Deep Purple - Now What?! (2013)

Ik kijk naar muzikale inhoud/composities/uitvoering van het totale album en zit niet per se te wachten op gillende zang van Ian Gillan. Die overigens prima partijen zingt op Now What?!

Voor mij voldoen Don Airey en Steve Morse inzake toetsen en gitaar meer dan voldoende. Ik zou overigens niet weten waarom Ian Pace in 1973 wél eigenwijs zou zijn en nu niet meer of Roger Glover op Machine Head een dwingende basgitarist was en ook nu op dat front blijkbaar verstek laat gaan.

Eigenwijs, dwingend, op het scherpst van de snede. Ik vind Machine Head prachtig maar Now What?! doet er in allerlei opzichten voor mij maar weinig voor onder.

Ik ben niet zo conservatief dat ik over een periode van jaren een vergelijkbaar album eis als dat ooit is uitgebracht begin jaren '70 en dat elke verandering op technisch en persoonlijk vlak ongewijzigd zou moeten blijven.
Dat is juist het alleraardigst bij een band op latere leeftijd: in hoeverre zijn ze in staat mee te gaan met hun tijd, zich aan te passen aan allerlei veranderingen inclusief het ouder worden?

Op Now what?! laat Deep purple juist horen nog heel wat in hun mars te hebben. Ik vind het album als "gezellig" afdoen een beetje aan de flauwe kant. Het is niet meer of minder gezellig dan in andere tijden. Of iets afhangt van gezelligheid is een persoonlijk karaktereigenschap. En daar maakt het niet uit of je 25 bent of 68.

Tja ik vind mij zelf ook niet zo conservatief. Latere albums van Black Sabbath en Iron Maiden vind ik bijvoorbeeld wel erg goed te pruimen. Ondanks de gedachte dat ze qua impact wellicht niet in de schaduw van het vroegere werk kunnen staan. Op Now What?! hoor ik een aantal aardige nummers voorbijkomen, maar er zit er geen één tussen waarvan ik zeg: potverdorie daar heb je me bij de kladden. Daar komt het uit de tenen. Als dat aan de hand is, dan ga ik met weemoed denken aan andere albums.

Ja, ze hebben nog wat in hun mars. Nee, volgens mij komt dat er niet uit. Ik vind het aardig maar verre van spectaculair. Now What?! is een gezellig theekransje geworden. Maak mij maar weer wakker als het een heidens bacchanaal wordt.

Edwynn jij slaat exact de spijker op z'n kop

Tja, teleurgestelden hou je altijd.

Het is jammer voor jullie, maar Now What?! heeft met inmiddels al aardig wat stemmen het hoogste gemiddelde voor Deep Purple sinds Machine Head. Een beter cijfer dan Fireball.

Dus dat jullie, in minderheid met z'n tweëen, zwaar teleurgesteld zijn en dat veelvuldig laten blijken, doet aan de goede indrukken van verreweg de meeste mensen die dit album hebben gehoord, geen goed recht.

Als het echt slecht was geweest, was Deep Purple hier wel afgestraft geworden, net als bij een aantal andere albums.
Ik kan niet anders dan concluderen dat de waardering voor Now What?! toch onvermijdelijk voor zich spreekt.

Het lijkt mij dat jullie inmiddels zelf wel toe zijn aan een theekransje, als ik die zogenaamde argumenten voorbij zie komen. Wat een ouwe wijven...

Ah, de 1000000000000 lemmings can't be wrong kaart. Sorry musician, ik toets mijn albums liever aan mijn eigen criteria. Ik heb niets met scorebordjournalistiek. Fireball heeft wel iets meer stemmen. For what it's worth.

En hoezo slecht? Hoezo veelvuldig laten blijken? Heb je een fles wodka achter de huig zitten waardoor je de berichten dubbel leest ofzo? En hoezo zwaar teleurgesteld? Heb je het bericht überhaupt wel goed gelezen? Met deze kwalificaties plus het nananana ik heb lekker gelijkgehalte van je post twijfel ik daaraan.

Hoe zit het met jouw argumenten? Jouw ellenlange bericht bevat eigenlijk alleen: het is zo goed als Perfect Strangers en de zang is goed als argumenten. Ook niet heel lijvig in mijn beleving. Maar goed je geniet ervan en daar kan ik goed mee leven hoor. Ik wel.

Ik had het toch niet over een eigen gelijk?

Ik concludeer alleen, dat je de hele band kwalificaties toedicht, van een gebrek aan dwingend bas spelen, zinderende toetsen, gillende zanger, tot een eigenwijze drummer aan toe, allemaal blijken ze bezig met theekransjes muziek.

Als ik al enig idee heb wat je precies bedoeld daarmee, maar ik krijg daar geen antwoord op, constateer ik alleen dat dergelijke indrukken over het spel van Deep Purple in ieder geval niet wordt gedeeld, afgaande op het gemiddelde voor So What?!

Maar van mij mag je uiteraard er een eigen mening op na houden. Maar de argumenten die je gebruikt snijden voor mij nog steeds geen hout, bij gebrek aan begrip inzake de afwezigheid van dwingend basspel.

Fijn dat dat dan toch weer mag.

Het is inderdaad nogal lastig uit te leggen wanneer het algehele spel prima is, maar dat een gevoel dat erachter zit ontbreekt. Wat maakt een kwalitatief goed album nu een geweldig album? Ik denk dat je zelf ook wel wat voorbeelden kunt bedenken. Maar als ik kijk naar Deep Purple is dat voor mij toch wel de band waarbinnen vooral Lord en Blackmore de sonische degens kruisten. Dat element is al een poosje weg. Eigenlijk had Perfect Strangers dat al niet meer, maar die had wel het opzwepende Knockin On Your Back Door en het mysterieuze titelnummer bijvoorbeeld.

Dergelijke songs grijpen mij bij mijn sodemieter en laten me pas los als de laatste tonen wegsterven. Dat gevoel krijg ik niet bij Now What?! Hoe goed de band ook in haar doen is. Deep Purple straalt meer dan ooit een eenheid uit, maar qua beklemmend songmateriaal blijft het iets achter. Het heeft zijn momenten hoor. De opening van All The Time In The World vind ik erg mooi, maar als het couplet start, zakt het weer weg in het gewoontjesmoeras. Hell To Pay speelt een agressievere kaart, het kent een stoere solo, maar daar vind ik Gillan echt achterblijven. Die opening dat is toch gewoon I Surrender? Vincent Price vind ik wel een uitstekende track. Leuk die orgeltjes en koortjes en zo. Jammer dat Gillans zang zo opzichtig gedubbeld wordt. Die keus had ik niet gemaakt.

En nu niet zeggen dat ik veelvuldig met negatieve berichten strooit. Dit is puur ter verduidelijking. Voor de zoveelste keer, ik vind het een aardig album, maar het is mij iets te braaf en te veilig. En wat vind jij nu mooi aan het album? Behalve dan dat Gillan goed zingt en dat ze ouder zijn geworden? Want alle aanvallen ten spijt, dat kan ook beter.

Op de vorige pagina staat mijn recensie. Daar is wat betreft mijn mening geen verandering in gekomen, eigenlijk.

Ik vind bovenstaand stuk in ieder geval veel beter in afweging dan de kreten die ik eerder las. Ik ga je met die argumenten dus niet om je oren slaan, je mag er van mij van vinden wat je wilt.

Ik heb dus juist helemaal geen binding met Ritchie Blackmore, zoals je kunt lezen, en heb mij mateloos geërgerd aan hoe hij is omgegaan met Ian Gillan. Now What?! bewijst voor mij in ieder geval dat Deep Purple heel goed zonder Ritchie Blackmore kan.

Het ene bandlid doet vervelend tegen het andere. Ja, dat zijn de betere argumenten om muziek mee te duiden. Nu snap ik het.
Ik vond Blackmore wel vrij essentieel voor de Purplesound. Maar toch ook niet altijd. Dat album met Bolin vond ik ook erg goed. House Of Blue Light en Slaves And Masters vond ik wel weer tegenvallen.

Ik vond Deep purple met Perfect strangers in 1984 een prima comeback maken. Het is ook één van mijn favorieten.

Nog afgezien van de sticker op de cd hoes, kan ik mij dan ook heel goed vinden in het idee dat Now What?! heel goed aansluit op het idioom van Perfect strangers. Wat, bij gebrek aan Lord en Blackmore op het laatste album, toch een vrij bijzondere constatering is.

Dat maakt dat je dan toch meer kijkt naar de rol van Pace, Gillan & Glover. Blijkbaar waren ze, achteraf gezien, uiteindelijk toch heel erg belangrijk voor de totale sound van Deep Purple. Die conclusie is haast net zo bijzonder als de prima rol die Don Airey en Steve Morse op Now What?! hebben weten te spelen.

Wat een fantastisch album. Verreweg het beste album sinds Morse. De mix tussen gitaar en Hammond is geweldig. Ik kijk uit naar het concert in Zwolle!

Toch jammer zo'n uitspraak!

Waarom?

Hij zegt immers alleen maar dat hij hem zelf vind tegenvallen.

Op de 1 of andere manier ben ik totaal niet nieuwschierig naar dit album, maar het zal vast compleet anders klinken dan de DP uit begin jaren 70 die ik eigenlijk alleen maar beluister als ik een keer een DP bui heb.

Tja, mensen zeggen dat het aansluit op Perfect Strangers. Misschien is dat qua stijl wel een klein beetje zo maar ik vind Perfect Strangers veel extraverter (en gaver) dan Now What?! Now What?! is in de eerste plaats de opvolger van Rapture Of The Deep. MAar dan weer met wat meer ruimte voor instrumentaal geweld. Al blijft het hier wel erg vriendelijk en braaf.
Blackmore en Lord doen niet mee dus klinkt het sowieso niet als een incarnatie van toen. Now What?! is een ingetogen klassieke hardrockplaat met een modern geluid. Net als Abandon of Rapture Of The Deep. Ik begrijp dan ook niet goed waarom nu iedereen ineens wel opveert en destijds niet. Zal dat dan toch de reclame zijn?
Now What?! is degelijk, heeft beslist zijn momenten maar ik mis (als één van de weinigen hier blijkbaar) het één en ander aan beleving.

Ik kan het eigenlijk niet zo goed verwoorden maar met reclame heeft het niets te maken. De release van "Now What?! (2013)" bezorgde mij de nodige scepsis. Gelukkig onterecht. Het nadrukkelijk aanwezig zijn van orgelpartijen stemt mij met grote vreugde. Het album is opgedragen aan bandlid en oprichter Jon Lord. Daar hoeft Deep Purple zich met dit album niet voor te schamen.

Tot slot Edwynn: ik zou House of Blue Light nog eens beluisteren als ik jou was. Echt een heel goed Deep Purple album m.i.

Perfect Strangers/ House of the Blue light is ook een sterk comeback duo, halverwege de jaren '80.

Ik ken Now What?! ook helemaal niet van de reclame, ik kom nog zelden een commerciële campagne van bijvoorbeeld een platenmaatschappij tegen om een nieuw album van oude toppers te ondersteunen.

Het is toch de combinatie van factoren die So What?! zo goed in de oren doet klinken. Het is m.i. de gave om in de basis goede en geschikte Deep Purple nummers, precies een juiste balans mee te geven op een album. Dusdanig, dat het door de luisteraars c.q. Deep Purple fans als een geweldig album wordt ervaren.

En daar zijn de heren op Now What?! weer eens ouderwets goed in geslaagd. Die balans + de goede nummers zijn hier terug. Bereikt, en dat is extra knap, met andere muzikanten.

Ik ga ook niet zeggen dat Deep Purple hier plotseling met een totaal vernieuwend repertoire is gekomen. Integendeel zelfs.
Maar ze hebben de tijd genomen om te komen met een album dat volledig klinkt als Deep Purple én de juiste balans heeft met goede nummers. En daar pakken ze hun fans mee in.

So What?! ...?

De plaat heeft blijkbaar zo'n enorme impact dat je de titel nu al niet meer weet

Ik had So What?! ook een stuk leuker gevonden eerlijk gezegd, gebruik het zelf ook met enige regelmaat als stopwoordje...

Het is ook geen kopie van het werk op Perfect Strangers maar er wordt alleen gezegd dat er duidelijk grote invloeden van inzitten( meer invloeden van Perfect Strangers als van In Rock om maar een voorbeeld te noemen) Het is door de komst van Morse natuurlijk wel wat anders en krijg je meer een Purpendicular meets Perfect Strangers effect.
Het klinkt trouwens ook frisser en geïnspireerder dan Bananas en vooral Rapture of The Deep deden.

Onderschrijf ik - "als één van de weinigen" misschien beginnen schrappen...

Het is natuurlijk al een goed teken voor de oude heren dat luisteraars die hun album degelijk vinden zich al moeten verantwoorden. Ondanks dat deze plaat me geen diepe indruk heeft nagelaten, zal ik ze met plezier bejubelen morgen in Lokeren en mogen ze voor mij gerust een paar van deze spelen.

3*

Het album zal misschien niet zo snel onder de aandacht komen van de jeugd, dacht ik opeens. Wat wil je, band van mannen die vér in de zestig zijn, het zal wel worden gezien als muziek van en voor je opa.

Ik zat mij af te vragen, gewoon out of the blue, of Now What?! niet gemaakt had kunnen zijn door een rockband met jongens van begin 20. Is dit nu echt ouwelullenrock of is het dat alleen maar omdat er feitelijk gespeeld wordt door mannen die naar de 70 gaan?

Zou dit album, qua muziek en alles niet gemaakt kunnen zijn door een jongere generatie? En zo ja, zou er dan opeens wel belangstelling bestaan van jonge liefhebbers, de paar positieve uitzonderingen van jongelingen die Now What?! wel hebben gekocht, daargelaten?

Het zijn zo maar eens wat gedachtenspinsels. Toen ik 20 was, hoefde je je niet af te vragen of er uberhaupt 60 plussers waren die geweldige rock maakten: die bestonden gewoon niet.

Maar nu bestaan ze wel en de vraag is, of dat in 2013 toch nog leidt tot dezelfde generatiekloof als die ik had met die oudjes.
Je kunt je ook afvragen, had ik Now What?! gekocht toen ik 20 was en Ian Gillan toen ook al 68. Of zou dat als bizar zijn opgevat.

Ik geloof niet dat het mij wat had kunnen schelen.

Eigenlijk vind ik dat de hele wereld weer eens aan Deep Purple zou moeten, jong en oud. Hup, bovenaan in alle lijsten. Voetbalstadions vol fans!

Wezenloos gemijmer in het ijle.

Natuurlijk zou dit een album kunnen zijn van jonge gasten, want ook jonge gasten kunnen een uurtje slappe muziek spelen. Maar er zijn ook best oude rockers die het vuur nog niet kwijt zijn.

Kortom, de leeftijd van de muzikanten hoeft geen rol te spelen. Het gaat om de muziek.

Fans van Iron Maiden zijn er bijvoorbeeld van alle leeftijden. Het maakt tieners niet uit dat zanger Bruce half de vijftig is, zolang hij zich maar de longen uit het lijf blijft schreeuwen alsof zijn leven ervan afhangt.

Nu ben ik zelf ook niet meer van de jongsten en ik voel wel herkenning bij het hebben van all the time in the world.

----
I could have been a high-flying dealer
But I have no desire for speed
I could have been a wild receiver
But I've got everything I need

And so I watch the world
Go racing by tearing up the street
I lay back in the long grass
Take it easy and rest my feet
----

Prima ingesteldheid om van het leven te genieten. Maar het geeft je rockmuziek geen pit.

Aha, is dit nu eindelijk eens een schoolvoorbeeld van wezenloos gemijmer in het ijle?


En dat laatste slaat dan natuurlijk op Deep Purple. En het is waar, er zijn ook jongeren die slappe muziek kunnen spelen.


Ja, nee, dat was inderdaad precies even wat ik bedoelde.


Dat was dan ook zo'n beetje de enige rockballad van Now What?!, goed gevonden. Ze hebben er altijd wel een, voor het overige heeft het album vaart genoeg.

Merkwaardig genoeg vind ik helemaal niet dat ik alle tijd van de wereld heb, integendeel. Maar misschien moet die periode nog eens aanbreken.

Als je bij de geraniums achter het raam buiten zit te kijken naar het leven dat zich daar afspeelt, jawel.

Nou om je vraag gedeeltelijk te beantwoorden: ik ben zelf 20, heb deze plaat op vinyl aangeschaft en vind het echt een fantastisch album. Dit komt voor mij toch weer in de buurt van het oude werk van Deep Purple.

Is echt flauwekul, tenzij je vindt dat Deep Purple altijd al muziek voor achter de geraniums heeft gemaakt.

En dan nog.

Je maatschappelijke indeling die je tracht te maken door mensen die dit goede muziek vinden in te delen achter de geraniums heeft gevaarlijke fascistische trekjes.

Je leidt ongetwijfeld het enige juiste leven van iedereen hier door als enige de echte juiste muzikale keuzes te maken? Lazer op met je geraniums en laat je zelf even nakijken op dit soort punten.

Ik dacht het ook, prima cd voor alle leeftijden

Onzinnige appels en perendiscussie ook. Now What is een terugblik op de jaren 70 in een modern jasje waarin menig laidback en bluesy nummer op de DP albums te vinden was. Terwijl een band als Iron Maiden uitsluitend grossiert in satanisch kabaal waar een zich de longen uit het lijf schreeuwende zanger zijn aanhang mee te vriend moet houden tot ie er bij neervalt heeft DP hier gewoon een hele identiteitsvolle plaat gebakken waarin alle elementen zijn verwerkt waarmee ze als een van de eersten veel bandjes w.o. ook zeker de ijzeren maagd mee achter de geraniums weg hebben gehaald.

Kom op. Deze stelling was in 1982 al achterhaald ende naar het rijk der fabelen verwezen.

Now What heeft inderdaad een wat laidbackachtige uitstraling. Blijkbaar op een voor mij wat vervelende manier. Want ik heb in de regel geen hekel aan laidback muziek. Vervelend is ook weer zo'n woord. Want een vervelende plaat vind ik Now What ook weer niet. Gewoontjes. Dat dan weer wel. Gewoon gewoontjes of zo. En braaf. Maar dat had ik al eens gezegd.