The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Het is misschien niet helemaal wat ik voor ogen had, maar het is leuk dat er in ieder geval een levendige discussie is ontstaan. Dat boek dat hierboven genoemd wordt lijkt me best boeiend. Misschien dat ik er eens naar op zoek ga.

Voor zover ik de discussie net een beetje doorgelezen heb vind ik de vergelijking met The Kinks interessant in het kader van Scaruffis bevindingen.

Hij stelt dat The Beatles achterop liepen, en er zijn in ieder geval twee momenten waarop The Kinks inderdaad voorop liepen. 'See My Friends' heeft al iets Indisch in zich. Er is trouwens ook een outtake van 'Heart Full of Soul' van the Yardbirds met sitar: YouTube - ‪The Yardbirds - Heart Full Of Soul (Sitar Version)‬‏

Valt misschien tegen in te brengen dat 'Norwegian Wood' i.t.t. 'See My Friends' al wel een sitar had, maar dan spreek je eerder over de uitwerking dan over het idee. Verder is het geen geheim dat David Crosby degene was die Harrison kennis liet maken met Indische muziek. Dan kun je eigenlijk stellen dat er invloeden opgesnoven werden, en doordat Harrison er meer interesse in had, sneller was en bekender was lijkt het uiteindelijk net alsof hij de eerste was.

Verder op het hardrock pioniers gebied. Over 'You Really Got Me' is wat dat betreft genoeg geschreven. Dit is echter wel een invloed die duidelijk terug te voeren is. Eigenlijk elke keer dat de gain en crunch van de versterkers een stapje hoger gezet werden. Link Wray (dan spreek je over 1958) heeft bijv. ook al wel iets weg van hardrock.

Het makkelijke is dat wij de Beatles nu beschouwen, tig jaar na dato..
We kunnen het hele verloop per album achter elkaar leggen en daar andere albums bij zoeken en vergelijken.

Ben benieuwd hoe het was om iedere release van de Beatles apart mee te maken, en dan te zien wat het doet/deed. Ik denk namelijk niet dat men een Sgt. Pepper had zien aankomen, of de wending terug naar Abbey Road, nu is het vanzelf sprekend omdat wij ze zo kennen...

Snap je wat ik wil zeggen?

Ehhh...

De Beatles waren zeker niet ongevoelig over wat er om hun heen gebeurde. Vooral McCartney was in deze periode (65-67) een vaak geziene gast in allerlei kringen en heeft ook zeker naar The Who en Kinks geluisterd! Verder had Lennon een haat-liefde verhouding met Bob Dylan en was het vooral McCartney die bijna openlijk een soort wedstrijd startte met Brian Wilson over wie de meest 'baanbrekende' plaat zou maken.
Dus een nummer als "Paperback Writer"is zeker schatplichtig aan de sound van The Who en het ritme en de baslijn van God Only Knows valt een beetje terug te horen in Penny Lane.
Het unieke van die tijd was dat er opeenvolgend zulke briljante platen verschenen; zowel Brian Wilson als Bob Dylan, maar ook de Byrds en the Kinks en the Who vonden ''hun geluid" in die periode.
Sgt. Peppers voel ik altijd als een soort ''eindmarkering"; het kwam uit tijdens de Summer of Love; Dylan had z'n motorongeluk gehad, Brian Wilson raakte in de war, The Who waren al bijna geen 'mods' meer en The Byrds waren Crosby kwijtgeraakt. Het psychedelische sputterde nog even na in Magical Mystery Tour, maar daarna was het tijd voor India en de White Album.

Net zo iets als met Pink FLoyd ofzo of iets heel anders Nirvana... zijn van die dingen waarop je alleen maar kan terug kijken en kan zeggen van ja, zo is het gegaan.

En alleen maar een voorstelling maken, met de ooit opgenomen muziek uiteraard, van hoe dit in zijn tijd zou hebben gelegen en hoe dat toen werd ervaren. We kunnen nu puur afgaan op dingen die al zijn gezegd, zijn geanalyseerd of iets dergelijks. Stel dat er in 1970 of zeg 1969 iets heel anders had gekomen, iets wat de Beatles zou toppen dan zouden we nu minder lovend over de groep spreken. Of picture this, de Beatles die tot aan vandaag muziek zouden maken en opnemen, grote kans dat daar missers tussen zouden zitten(jaren 80 muaha) en de band ineens in een heel ander dag licht plaatsen en zal men dus anders denken en praten over de Beatles..

Als je alle 4 hun solo carriere volgt dan liggen de knallers toch aan de periode van de split tot 1975, waarna het allemaal berg afwaards ging met de kwalieit(wat niet wil zeggen dat de muziek niet meer dan enjoy baar werd)

Nog iets wat me te binnen schiet: vergelijk de productie en de algehele sound van Rubber Soul eens met het debuut van The Byrds.

He maar Stijn, ik vind de Beatles toch net iets meer "body", op z'n Ad's, hebben dan de Byrds.

'Body', wat moet ik daar onder verstaan? Stevigheid, gelaagdheid, meer bagage? Dat kan van alles zijn. Ik heb het nu alleen over de productie en de sound van die twee specifieke albums.

De productie bijvoorbeeld, al geef ik je op RS gelijk

Wie zou zoiets beter kunnen vertellen dan Roger zelve ?

Roger McGuinn of the Byrds:

"As I said, we were influenced by The Beatles, and we wanted to be a band like that, and when I was working with Bobby Darin, and then in the Brill Building, my job was to listen to the radio, and emulate the songs that were out there. I had already been working on mixing The Beatles’ music with folk music in Greenwich Village, and I had noticed that they were using folk-influenced chords in their music. They used passing chords that were not common in rock’n’roll and pop songs of that time. I remember listening to them, and thinking that the Beatles were using folding chord construction. That comes from their skiffle roots, they will have learned those chords in their skiffle days, and just brought them into their own writing.”
But in my imagination this whole thing developed and I started mixing up old folk songs with the Beatles beat and taking them down to Greenwich Village and playing them for the people there".

Toevoeging:

In 1964 The Beatles' use of the jangle sound in the songs "A Hard Day's Night" and "Words of Love" encouraged many artists to use the jangle sound or purchase a Rickenbacker twelve-string guitar. The Byrds began using similar guitars after seeing them played in the film A Hard Day's Night. Other groups such as The Who (in their early "Mod" years), The Beach Boys, The Hollies, and Paul Revere and the Raiders continued the use of twelve-string Rickenbackers. The Byrds, whose style was also referred to as folk rock, prominently featured Roger McGuinn's Rickenbacker electric twelve-string guitar in many of their recordings.

George Harrison had eerder belangstelling voor de Oosterse cultuur maar kwam toevallig in contact met Ravi Shankar tijdens de opnames voor Help! in India. Daar was hij zo onder de indruk dat hij onmiddellijk een album van Ravi Shankar kocht en nadien een sitar die hij voor het eerst gebruikte in Norwegian Wood.

You Really Got Me kun je met een beetje goede wil de voorloper van hardrock noemen maar de grootste invloed voor de hardrock is doch wel duidelijk Jimi Hendrikx.

@ George:

Helemaal waar natuurlijk, maar dat gaat specifiek over de composities en de manier waarop zij musiceerden. Ik denk dat The Beatles ook naar het debuut van The Byrds hebben geluisterd, en daar omgekeerd iets van opgestoken hebben. Vooral op het gebied van productie (al komt de vraag dan natuurlijk op wat de rol van George Martin daarin precies was).

@ LucM:

''During The Beatles’ American tour in August 1965, David Crosby introduced George Harrison to Indian classical music and the work of Ravi Shankar. George was enthralled and immersed himself in Indian music.''

Hendrix is verder ook een voorloper van hardrock, maar dat zou ik niet per se de grootste noemen. Doordat hij een stuk bekender was heeft hij wel een groter publiek bereikt, maar ik zou bands als Blue Cheer, Iron Butterfly en MC5 niet uitvlakken.

Dat hebben de Stones gedaan en iedereen weet wat daarvan gekomen is.... Nee, dan liever de Beatles, die net over hun top (Abbey Road) zijn gestopt en daarna tot mythische hoogte zijn gestegen door de what if... jarenlang te blijven voeden, tot de tragische dood van Lennon, toen waren de Beatles pas definitief uit elkaar.

George Harrison had het over een vriend die hem aanraadde iets van Ravi Shankar te kopen, dat zal wel David Crosby zijn.

Het debuut van the Byrds en Rubber Soul alsook Help! zijn duidelijk beïnvloed door Bob Dylan, vandaar de gelijkenissen. The Beatles kwamen tijdens hun Amerikaanse toer in contact met Bob Dylan en besloten folk in hun muziek te verwerken met meer diepgaande teksten. The Byrds werden de eerste folkrockband na het zien van Bob Dylan, hun eerste hits waren trouwens Dylan-covers.

Ja dat klopt, Dylan was zelfs een "grote fan" van de Byrds en vond de cover van mr. Tambourine fantastisch en vond het beter dan zijn eigen origineel. Dat zegt opzich wel wat

Meer hoeft men niet te zeggen eigenlijk. Ben het in grote lijnen met je eens, en ze zijn van groots belang voor het gernepop muziek en hebben dat ook zeker om een serieuze manier op de kaart gezet. Echter het zijn POPmusici, echter proberen veel beatlesfans ze wel in de avantgarde (vernieuwend) te scharen in het rijtje van: Beethoven, Bach, Cage, Varese of zelf VU of Zappa en daar ben ik het gewoon niet mee eens. Met de redenen die al vaker door vele zijn aangegeven.

Wie weet , Korenbloem , komen we off-topic steeds dichter bij elkaar met onze mening.

Wiki geeft in het kort een uitstekende omschrijving van de Avant-Garde:
"Onder Avant-garde verstaat men in de muziek alle muziek die breekt met de (klassiek/romantische) traditie. In de muziek van de avant-gardisten wordt er dan ook meestal anders dan traditioneel omgesprongen met melodie, harmonie en ritme. Tot de avant-garde kan een groot deel van de hedendaagse alternatieve muziek en undergroundmuziek worden gerekend. Naast niet-traditionele composities en speltechnieken ontwikkelen musici ook nieuwe instrumenten."

Afgezien van het feit dat de term in hun tijd onbekend was , worden Beethoven en Bach niet gerekend tot de avantgarde. Zij stonden midden in de toenmalige muzikale traditie en van daaruit
hebben zij vernieuwingen doorgevoerd. Een componist als Cage uit jouw rijtje ,brak met alle traditionele muzikale conventies en wordt daarom wel onder de avantgarde geschaard.

Gelukkig kan men dus ook buiten de avant-garde vernieuwend bezig zijn en een belangrijke bijdrage leveren aan de ontwikkeling in de muziek.

Bach was in zijn tijd niet bekend om de dingen waarom hij nu geloofd wordt, zelfde geld voor beethoven. Bach was erg vernieuwend voor zijn tijd en behoorde zeker tot de avantgarde van die tijd. Hij werd bijvoorbeeld ook gepasseerd in bepaalde functies door dat hij te vernieuwend was. Bach is een eeuw later pas echt op gepakt door zijn collega;s als ik het goed heb.

Mozart is een componist die in zijn tijd echt van beroemd en populariteit genoot waar ik vanaf weet. maar goed.



klopt

Helaas moet ik je tegenspreken , beste Korenbloem , omdat ik vrees dat je de term avantgarde niet geheel begrijpt.
Bach en Beethoven waren grote en belangrijke vernieuwers vanuit de traditie van hun muzikale voorgangers.
Overigens werd Beehoven tijdens zijn leven al algemeen als een groot componist gezien in tegenstelling tot Mozart en Bach.

Mooi conceptueel album, hoewel het concept in het middenstuk een beetje wegvalt.
Toch staan er mooie nummers op en is de productie prima!

Het gebruik van bijzondere/afwijkende geluidseffecten (haangekraai, het simuleren van een 'publiek') vind ik heel mooi en het aan elkaar plakken van de eerste twee nummers vind ik behoorlijk inventief voor die tijd.

Bij nader inzien verlaag ik mijn waardering met een halve ster naar 3,5 omdat er veel nummers op het album staan die niet mijn favourite Beatles-nummers zijn. (Mr. Kite, When I'm 64, With A Little Help From My Friends)

Indedaad een conceptueel album, heb ik buiten dit album niet met de Beatles meegemaakt. Dit is een album zoals ik het graag hoor, met kop en staart. Dit in tegenstelling tot hun andere albums dat toch meer richting single verzamelaars gaat wat betreft de tracks onderling.

Helaas geen 5 sterren, maar dat is omdat ik With A Little Help From My Friends niet trek, weet niet waarom, het heeft zo weinig met Beatles te maken, en dat Ringo het zingt is dan nog het minst erge.

Was en is nog steeds zijn tijd ver vooruit. Lovely Rita springt er voor mij uit, wat weinige weten is dat een metermaid een liverpoolse benaming is voor een vrouw van lichte zeden. De gimmicks die ze gebruiken op de plaat is een extra toevoeging aan het toch al geweldige geheel.

Beatlesplaten singlesverzamelingen? Juist niet, dunkt me; veel singles verschenen in de regel 'los' van elpees (She Loves You, I Wanna Hold Your Hand, We Can Work It Out, Paperback Writer, etc., enz.)

Ik bedoelde eigenlijk meer dat de tracks weinig tot niets met elkaar te maken hebben, alsof het alleenstaande singels zouden zijn.....

Met de juiste marketing kan Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (Reprise) nu nog steeds een hit worden.

Ik moet toch bekennen dat ik met gemengde gevoelens zit over WYWY...

Dat is jusit het enige nummer wat gedateerd klinkt, en de laatste tijd steeds vaker woord door geklikt.. ondanks de mooie tekst.
Het is nogal tijdsgebonden, de rest eigenlijk niet

Na A Day in the Life het beste nummer van dit album wat mij betreft. Het heeft wel een fijne sfeer en melodie.

Een beetje eigenaardige reaktie van je, Herman (moderator). Dit is bladvulling. Ieder zijn eigen mening, maar het voegt totaal niks toe aan al die 83 vorige pagina's. Tuurlijk ieder zijn "favourite", maar voor de wat oudere Beatlesfans, van het eerste uur, een overbodige reaktie, terwijl andere reakties van oudere fans verwijderd worden, als ze een toegevoegde waarde hebben.
Dat demotiveert mij erg om nog te reageren op meningen, cq. reakties op lp's die ik al 43 jaar ken en moeiteloos kan dromen.

Wat een zure opmerking van jou. Alsof deze pagina's alleen zijn voorbehouden aan mensen die erin 1967 al bij waren. Ik vond het wel grappig om te melden omdat het nou net het nummer is dat Ducoz niet zo mooi vindt, terwijl het hier juist tot een favoriet is uitgegroeid.

En waarom zouden we reacties met een toegevoegde waarde verwijderen?

Inderdaad. A Day in the Life is trouwens ook mijn favoriet en ik heb hun muziek pas 2 jaar geleden echt ontdekt.

Ik vind het wel interessant, dat mensen, zeker jongelui, die de Beatles aan het "ontdekken" zijn reageren, maar als je de vorige pagina's leest vervalt men zo dikwijls in herhalingen.
Ik kan er echt nix meer aan toevoegen. Da's misschien het lot van de oude MuMer's, onder ons, zoals onze grote vriend Father McKenzie (een echte muziekkenner), maar wij blljven in onze anonimitiet "genieten" van onze jeugdmuziek.
Verder "no hard feelings", Herman. grtz!!!