The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ik sluit me aan bij Lennonlover. Als geheel verliest "Abbey Road" bij overdadig luisteren (vrijwel) niets van z'n magie. "Sgt. Pepper" heeft daar, bij mij althans, een beetje meer last van.

En dat terwijl ik het al lang niet meer gehoord heb,ik dacht als ik het nou weer luister na zoveel tijd zal ik weer ondersteboven ervan staan,niet echt geslaagd daarin dus

Ik was laatst bij mijn vriendin, hebben we dit album opgezet en zijn op de grond gaan liggen. Verder te gekke middag gehad.

Jup, het is tijd om Sgt. Peppers aan te schaffen .

leuk dat je een vriendin hebt die the beatles kan apprecieren of misschien zelfs fan van is. Bij is het een r&b-hiphop fanaat. Bwark!

Kan iemand me even uitleggen wat er zo experimenteel is aan deze plaat? Liefst met concrete voorbeelden als het kan. Want ik hoor eigenlijk niet echt iets experimenteels in deze plaat.

Ik moet daar wel bijzeggen: ik ken niets, maar dan ook niets van de 60's. Dus het is moeilijk om te vergelijken natuurlijk. Ik heb trouwens ook niet gezegd dat ik het een slecht album vind, want ik vind het eigenlijk wel te pruimen! Mijn eerste kennismaking met The Beatles en ze bevalt me best goed.

Wat oosterse invloeden, een mini-orkestje bij het laatste nummer en ga zo maar door. Nu misschien niet zo opvallend meer, maar toendertijd wel degelijk revolutionair.. al waren er echt wel andere namen bezig met dit soort invloeden

Weliswaar een jaartje later uitgebracht, maar dit album is een stukje meer experimenteel.

http://www.musicmeter.nl/album/12387

hij is ook niet zozeer experimenteel. het is niet zo dat de Beatles op deze plaat experimenteren met dingen. de impact van de plaat ligt meer in de 'sound' van de muziek; het gevoel dat het 1 geheel is (ipv een verzameling liedjes).

vergelijk hem met 'the fat of the land' van Prodigy. voor veel luisteraars was dit een nieuw geluid, terwijl je niet kan zeggen dat ze iets nieuws deden danwel experimenteerden.

Sorry, maar ik hoor het niet.

Hoi Toon

ik vind die - tekens, gebruikt op bijv Toon zijn manier, altijd zo denigrerend.

Da's mijnsinziens een legale manier om te zeggen:
jouw mening is niets waard, je lult.

vrij smakeloos lijkt me, op een site waar je geacht wordt je mening over muziek te geven....

Ach, Toon kan het gewoon niet hebben als ik zoiets over de Beatles zeg.

ik wil me verder niet te veel in jullie discussie mengen, maar het moest me ineens van het hart.

Het is een nare smiley eigenlijk.

Het heeft toch allemaal niks meer met dit meesterwerk van de Beatles te maken..

Vind het ook een nare smiley. Zelfde geldt voor dat lachende ding met het traantje.

Terwijl je eigenlijk een lief blij menneke ziet lachen en zwaaien. Moet je nagaan hoe mensen zoiets intrepeteren...maar idd op sommige momenten kan ie lullig overkomen.

5* overigens

Haha, ik denk inderdaad niet dat Teun die smiley als denigrerend zou ervaren (was ook niet zo bedoeld)

dat geeft niet, maar 'men' hoorde dit in de jaren 60 wel.

Ja Toon heeft àltijd gelijk.

Maar ik snap wel waarom je de samenhang niet hoort. Sgt Pepper moest eigenlijk één groot samenhangend geheel vormen (the who heeft het een paar maanden later gedaan met het album "The Who Sell out"). Maar bij het samenstellen van de nummers hebben ze vanalles moeten aanpassen en was de samenhang eigenlijk nog ver te zoeken. Maar het idee bestond, dàt is belangrijk. Overblijfselen van dat idee vind je bij "sgt. peppers lonely hearts club band" dat vlot overgaat naar "with a little help form my friends" en hetzelfde voor de reprise van het eerstgenoemde nummer en "a day in the life".

Vervolgens vind ik dat praktisch al de nummers een thema behandelen dat ze toch samenhangend maken. het thema is volgens mij hoe een mens zich voelt in een z'n leven. "with a little help from my friends" gaat over vrienden die nodig zijn, "getting better" gaat over je leven dat beter wordt, "she's leaving home" gaat over het loslaten van dingen (wat voor vele mensen een probleem schijnt te zijn), "within you without you" gaat over het spirituele leven. "When I'm sixty-four" behandelt overduidelijk het ouder worden en dan "a day in the life" is gewoon ... jah... een dag in het leven
Er zijn natuurlijk een paar nummers die uit het thema springen (lucy, fixing a hole, mr. kite).
Dit is gewoon wat ik denk met welk idee dit album is ontstaan.

Na lange tijd alleen maar naar de 'rode en blauwe' verzamelaars te hebben beluisterd, toch eindelijk besloten om de losse albums van The Beatles ook aan te schaffen. En dit was geen slechte zet, omdat ik de minder bekende nummers meestal op gelijk niveau vind staan als de hits.

Ben maar begonnen met Sgt. Pepper's, omdat ik de bekende nummers als Lucy In The Sky With Diamonds en A Day In The Life erg goed vond. De eerste keer luisteren werd ik meteen overdonderd door dit album. Er zit veel variatie in de nummers en voor mij persoonlijk staat er geen matig nummer op het album. Ik geef meteen 5*, maar hier gaat misschien nog een halfje vanaf als andere Beatles albums mij nog meer kunnen bekoren dan deze plaat.

Inmiddels ook The White Album en Revolver aangeschaft, maar heb deze nog niet grondig kunnen beluisteren. Ben benieuwd wat voor luisterplezier de Beatles mij nog kunnen verschaffen!

Nou reken maar dat het veel luisterplezier gaat opleveren! Met Magical Mystery Tour, Abbey Road en last but (zeker) niet least: Rubber Soul op het programma...jammie!

Wel jammer dat ze Strawberry Fields er niet hebben gezet destijds, dit nummer is tijdens de Sgt pepper sessies opgenomen, alleen toendertijd was het nog gebruikelijk singels afzonderlijk uit te brengen en niet op het album te zetten, erg jammer want het past er perfect tussen, iets wat producer George Martin later zelf ook heeft toegegeven. Daarom 4,5* en geen 5*

Van het witte album zal je misschien wel kunnen verschieten maar luister abbey road en je zult jezelf een écht fan noemen!

The White Album heb ik nu ook veel geluisterd en ik moet zeggen dat die me ook erg goed bevalt. Lekker veel variatie in de nummers! Abbey Road wacht ik nog even mee, eerst maar Magical Mystery Tour en Rubber Soul. Bewaar misschien het lekkerste wel tot het laatst

Veel plezier zou ik zeggen, Derek. Persoonlijk beschouw ik "Sgt. Pepper's" en "Abbey Road" als de beste Beatlesalbums (eigenlijk mijn gedeelde nummer 1. Omdat ik tien verschillende artiesten/bands in mijn top 10 wil hebben, staat "Sgt. Pepper's" er sinds kort niet meer in). "Magical Mystery Tour" en "Rubber Soul" staan een klein stukje achter de eerder genoemde twee. "The White Album" vind ik persoonlijk (ondanks enkele grote toppers als "While My Guitar Gently Weeps", "Piggies", "Honey Pie" en "Martha My Dear") een stuk minder.

Nogmaals: veel plezier op je ontdekkingstocht, waarmee je precies een jaar na mij start!

Hoe zou de wereld er uit zien zonder "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" van de alombekende Beatles?
Het lijkt mij een vraag die niemand kan beantwoorden.
Ontelbare bandjes zien het meesterwerk van de Fab Four als hun grote voorbeeld. Brian Wilson, de frontman van de Beach Boys wist dat 'zijn' album Pet Sounds overtroffen was. Ook ik vind Sgt. Pepper een fenomenale plaat die de sfeer van de psychedelische tijd volledig samenvat. Elke keer als ik het album opleg kom ik in een wereld van kabbelende, chocolade rivieren, een purperen hemel met suikeren sterren, een wereld vol melodieuze gezangen. Sgt Pepper is een surrealistisch schilderij, die meerdere dimensies voor me opent.

De deur van de sprookjeswereld opent zich met de eerste noten van het titelnummer. Je hoort het publiek, je hoort de band en je reis kan beginnen. De Beatles stellen zich als een andere groep voor. Na het voorstellen komt hun "zanger', Billy Shears alias Ringo Starr tevoorschijn. Hij brengt ons het nummer With a Little Help From My Friends. Een liedje dat ons vertelt dat we zonder vrienden haast niet kunnen leven. En ze hebben toch gelijk onze vier vrienden uit Liverpool, toch? Wat zou het leven minder kleurrijk zijn zonder vrienden.

Kleurrijk, het woord is gevallen. Welk woord zou Lucy in The Sky With Diamonds beter kunnen omschrijven.
Lennon beschrijft je hoe het schilderij eruitziet en ik kan het me zo inbeelden. Heerlijk

"Picture yourself in a boat on a river,
With tangerine trees and marmalade skies
Somebody calls you, you answer quite slowly,
A girl with kaleidoscope eyes."

Hierna begint Paul McCartney aan het optimistische Getting Better. Optimistisch zei ik? Die cynische Lennon toch. Moet hij de sfeer weer verpesten met zijn geniale woorden "it can't get no worse".

Fixing a Hole heeft iets mysterieus. Sommige mensen zeggen dat over Heroïne gaat. Ik vind de sfeer 'duister' en pessimistisch. Misschien hebben die verlichte zielen wel gelijk en gaat het over die meedogenloze drug.

'Wednesday morning at five o'clock as
the day begins'

Meesterverteller Paul McCartney vertelt ons het verhaal over een meisje/vrouw dat van huis wegloopt. Haar ouders zijn ongelukkig. De instrumenten geven in She's Leaving Home goed de dramatische, maar toch melodieuze sfeer weer.

Being for the Benefit of Mr. Kite is dan weer iets absurd. Lennon heeft de tekst gewoon afgeschreven van een affiche. Ook hier moet ik weer terugdenken aan het beeld van een surrealistisch schilderij. Deze keer geen wereld vol roze, vliegende olifanten en kabbelende rivieren vol limonade, maar wel een goeddraaiend circus uit de cartoons. Een olifant die op een bal kan lopen, een leeuwentemmer, trapezeartiesten. enz...

Drie schilders hebben nu al hun kunnen getoond, maar waar is die vierde artiest van de Beatles, George Harrison?
Hij komt eindelijk aan het woord met Within You, Without You, een Indisch geïnspireerd nummer.
Het liedjestraalt een oosterse gloed uit. Ook het drugsgeurtje is niet te missen. Teksteel gezien is dit zeker één van de sterke Beatlesnummers.

Paul McCartney filosofeert in zijn liedje 'When I'm Sixty- Four over ouder worden. Hoe zou zijn wereld eruit zien wanneer hij 64 zou zijn. Wel vandaag de dag heeft hij die respectabele leeftijd bereikt, dus nu zal hij het wel weten. het liedje is perfect om even rust te nemen. Na al dat surrealistische en oosterse geweld.

Douglas Coupland zei het al in zijn boek 'Hey Nostradamus': de intro van Lovely Rita moet zowat de mooiste allertijden zijn. De dialoog tussen de stemmen van McCartney en Lennon brengen het liedje naar een hoog niveau. Genieten geblazen.

Dan is het te beurt aan het gekke 'Good Morning, Good Morning', Lennon in zijn meest absurde vorm. De dierengeluiden op het einde passen perfect bij het album. Psychedelisch en absurd.

Na de reprise, kan het einde van onze reis beginnen, A Day in The Life. Een liedje dat door velen gezien wordt als het allerbeste ooit geschreven. Ook ik vind het één van de mooiste/beste allertijden. Het nummer heeft iets speciaal, iets utopisch. De ultieme samenwerking tussen Lennon en McCartney, het orkest, de tekst, de climax,het nummer heeft alles, maar dan ook werkelijk alles.

Sgt Pepper blijft nog altijd een mijlpaal in de geschiedenis.
Of je de plaat nu ophemelt of verafschuwt, je zal moeten erkennen dat er geen enkele plaat meer invloed heeft gehad. Ikzelf vind het één van de allerbesten ooit uitgebracht. 5*

prachtige beschrijving wolf...

Je vergeet wel één aspect van het album, en dat is de cover. Die is toch wel zéér speciaal...