Editors - The Weight of Your Love (2013)

Mensen die hier geen E & The B M in herkennen hebben, denk ik, stront in de oren. Wat ook wel weer een compliment is, want bv A Ton Of Love is een erg lekker nummer.

Wat is het hele probleem dan? Van mij mag het best ergens op lijken, als het maar goed klinkt. Ik vind dit overigens duidelijk de sound van Editors.

Is dit een accountantskantoor?

A Ton of Love lijkt ook best wel op de muziek van Dragons.
Aanrader voor liefhebbers van dat nummer.

Dragons? Dat vind ik toch een stuk melancholischer en ligt ook wat zwaarder op de maag. Persoonlijk vind ik de 80s-invloeden bij Dragons een stuk duidelijker dan bij Editors. Maar lekkere muziek is het zeker!

Vooral bij A Ton of Love hoor ik het terug, draai vervolgens maar eens Here Are The Roses van Dragons.

Geen probleem, eerder een constatering.

Oke, iedereen lijkt het hier namelijk vervelend te vinden dat het ergens op lijkt.

Stel voor dat je de editors niet kent en dit de eerste cd is die je hoort van ze. Pprima plaat lijkt me.

Ben jij die zangeres van Miss Montreal?

Het lage gemiddelde in het begin is gelukkig - en volkomen terecht - al een eind opgetrokken tot een aanvaardbaar 3,5. Maar soit, dat is volledig terzijde en niet eens zo belangrijk.

Wat ik wel belangrijk vind, is dat ik dit echt wel een goed album vind. Ik heb recent wel wat albums gekocht en nu blijkt dat ik deze toch het vaakst opzet. (Goed, een Sigur Ros is misschien ook niet altijd even gepast, die luister ik bvb zelden/nooit in de auto, maar toch.)
Met het gegeven dat ze wat grootser willen klinken op dit album ben ik het volkomen eens, maar in tegenstelling tot een Coldplay of The Killers boeten ze hierdoor niet in aan kwaliteit.

The Weight vind ik een fantastische song en bijgevolg ook een zeer goede opener. Gevolgd door 2 topsongs die we al langere tijd kenden (Sugar als live-uitvoering en A Ton Of Love als single), kent dit album een geweldige start.
In tegenstelling tot sommigen vind ik What is this thing called love best een goede song. Ook in de hoogte heeft zijn stem iets intrigerends en raakt ze me. Vind het zeker een mooie ballad.
Daarna gaan we wat meer de poppy kant uit met een paar songs (ik denk bvb aan een Formaldehyde), maar ook daar zit zeker geen draak tussen en Two Hearted Spider is nog eens een uitschieter.
Het minst heb ik voorlopig nog met de twee slotnummers, maar die klik kan ook nog wel komen.

Alleszins, na Bird Of Prey heb ik toch altijd de neiging om de repeatknop nog een keertje in te drukken, aangezien ik weet dat die schitterende start er weer aankomt.
Vind deze alvast beter dan ITLAOTE. 4*!

Mijn eerste luisterbeurt zojuist achter de rug. Ik onthoud me voorlopig nog even van een stem, maar vooralsnog ben ik niet heel tevreden met wat ik hoor. Dat men de stijl van de eerste twee albums definitief heeft achtergelaten was al te horen op 'In this light and on this evening', hier lijkt men nog verder te evolueren naar een algemeen pop/rock geluid. Sommige songs zijn uitermate geschikt voor stadionconcerten (A ton of love), maar hebben niets meer te maken met het soort muziek dat Editors voorheen maakte. Het intieme, het donkere, is grotendeels verdwenen.
The Weight en Two Hearted Spider zijn momenteel de enige nummers die me weten te grijpen, en doen herinneren aan de mooie muziek die de band op de voorgaande albums wist te maken.

Zo zie je: samen met de 2 openingssongs zijn dit juist weer mijn favoriete nummers van de plaat. Het schitterend mooie The Phone Book & het nummer met die geweldige beat: Bird of Prey.

Klein tijdje geleden dit album gekocht. Waar ik de andere albums helemaal grijs heb gedraait wil dit maar niet binnenkomen.

Fantastische plaat. Ik moest eerst wennen aan het meer toegankelijke geluid, maar nu... Ik draai 'm keer op keer. Op Werchter was ik meer dan overtuigd (ondanks het misplaatste vuurwerk dat waarschijnlijk over was van de Rammstein-show ). Deze plaat is tot nu toe mijn favoriet voor dit jaar. Afwisselend en prachtig.

Zelfs mijn minst favoriete nummer Honesty - hier een popsong - vind ik inmiddels best aardig. Dat sinds ik de steviger - meer een rockversie - hoorde bij het optreden in de Gashouder. Daar was het zelfs een overtuigende toegift. Alleen dat ooohoo oohoo hadden ze weg moeten laten.

Honesty kwam bij het optreden op Rock Werchter ook ineens stukken beter binnen. Het was het laatste nummer (na Papillon) en ze hadden het nummer ook meer uitgerekt, sindsdien behoort Honesty bij mij ook tot de favoriete nummers van dit album

Grappig he, dat het zo kan gaan? Zo'n nummer gaat dan toch anders 'landen'.

Inderdaad. Ik vond Nothing live ook nog een stuk beter uit de verf komen. Vorig jaar speelden ze de rockversie, en dit jaar als openingsnummer met alleen Tom en zijn gitaar. Misschien geen knallende opening voor een afsluiter van een festival als Rock Werchter, maar het was wel erg bijzonder.

In de Gashouder was dat akoestische Nothing het eerste nummer van de toegift. Alleen ik ben toch meer gecharmeerd van de albumuitvoering met die fraaie strijkers. Heb ik een zwak voor (strijkers).

Ik vind eigenlijk alle drie de versies geweldig

Disc 2 van de special edition geluisterd en ik vraag me af waarom The Sting, Get Low en Spill my Blood niet gewoon op het album staan, want allen geniale nummers!
Vooral Comrade Spill my Blood vind ik prachtig!

Lekker dat the Editors weer enigzins teruggaan naar dat oude geluid zonder die synthesizers!! Moet wel zeggen dat ik die typische hoge gitaarklanken van de oude gitarist wel heel erg mis waardoor het een beetje doorsnee muziek wordt.....
Het enige typische zijn de zanglijnen, jammer.
Voor mij een 3,5.

Het album gaat me met elke luisterbeurt beter bevallen. Wel jammer dat The Sting het album niet heeft gehaald, het is veel te goed voor een outtake.

Voor mij met lengte de minst goede plaat van de groep. Bij 'In this land and on this evening' was er een editie met extra cd met 5 nummers die de officiële lp niet haalden. Er is geen enkele song op 'The weight of love' dat kan tippen aan 'This house is full of noise' of 'For the money', songs die op die extra cd stonden... Naar mijn smaak natuurlijk...

Valt me niet mee. Er is eigenlijk maar één song waar ik mijn oren spits, en dat is het mooie, ingetogen gespeelde 'The Phone Book'. De rest vind ik doorsnee songs, waar weinig bijzonders gebeurt. Het middenstuk (tracks 4-6), de balladachtige nummers vind ik zelfs uitgesproken saai. Editors is zo'n band die ik blijf volgen, omdat ik er ooit aan begonnen ben. Altijd interessant om de evolutie van een band te volgen, maar het wind me niet op. Jammer.

Gisteravond nog eens in alle, alle rust beluisterd met koptelefoon; dit album stijgt gewoon naar 5 sterren! Wat een mooie combi qua instrumentatie...... Misschien niet vernieuwend voor 100%, maar toch voor minstens 80% - de stem van leadzanger geeft extra cachet aan het geheel. Vergeet bovendien het ''Vijfde Editor'' lid niet: de producer!