Editors - The Weight of Your Love (2013)

Ik denk dat An End Has A Start toch wel Editors' 'pop-hoogtepunt' is als je naar de eerste drie platen kijkt. The Back Room was een stuk meer 'indie' (toen dat woord nog wat betekende én toen dat populair werd) en In This Light And On This Evening is toch niet echt een knipoog naar de radio. Integendeel, dat is wat mij betreft het minst toegankelijke album van de drie. Het lijkt me dus niet dat je kunt zeggen dat Editors na An End Has A Start 'een stuk meer richting pop' zijn gegaan.

En het blijft maar groeien en groeien dit album. Ik vind nu ook Ton of Love, Formaldehyde & Hyena errug goed. Kom ik tot 9 erg goede tot geweldige en zelfs briljante nummers. Daar is dan de verhoging naar 4,5* En zo heb ik alle Edtors albums op 4,5* staan en dat terwijl ze zo verschillend zijn. Complimenten voor de kwaliteit die deze band altijd weer levert.

The Phone Book had trouwens een topnummer van Bruce Springsteen kunnen zijn. Anders, maar oh zo mooi!

Ik luister deze nu pas voor het eerst, maar wat een suffe, futloze plaat zeg. De inspiratie is ver te zoeken. Typisch voorbeeldje 'vlees noch vis'.

Ik zal het vaker moeten luisteren, maar kan me niet voorstellen dat dit me wat gaat doen.

Nog eens een kans gegeven maar dit is echt wel niet al te best en dan druk ik me nog mild uit. Die "suf en futloos" die Merijn82 hierboven gebruikt is precies ook het overweldigende gevoel dat ik krijg bij deze plaat. Zijn nog de moeite waard: Sugar met zijn interessante baslijn en two hearted spider, al is deze versie van dat nummer een pak minder scherp dan diegene die ze vorig jaar op oa Werchter lieten horen. De productie is trouwens wel vaker een probleem, het klinkt allemaal veel te direct en ongenuanceerd stadion-rockerig, iets wat de sound van Editors helemaal niet ligt. De elektronica op In this Light & on this Evening pakte niet op elk nummer even goed uit maar het gaf dat album wel een visie, iets wat ik hier compleet mis.

Tijd voor bezinning want het vertrek van Urbanowicz is duidelijk niet opgevangen, alle edge is uit de muziek en ingeruild voor een geluid dat ongeveer even spannend is als U2 na 2000 (flauwe pun intented). Zeer zwakke plaat.

Ik vind dit album erg tegenvallend. Persoonlijk was ik blij met het geluid van het vorige album. Daar schuurde het soms en wist Editors op een fijne manier naar een climax toe te werken. Hier hoor ik voornamelijk rocknummers die op niets uitlopen. Af toe veer ik even op van een aardig fragment, maar dan is er wel weer een overdaad aan zoetsappigheid (4 t/m 6) of aan inspiratieloze arrangementen. Jammer.

Gaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaap. Wat een enorme tegenvaller zeg. Waar is de pit? Het kabbelt allemaal maar een beetje voort. De single is nog het beste nummer op het album. Had van de nieuwe Editors een stuk meer verwacht. Helaas...

Ik heb me nooit echt heel erg verdiept in de Editors. Ik vond het vorige album wel spannend, vanwege de synths. Maar ik heb deze nieuwe plaat alweer een paar dagen vol op repeat staan. Klinkt lekker, de rustige nummers moeten groeien. Benieuwd hoe het in Werchter uit de verf komt! Ik vind The Weight en Sugar meer dan briljant.

Eindelijk weer een goede plaat van Echo and the Bunneyman....

Ik moet toch gedeeltelijk terug komen op mijn vorige post. Hoe vaker ik het luister hoe beter het gaat klinken. Had er totaal wat anders van verwacht waardoor ik eerst wat teleurgesteld was.

Het heeft even geduurd maar na vier jaar na "In This Light and on This Evening" komt aanstaande maandag officieel het nieuwe album uit. Zoals gebruikelijk tegenwoordig is het album al enige tijd voor de release te beluisteren en zo is dat ook met "The Weight of Your Love".

Als Editors fan is mijn mening alles behalve objectief maar toch heb ik geprobeerd kritisch naar dit album te luisteren. Het eerste wat mij opvalt is dat het album na één keer luisteren als wat ingehouden, monotoon en misschien wel saai overkomt. Deze impressie is echter een vertekende, want na dit album een flink aantal keer te hebben beluisterd ligt mijn mening positiever genuanceerd.

"The Weight" als opener van dit album vind ik zeer sterk. Hij is rauw, catchy en heeft een goede opbouw. De samenzang later in het nummer voegt veel toe aan het sfeertje dat geprobeerd wordt te creëren. Een ruime 7,5 als ik dan toch overga op cijfers geven per nummer.

"Sugar" is samen met "The Weight" één van de wat pittigere nummers. Wederom rauwe rifjes en een sterk refrein. Als een van de weinige nummers op dit album vind ik dat de stem van Tom op het juiste volume is ingesteld productie technisch gesproken. Dat is op de rest van dit album soms zeker niet het geval. Een krappe 8.

"A ton of love" had niet mistaan op het album "An end has a start". De veelgemaakte vergelijking met U2 begrijp ik, maar ondersteun ik maar deels. Het gitaargepingel is zeker U2-esque, maar de typische thema's van Editors en het klaaglijke geluid is toch wel degelijk een stempel afkomstig van Editors. Een ruime 7.

De volgende drie nummers zijn de rustige en redelijk ingehouden nummers. De eerste keer dat ik "What is this thing called love" beluisterde vond ik het maar niets. Met name de hoogte van de stem van Tom vond ik niet passen bij het beeld dat ik heb van Editors. Gelukkig duurt dit niet lang en wordt al vrij snel overgegaan op een melodieuze en emotioneel refrein. Niet denderend fan van dit nummer. Een 6.

"Honesty" en "Nothing" zijn naar mijn mening de minst goede nummers van dit album. In eerste instantie zijn ze niet denderend. Na een flink aantal keer te hebben beluisterd ben ik ze wel wat beter gaan begrijpen. Een krappe 6 voor beiden (misschien wel een onvoldoende 5).

Gelukkig komen er na de mindere drie nummers en aantal goede nummers aan. "Formaldehyde", een woord dat mij niet bekend voorkwam. Het staat voor een giftige gas. Dat maakt sense als je de tekst van het nummer interpreteert. . Het nummer heeft een lekker tempo, zeer goed in het gehoor liggend refrein en een juiste lengte (3:50). Een ruime 7,5

"Hyena" is het volgende nummer met een wederom sterk refrein dat makkelijk in het gehoor ligt. "Laugh with me Hyena!" , je hoort het gehuil van de hyena erin doordringen. Stem van Tom erg goed op dit nummer door de afwisseling van zoet naar rauw, serieus en melancholiek. Een ruime 7,5.

"Two hearted spider". Een rustig nummer die wat beter uit de verf komt dan de eerdere. Had gepast op het album "The back room". In plaats van hoog gezang in het refrein gaat Tom lekker laag zitten en dat vind ik veel beter bij de sfeer van het nummer passen. Overgang in het midden is een welkome rustpauze en afwisseling. Aan het einde van het nummer toch weer wat U2-achtige perikelen ("FEZ-Being born") .Een krappe 7.

"The phone book". Kan ik kort over zijn. Beste nummer van de cd. Simplicity at its best. Niet eerder een nummer van Editors gehoord dat zo aangrijpend kan overkomen. Enige minpuntje is dat de stem van Tom te hard lijkt te zijn. Iets betere afstemming met de instrumenten had dit nummer tot een diamant gemaakt in plaats van een parel. Een dikke 8,5.

"Bird of Prey" is een nummer met een combinatie van up-tempo beat, melodieuze samenzang en violen. Pakt goed uit. Toch is dit nummer ná het vorige nummer beduidend minder goed. Een 7.

TL;DR: Het album vereist meerdere luisterbeurten. Hij is naar mijn mening de minste van de vier albums, maar ook weer niet tergend slecht. Ik geef het totaal een 7+'je. De eerste drie nummers en the phone book maken dit album echter wel de moeite waard.

Op naar de Gashouder en Ziggo Dome voor de concerten dit jaar!

De gemiddelde score is ineens gestegen naar 3,21... het zou toch niet wat worden met dit album op Musicmeter?

Edit 7 uur later: 3,24

Kan me bijna helemaal vinden in de recensie van "weirdfishees".
Deze cd heeft zeker meerdere luisterbeurten nodig om door te dringen.
Waar bij de eerste 2 cd's van de Editors de gitaren prominent aanwezig waren en de vorige vooral op synthesizers was gebouwd moet deze het van de mooie stem van Tom hebben.
Ben bang dat dit niveau live niet gehaald gaat worden.
"What is this Thing called Love"en "Honesty"vind ik de minste, "Phone Book" de mooiste.

Op dit moment spelen ze 'al' Sugar, A Ton of Love & Two Hearted Spider live: die zijn daar toch prima geschikt voor? En bijvoorbeeld The Weight & Bird of Love toch ook? Ze eindigen met Honesty.

Met een score van 3* ben ik nog erg mild. Het is vooral in vergelijking met hun vorige platen een erg matig album. Deze plaat raakt me niet. Er staan een paar goede tracks op maar het grootste gedeelte is voor mijn gewoon niet interessant genoeg. Niet teveel nieuwe nummers in de gashouder please!!

Een nummer als honestly klonk live zonder strijkers beter dan op de plaat

Ik denk dat je hier zeker niet moet klagen qua algemene Editors-appreciatie: nergens ter wereld zijn ze zo vriendelijk voor deze band als in de lage landen.

Zie trouwens niet in waarom dit een plaat zou moeten zijn die "na meerdere luisterbeurten beter wordt" tenzij misschien om jezelf ervan te overtuigen dat het toch niet zo slecht is want veel gelaagdheid of diepgang tout court is hier niet in te vinden. What you hear is what you get, veel meer dan een aantal live-versies van nummers die de ronde doen op het internet en da's nooit een goed teken. De producer van dit album heeft mijns inziens de bal compleet misgeslaan en de traditioneel sterke punten van Editors compleet weggevlakt.

De users die dit album niet waarderen, jij hier ook, zien het zo zwart-wit: zie jouw laatste zin. Het klinkt echt niet ineens als een andere band, wel als een band die soms wat commerciëler klinkt. Maar dat hoeft niet persé slechter te zijn. Naast een aantal traditionele sterke punten, zijn er nu ook nieuwe kanten. Een aantal nummers klinkt krachtig, staat als een huis bijvoorbeeld. Sommige mensen noemen dat wat minachtend stadionrock: maar dat kan ook erg goed klinken.
En ja, bij mij is dit album absoluut gegroeid. En ik ben niet iemand die zichzelf 'gaat zitten overtuigen'.

Edit: de volgende morgen 3,26

Op naar de 4,75, hou ons op de hoogte west!

Goed uitgevoerde stadionrock kan inderdaad zijn merites hebben maar dan moet je ergens wel nummers met een kop en een staart hebben, een catchy refrein, een cathartische climax, ... Bitter weinig nummers op dit album slagen daarin, er blijft nauwelijks iets hangen - zelfs na meerdere luisterbeurten is 2 hearted Spider zowat het enige nummer die ik me nog vaagweg voor de geest kan halen terwijl stadionrock per definitie direct en catchy hoort te zijn. Dat huis van jou valt bij het minste zeebriesje makkelijk in duigen. En als dit album noch gesofesticeerd, noch catchy is... tja, wat blijft er dan nog over?

Trouwens, Editors hebben altijd al wel iets stadionrockerig gehad (veel meer dan pakweg Interpol waar ze vaak mee vergeleken werden) alleen combineert b.v. hun debuutalbum wel degelijk die enigszins voorspelbare maar sterke refreinen, climaxen etc met iets wat daarnaast toch op een eigen smoel leek terwijl The Weight of our Love kan komen van elk bandje die wat teveel naar U2 en Echo & the Bunnymen geluisterd heeft. Dat is, draai het of keer het hoe je wil, geen positief gegeven. Je ziet dat helaas wel vaker, die-hard fans die wanneer een band uitverkoop begint te houden gewag maken van "een evolutie die toch niet per se slecht moet zijn" als toch wel zeer vriendelijk eufemisme voor een verwaterde, gladgestreken sound.

Voor mijn part mogen ze gerust andere dingen uitproberen (dat deden ze op In this Light ook al en vrij succesvol trouwens) en bepaalde zaken opofferen die hen in het verleden interessant maakten maar dan moet er wel iets waardevol in de plaats komen en niet de grote leegte.

Dat doet me denken aan De Lange Leegte... die nu daadwerkelijk leeg staat. Of aan uitgestrekte prairies, met af en toe wat buffels. Maar nee, daar doet dit album mij niet aan denken. Naar mijn bescheiden mening is het voor de gemiddelde muziekliefhebber toch vrij gemakkelijk om de eerste 2 en de laatste 3 songs van dit album als toch minimaal redelijk tot ijzersterk te beschouwen. De nummers ertussen in is een kwestie van smaak. Jij vindt het niet veel, ik wel.

Inmiddels 3,26

Edit (terwijl ik typ): 3,27

Ik zag bij the National dat de score van een album jou toch ook bezig hield, dus ik dacht: ik lever wat extra service...

Eh, niet echt. Bij The National discussieerde ik er doorgaans ook alleen maar over wanneer bepaalde sceptici per se moesten speculeren over een geweldige duik die het stemgemiddelde nog ging nemen. Het enige wat ik eens out of the blue gezegd hebt is dat High Violet mijns insziens wat te hoog staat op deze site en Alligator te laag.

Ik zal er maar niet speciaal een halfje afdoen zodat dit album weer op 3,26 terecht komt zeker?

Ha, ha: van mij mag je!

Wat een extreem laag cijfer Morinfen. Ik denk dat Editors hebben geprobeerd ook na In This Light
weer wat anders te brengen en dat dat niet iedereen bevalt kan ik begrijpen.
Maar om nou te zeggen dat dit Editors album een grote leegte is ???

Ik hoor nog steeds veel melodieen die blijven hangen en of het nou stadionrock is of niet...dat interesseerd mij niet zo veel als het maar goed is.

Dat het album gemiddeld een 3,3 krijgt begrijp ik wel. Er zijn een hoop Editors liefhebbers die
het geluid van The Back Room terug willen. Dat was al zo met In This Light.

Nou ja, Het is jouw mening natuurlijk maar toch vind ik dat je ietwat overdrijft. No hard feelings

Wat een gemiep over het gemiddelde zeg

Ik ga zelf van 2* naar 2,5*, maar ik vrees dat het bij een onvoldoende blijft. Niet voor Editors-normen, maar voor welke norm dan ook. Dit album bevat enkele aardige nummers (1,2,9) , maar ook enkele nummers die het aanhoren niet waard zijn (4,5,6,8).

Een band die een hoog niveau heeft aangetikt en hierom geprezen is, mag en kan toch ook wel slechte nummers maken? Hiervan akte en het is ze vergeven. Over 2-3 jaar graag weer een goed album, zodat Editors mag bewijzen dat ze niet net als popbroeders Coldplay, Killers en M&S na een frisse start al richting de krochten van de middelmaat gaan....

Ik miep niet over het gemiddelde hoor

Oh en Mctijn. vertel me nou eens wat er dan precies mis is met nummer 4,5,6 en 8?

Ik kan die vraag natuurlijk ook omdraaien en aan jou stellen, want blijkbaar vind jij 4,5,6 en 8 wel goed
Maar goed. Ik vind de genoemde nummers de minste die de heren tot nu toe uitgebracht hebben. What Is This Thing Called Love als absoluut dieptepunt. Als was de live versie op RW redelijk, de studioversie is niet mijn ding en niet wat ik van Editor wil horen. Mag ik dat vinden? Dacht het wel toch?

Nee he, weer iemand die Mart Smeets quote...
Maar serieus, dat mag je niet vinden Mctijn...

Oh ja, de thermometer voor vandaag: verder omhoog naar 3,30...

Natuurlijk Mctijn. Was ook niet boos bedoeld hoor. Was alleen benieuwd.
Maar zoals ik eerder al zei. Ik begrijp het gemiddelde prima hier. Je zegt zelf al 'dit is niet wat ik van Editors wil horen'
Persoonlijk vind ik What is This Thing Called Love een geweldig nummer. Een meezing nummer. Heerlijk catchy.
Maar ik begrijp ook dat het niet klinkt zoals b.v. Munich. Ook een topnummer, alleen anders goed.
Ook Honesty vind ik erg catchy. En ja, er zitten Colplay oooohoohs in. So what.
Ook Nothing vind ik goed. Misschien ook niet echt Editors maar wel donders mooi gezongen.
Hyena is juist op de leest van de eerste twee Editor platen en die vind ik ook juist wat minder.

In This Light was ook zo'n plaat die totaal anders klonk maar die ik pas na vele luisterbeurten ben gaan waarderen.
Nog een paar dagen en dan ook de bonus tracks. Ben heel benieuwd.

Eerste indruk? HEERLIJKE PLAAT!!!
Aan reacties te zien, begrijp ik dat het gezeik is begonnen nu Editors te populair begint te worden. Ach ja. Smaken verschillen.