat er sprake was van Beatlemania, en niet van VU-mania. Negatief bezien zou je kunnen zeggen: ze hielden 'de meute' of 'het gepeupel' voor ogen. Op MM merk ik ook dat 'een hype' vaak gezien wordt als iets negatiefs, maar als je muziek goed vindt, zou dat niet uit moeten maken.
Voor iemand met een hoogstaande muzieksmaak als die van Scaruffi is muziek inderdaad oninteressant als een (te) groot publiek het waardeert. Daarbij moet wel aangetekend worden dat ook zijn maatstaf niet objectief is. Ik zie het liever positief: The Beatles vonden dat muziek ook lekker moest klinken en omdat ze daar nogal goed in waren, sloeg hun muziek aan bij een groot publiek.

Ten derde is het niet zo dat The Beatles totaal oninteressante dingen deden op muzikaal gebied. Denk eens aan de klassieke piano op In My Life (met dank aan George Martin), het viool-feest van Eleanor Rigby, het experiment in Tomorrow Never Knows, of de kakafonie van A Day In The Life. Misschien wel minder avant-gardistisch dan sommige andere bands uit die tijd, maar daarom niet minder origineel.

Over de violen op Eleanor Rigby zei Jonny Greenwoord van Radiohead:

Misschien een beetje gechargeerd, maar het laat wel iets zien van het belang van bijvoorbeeld een nummer als Eleanor Rigby. Zo zijn er meer.

Misschien de stukken helemaal lezen, want Scaruffi is echt niet altijd negatief, hij is zelfs vanaf Revolver zeer positief over The Beatles en dit album en Abbey Road geeft hij ook hoge cijfers (7-ens zijn vrij hoog bij hem) Hij is alleen zeer negatief over hoe The Beatles worden opgepikt door de media en hoe zij zo groot zijn geworden. En hun begin periode tot aan ongeveer Revolver is hij niet over te spreken.Trouwens DirkM, ik kan je goed volgen en het leuke is dat Scaruffi de nummers die jij aanhaalt schaart onder de beste nummers van de Beatles

The Beatles kwamen in de mediabelangstelling vanwege de massale opkomst voor hun concerten (gillende fans!) en hun singleverkoop, Beatle-mania was een door de pers bedachte term. Dat betekende geenszins dat de pers positief stond tegenover The Beatles en The Beatles zelf waren niet te spreken over die term en media-aandacht.

Dat the Beatles na-apers zijn is ook onzin, dan kun je iedere band een na-aper noemen. Zoals eerder gezegd, iedereen wordt door iets beïnvloed. The Beatles zijn zelf de meest gekopieerde band.

The Beatles experimenteerden wel maar verloren de song nooit uit het oog, eigenlijk wisten ze steeds de balans te vinden tussen experiment/vernieuwing enerzijds en toegankelijkheid anderzijds. Natuurlijk gingen sommigen nog verder in hun experiment en dan denk ik in de eerste plaats aan Frank Zappa.

Ja, en Scaruffi verteld in zijn stuk waarom hij vind dat dat niet terecht is. En of The Beatles die aandacht zo erg vonden weet ik niet hoor, anders waren ze wel iets anders gaan doen. Ze bleven niet voor niets goed in het gehoorliggende nummers maken.

Ik zal het artikel nog eens wat uitgebreider lezen. Toch, ik lees niet graag artikelen die met dit soort drogredenen aan komen zetten:

Ik dacht dat het door een wetenschapper geschreven was

Na een paar min of meer positieve dingen over Revolver gezegd te hebben, komt ie hiermee:

Ook hier weer een drogreden: de Beatle-liedjes zijn Scaruffi niet lang genoeg. Volgens mij zegt dat niets over de kwaliteit. Ook kwamen ze niet met een dubbel-album, maar er wordt niet uitgelegd waarom dat ervoor zorgt dat Revolver 'tot een andere eeuw behoort'. Toen The Beatles twee jaren later ook met een dubbel-album kwamen was dit natuurlijk allang weer uit de tijd volgens Scaruffi.

Dat The Beatles geen lange jams hadden, zegt wederom niets over de kwaliteit. Ze kozen er slechts voor om niet die kant op te gaan. Misschien zijn The Beatles gewoon te poppy voor Scaruffi en kan hij het eigenlijk niet uitstaan dat ze toch beter verkochten dan bijv. The Stones.

Tot slot: Scaruffi legt vooral de nadruk op het argument dat The Beatles ontzettend achterliepen in de tijd. Volgens mij is het echter onvoorstelbaar dat bijv. deze Sgt. Pepper ook maar 5 jaar eerder uitgebracht zou worden, alleen al vanwege de opname-technieken die gebruikt worden. Dat laat Scaruffi echter achterwege.

Ik snap wel dat Scaruffi bewust een wat extreme positie inneemt, maar als ie mij wil overtuigen, kan hij beter met een goed - genuanceerd - verhaal op de proppen komen, dan met dit soort overdrijvingen en drogredenen.
Edit: misschien is zijn probleem echter dat een genuanceerd verhaal in het voordeel van The Beatles zou uitvallen. Ergens heb ik het idee dat hij een tijd heeft nagedacht over de manier waarop hij The Beatles het best naar beneden kan halen en 'The Beatles liepen ontzettend achter' als aanknopingspunt heeft gevonden. Prima als Scaruffi niet zo'n Beatle-fan is, maar jammer dat hij dat op deze - toch wat simpele - manier tot uiting brengt. Zelf snap ik niet zo goed dat iedereen wegloopt met Angus & Julia Stone, maar om dan te stellen het eigenlijk niet zoveel voorstelt, lijkt me nogal kort door de bocht.

The Beatles zijn wel degelijk iets anders gaan doen, ze stopten met live-optredens en legden zich volledig toe op hun albums (met o.a. deze Sgt. Peppers tot gevolg).

Dat Beatles-liedjes niet lang genoeg zijn is larie en apekool. Zowat alle popsongs tot ong. 1965 duurden niet langer dan 3 minuten, bovendien heb ik veel liever een kort maar krachtige popsong dan oeverloos gejam.

Hmm, de nummers waar Scaruffi op doelt zijn niet oeverloos gejam, maar vrij gestructureerde nummers met een nieuw experiment (bv. The End of het laatste nummer op Freak Out!) Wat Scaruffi bedoelt is dat de Beatles best eens een ander spoor hadden kunnen betreden en eens wat ''nieuws'' zouden doen. Echter kwamen ze nadat er al tal van lange experimentele nummers waren uitgegeven door andere bands met Revolution 9. Hun experiment.

Opnametechnieken maken een band natuurlijk niet tot een geweldige band, Scaruffi noemt dat ook hun sterkste kant. George Martin krijgt complimenten alom voor zijn productie van Scaruffi.

En idd Scaruffi gaat soms tot het extreme, maar zijn punt lijkt me duidelijk.

Geen drogreden lijkt mij, aangezien hij in het stuk daarboven aangaf dat the Beatles toen met niks nieuws of een experimenteel iets kwam aanzetten. En toen noemde hij alles wat jij nu quote, die dat integenstelling tot The Beatles wel deden.

Natuurlijk, maar ik krijg wel sterk het idee dat hij het gewoon niet kan hebben dat The Beatles voor velen het voorbeeld van jaren '60-muziek zijn, terwijl er volgens hem allerlei betere bands waren. Zijn (enige!) maatstaf daarvoor is de experimentatiedrang van een bepaalde band. Hoewel The Beatles wel hebben geëxperimenteerd, is dat niet (alleen) wat hen tot zo'n invloedrijke band maakte.

Hun invloed heeft meer te maken met hun imago, hun catchy melodieën en de creatieve ideeën die ze in hun muziek verwerkten. Zeker vanwege hun imago zijn ze het prototype van een pop/rock-band geworden, maar volgens Scaruffi hebben ze dit imago ten onrechte verkregen. Die uitspraak zou misschien terecht zijn als het na Help! was gestopt. De jaren 66-70 zorgen er echter voor dat het imago van The Beatles geheel terecht uitgegroeid is tot één van de meest invloedrijke bands van de 20e eeuw. Als het na Help! gestopt was, hadden ze dit imago dan ook hoogstwaarschijnlijk niet verkregen. De geschiedenis spreekt voor zichzelf.

Inderdaad, maar hij is iig wel positief over de jaren 66-70. Hij kan daar ook hun drift om iets creatiefs te maken zeer waarderen, in tegenstelling tot de beginjaren waar alles nog erg jaren 50 was (en dus lagen ze wel degelijk achter bij een bands als bv. the Kinks). Scaruffi's maatstaven zijn zoals hijzelf aangeeft: muzikaliteit, experimenteerdrift, creativiteit en als iets invloedrijk is. En hij vind the Beatles niet zo invloedrijk als elke Beatles fan doet geloven. Hij hecht dan ook veel waarde aan de meningen van bv. Kinks, Stones en the Byrds over The Beatles. Zij vinden ook andere bands invloedrijker dan The Beatles en ook zij delen het standpunt dan The Beatles precies op het juiste moment op het toneel verschenen. De ''brave'' jongens kwamen immers na de rebels Elvis Presley bv. Daardoor zijn zij zo populair geworden en bleven acts als The Kinks, maar ook bv. Tim Buckley in de schaduw van de Beatles, onterecht vind Scaruffi.

In ieder geval dank dat jullie me in mijn waarde laten, dat is niet altijd zo geweest als ik het niet helemaal eens ben met de Beatles mythologie Ik zal deze plaat zometeen weer eens beluisteren, want deze plaat, Revolver, The White Albums en Abbey Road zijn klasse albums.

The End vind ik één van de beste popsongs ooit maar dat hoort hier niet thuis. Bands als the Doors en Velvet Underground kwamen pas op de proppen toen het klimaat rijp was geworden voor meer experimentele songs (1967). Ik heb ook nooit beweerd dat the Beatles de enige trendzetters waren in de jaren '60 (gelukkig maar!) maar dat de muziek in de jaren '60 zonder the Beatles kleurlozer zou zijn staat als een paal boven water.

The Kinks bv. (die mede dankzij the Beatles doorbraken) is natuurlijk ook één van mijn favoriete bands en waren niet veel minder succesvol dan the Beatles. Idem met the Stones.

Elvis Presley was allang niet meer rebels toen the Beatles in 1963 doorbraken. Na zijn legerdienst werd hij omgevormd tot een filmster en allround-zanger voor een breed publiek.

Waarom de vergelijking maken met Tim Buckley (heeft totaal niets te maken met the Beatles)? Natuurlijk was hij onderschat maar dat komt omdat het voor solo-zangers in die periode erg moeilijk was om door te breken tenzij ze zich aansloten bij de hippie-generatie (Donovan).

Ik vind The Beatles wel de grootste invloed voor artiesten die zich op de commercie richten (niks in het nadeel van The Beatles hoor). Hun marketing was ongekend en ze wisten zichzelf als geen ander te presenteren. Hetgeen wat misschien wel het meest bijdroeg aan Beatle-mania.

The End werd erbij gehaald om te laten zien dat experimenteren wel kon in die tijd natuurlijk, en het was ook het begin van het argument dat The Beatles toen ook maar gingen experimenteren.

dit moet volgens mij de discussie redelijk samenvatten

Bron ??? (Ik geloof er niks van).