The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

@ wolf, WE WANT MORE, WE WANT MORE etcetc

prima verhaal

Prachtige recensie waar ik het alleen maar mee eens kan zijn! Een dingetje nog:



De dierengeluiden zijn gebruikt als eerbetoon aan het eerder in jou genoemde Pet Sounds, wat een grote inspiratiebron was voor dit album.
Dat was nog even het noemen waard vind ik .

Post Scriptum:
Zo'n recensie en dan geen top10 vermelding ???

Bedankt voor de reacties.

@Lennonlover, ja je hebt gelijk. Ik heb die hoes gewoon vergeten, terwijl die hoes misschien wel één van de belangrijksten allertijden is. Volgende keer zal ik eraan denken.

@Fredpit bedankt, ik zal nog wel wat reviews schrijven, enige suggesties?

@Maartenn, sorry dat wist ik niet. Zo zie je maar, je leert elke dag bij. En over die top 10 vermelding. In mijn top 10 mag er van elke artiest één album (zelf gekozen regel). ik vind Abbey Road nog ietsje beter. Dat album is voor mij het beste album dat ooit iemand gemaakt.

Tegen zelf geschreven regels kan ik natuurlijk niet op . Ik vind juist het tegenovergestelde! Maar ieder zijn eigen voorkeur uiteraard!

Moest er een top 10 voor artiesten zijn zouden The Beatles zeker op 1 staan (bij mij toch). Maar albums als The Doors en Dark Side of The Moon vind ik ongeveer even goed als Revolver of Sgt Pepper dus ik zet die in mijn top 10 zodat het niet alleen de Beatles zijn. Afwisseling van spijs kan nooit kwaad.

[quote]wolf schreef:




@Fredpit bedankt, ik zal nog wel wat reviews schrijven, enige suggesties?

quote]

Zeker, Cream - Wheels of Fire en Who's Next van de Who kunnen wel een goed verhaal gebruiken.

voel je niet verplicht, je moet er wel zin in hebben.

Je hebt gelijk, zeker die van Cream verdient een goede review. Het is een wat onderschat album hier op deze site. En ook Who's Next is een deftige review waard. Ik zal er de volgende dagen wel eens beginnen.

Best verkochte album allertijden.

.... en Metro's Muzikale Mijlpaal van vrijdag 11 mei 2007 .

Dat is dacht ik toch echt Thriller van Michael Jackson.

"Thriller" was Metro's Muzikale Mijlpaal van, ik geloof, veertien dagen geleden. Iedere week wordt er in de vrijdageditie van Metro een ander album tot Metro's Muzikale Mijlpaal gebombadeerd . Soms terecht , soms onterecht . Ik vind het allemaal prima zo lang Metro maar geen Coldplay of Bløf albums uitroept tot Muzikale Mijlpaal . Op de Metro-site kunt U lezen welke albums vanaf januari 2007 als Metro's Muzikale Mijlpaal zijn uitverkoren. Ik vind het een erg leuke rubriek in Metro en dankzij deze rubriek heb ik o.a. kennis gemaakt met het album "Leftism" van Leftfield. Overigens volkomen terecht natuurlijk dat "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" afgelopen vrijdag de eer kreeg Metro's Muzikale Mijlpaal te zijn .

Eh... Dit album tja... Ik kan er niet veel mee. Het zijn mooie liedjes, maar de geluidscollages en psychedelica vallen bitter tegen. Ik dacht toch echt dat dit een soort van Kid A was zeg maar. *4
Favoriet is natuurlijk Lucy in the Sky with Diamond (wie snapt hem? )

Dit is veel beter dan kid A (dat is trouwens toch geen psychedelica?)!

Het was wel 1967 hoor...

Nah zo bedoel ik het niet. Dit was zeg maar het pretentieuze, semi-concept gedoe na de wat makkelijker te behappen albums? Dan kan ik hier paralellen trekken tussen dit album en Kid A. (Ook kwam Kid A op Parlaphone uit )

De American Idols hebben hier een tribute van gezongen:

http://www.youtube.com/watch?v=uhpr_PjKlSU

Opzich wel sterk. Maar niks vergeleken met het orgineel.

Alhoewel iedereen altijd dit album vernoemt in lijstjes, vind ik toch nog een paar albums die gewoon sterker zijn en niet gedateerd klinken, wat van dit album niet echt kan gezegd worden...

Vind Revolver, Abbey Road en de dubbele witte alle 3 beter


maar kom hier toch tot 5 sterren (die andere drie ook !)
Favoriet blijft het bovennatuurlijk mooie A DAY IN THE LIFE, dat is psychedelica aan poëzie gekoppeld !
Lucy in the Sky is ook geweldig, maar je moet dit eigenlijk als 1
geheel zien. Zelfs Harrison's Oosters geïnspireerde Within You, Without You is op zich een goed nummer !
5 sterren voor een klassieker !
En absoluut niet objectief, want een echte Beatles freak
is hier aan het woord ! *****

Ik vind Revolver een TOP plaat maar ik vind hem toch wel een stuk gedateerder klinken dan deze hoor.

Ik ben het met Lennonlover eens, en ik snap ook niet helemaal hoe je het White Album kan verkiezen boven deze, daar staan over de algehele lijn toch minder goede nummers op dan op dit album. Dit album is sterk op 1 constant niveau!

Hier een mooie recentie over dit album

Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is the most important rock & roll album ever made, an unsurpassed adventure in concept, sound, songwriting, cover art and studio technology by the greatest rock & roll group of all time. From the title song's regal blasts of brass and fuzz guitar to the orchestral seizure and long, dying piano chord at the end of "A Day in the Life," the thirteen tracks on Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band are the pinnacle of the Beatles' eight years as recording artists. John Lennon, Paul McCartney, George Harrison and Ringo Starr were never more fearless and unified in their pursuit of magic and transcendence.

Issued in Britain on June 1st, 1967, and a day later in America,Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is also rock's ultimate declaration of change. For the Beatles, it was a decisive goodbye to matching suits, world tours and assembly-line record-making. "We were fed up with being Beatles," McCartney said decades later, in Many Years From Now, Barry Miles' McCartney biography. "We were not boys, we were men . . . artists rather than performers."

At the same time, Sgt. Pepper formally ushered in an unforgettable season of hope, upheaval and achievement: the late 1960s and, in particular, 1967's Summer of Love. In its iridescent instrumentation, lyric fantasias and eye-popping packaging, Sgt. Pepper defined the opulent revolutionary optimism of psychedelia and instantly spread the gospel of love, acid, Eastern spirituality and electric guitars around the globe. No other pop record of that era, or since, has had such an immediate, titanic impact. This music documents the world's biggest rock band at the very height of its influence and ambition. "It was a peak," Lennon confirmed in his 1970 Rolling Stone interview, describing both the album and his collaborative relationship with McCartney. "Paul and I definitely were working together," Lennon said, and Sgt. Pepper is rich with proof: McCartney's burst of hot piano and school-days memoir ("Woke up, fell out of bed . . . ") in Lennon's "A Day in the Life," a reverie on mortality and infinity; Lennon's impish rejoinder to McCartney's chorus in "Getting Better" ("It can't get no worse").

"Sgt. Pepper was our grandest endeavor," Starr said, looking back, in the 2000 autobiography The Beatles Anthology. "The greatest thing about the band was that whoever had the best idea - it didn't matter who -- that was the one we'd use. No one was standing on their ego, saying, 'Well, it's mine,' and getting possessive." It was Neil Aspinall, the Beatles' longtime assistant, who suggested they reprise the title track, just before the grand finale of "A Day in the Life," to complete Sgt. Pepper's theatrical conceit: an imaginary concert by a fictional band, played by the Beatles.

The first notes went to tape on December 6th, 1966: two takes of McCartney's music-hall confection "When I'm Sixty-Four." (Lennon's lysergic reflection on his Liverpool childhood, "Strawberry Fields Forever," was started two weeks earlier but issued in February 1967 as a stand-alone single.) But Sgt. Pepper's real birthday is August 29th, 1966, when the Beatles played their last live concert, in San Francisco. Until then, they had made history in the studio -- Please Please Me (1963), Rubber Soul (1965), Revolver (1966) -- between punishing tours. Off the road for good, the Beatles were free to be a band away from the hysteria of Beatlemania. McCartney went a step further. On a plane to London in November '66, as he returned from a vacation in Kenya, he came up with the idea of an album by the Beatles in disguise, an alter-ego group that he subsequently dubbed Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. "We'd pretend to be someone else," McCartney explained in Anthology. "It liberated you -- you could do anything when you got to the mike or on your guitar, because it wasn't you."

Only two songs on the final LP, both McCartney's, had anything to do with the Pepper character: the title track and Starr's jaunty vocal showcase "With a Little Help From My Friends," introduced as a number by Sgt. Pepper's star crooner, Billy Shears. "Every other song could have been on any other album," Lennon insisted later. Yet it is hard to imagine a more perfect setting for the Victorian jollity of Lennon's "Being for the Benefit of Mr. Kite!" (inspired by an 1843 circus poster) or the sumptuous melancholy of McCartney's "Fixing a Hole," with its blend of antique shadows (a harpsichord played by the Beatles' producer George Martin) and modern sunshine (double-tracked lead guitar executed with ringing precision by Harrison). The Pepper premise was a license to thrill.

It also underscored the real-life cohesion of the music and the group that made it. Of the 700 hours the Beatles spent making Sgt. Pepper (engineer Geoff Emerick actually tallied them) from the end of 1966 until April 1967, the group needed only three days' worth to complete Lennon's lavish daydream "Lucy in the Sky With Diamonds." "A Day in the Life," the most complex song on the album, was done in just five days. (The oceanic piano chord was three pianos hit simultaneously by ten hands belonging to Lennon, McCartney, Starr, Martin and Beatles roadie Mal Evans.) No other Beatles appear with Harrison on his sitar-perfumed sermon on materialism and fidelity, "Within You Without You," but the band wisely placed the track at the halfway point of the original vinyl LP, at the beginning of Side Two: a vital meditation break in the middle of the jubilant indulgence.

The Beatles' exploitation of multitracking on Sgt. Pepper transformed the very act of studio recording (the orchestral overdubs on "A Day in the Life" marked the debut of eight-track recording in Britain: two four-track machines used in sync). And Sgt. Pepper's visual extravagance officially elevated the rock album cover to a Work of Art. Michael Cooper's photo of the Beatles in satin marching-band outfits, in front of a cardboard-cutout audience of historical figures, created by artist Peter Blake, is the most enduring image of the psychedelic era. Sgt. Pepper was also the first rock album to incorporate complete lyrics to the songs in its design.

Yet Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band is the Number One album of the RS 500 not just because of its firsts -- it is simply the best of everything the Beatles ever did as musicians, pioneers and pop stars, all in one place. A 1967 British print ad for the album declared, "Remember Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band Is the Beatles." As McCartney put it, the album was "just us doing a good show."

The show goes on forever.

Total album sales: 11.7 million

Peak chart position: 1

the white album is op een aantal punten sterker:

- betere nummers, al dan niet van een constant nivo. Nummers als 'Glass Onion', 'Dear Prudence', Back in the USSR', 'Sexy Sadie', zijn aanzienlijk beter dan willekeurig welk liedje van Sgt. Pepper.
- door de geweldige productie klinkt hij nog steeds als een klok. sober, helder. heerlijk.

Ik vind Sgt Pepper ietsje beter, was de tijd vooruit net als Revolver. Sgt Pepper was meer een McCarney album, Johns Input was op Revolver meer dominant. Op Sgt Pepper was Pauls Bass beter dan ooit Revolver en Sgt Pepper waren Beatles alben, White Album was meer John, Paul ,George en Ringo solo. Op White Album staan nauurlijk fantstische songs maar vergeet niet Lucy in the sky with Diamonds, Good Morning, A day in the life, Fixing a hole of Srawberry fields forever wat in de zelfde periode was geschreven maar niet op Sgt terecht kwam...alle een klein stukje beter dan de White Album tracks.

Danku!
Deze mening deel ik volkomen!

ik schaar me ook achter de mening van harald.

Lekker objectief.

Ach ja dit soort reviews zijn dat bijna niet. Ook niet die van jouw destijd geschreven door die halfbakken Italiaan, wat is zijn naam ook alweer?

Scaruffi. Dat stuk was trouwens best objectief (Het was slechts een samenvatting van zijn (zeer gedetailleerde) studie naar hun carrière (Rechterkolom, eindje naar beneden scrollen tot onder de streep)), de conclusie die hij eruit trekt, brengt hij alleen nogal ongenuanceerd en recht voor zijn raap, waarschijnlijk onder het mom van "De Beatles hebben al genoeg voorstanders". Overigens bekijkt die man muziek vooral uit een historisch oogpunt, niet slechts als liefhebber van muziek. Dat zien zijn 'tegenstanders' nogal eens over het hoofd.

Ja maar juist die manier van ze hebben al zoveel voorstanders is dus verre van objectief.

Vind ik onzin. Bovendien probeert hij natuurlijk de hosanna-stemming die in het algemeen heerst rondom de Beatles te doorbreken. Dat dat ten koste gaat van enige nuance is niet meer dan logisch. Hoe het ook zij, op zijn (historische) stuk valt niet veel aan te merken.

die review komt van het blad rolling stone,

zij hebben toen de tijd 50 muziekanten en muziek critici gevraagt wat volgens hun het belangrijkste album is in de pop geschiedenis. Toen kwam stgt peppers daar uit, volgens een een bepaald rankings systeem.

Je hoeft dit niet het mooiste album allerijden te vinden, Maar er zal (waarshijnlijk) nooit meer een album komen wie meer invloed op de pop muziek heeft dan dat dit album heeft gehad.