Editors - The Weight of Your Love (2013)

Inmiddels zijn ze zonder producer al met vijf man.

Goed idee, Ik ga mee; ook verhoogd naar 5 *****
Nr. vier van Editors is puur genieten, song na song en inclusief de 2de CD.
De 2 dipjes (A Ton of Love & Nothing) zijn Tom vergeven.

Helemaal niks mis met dit album!

Luistert heerlijk weg, en wordt met elke draaibeurt leuker en beter!!

Toen ik Tom Smith op Twitter vroeg waarom hij The Weight of Your Love het beste Editors album tot dusver vond, antwoordde hij met 'to get to the other side?'. Ik weet niet precies wat hij hiermee bedoelde, maar ik weet wel dat dit album na tientallen luisterbeurten nog steeds staat als een huis en ik denk eerder aan een verhoging van mijn stem dan aan een verlaging

Het is een deadpan-antwoord, een verwijzing naar het beroemde 'Why did the chicken cross the road'- raadsel. Ik neem aan dat Smith gewoon melig was, of wilde aangeven dat er geen zinnig antwoord te geven was op je vraag.

Of hij probeert met dit album een plekje in de hemel te regelen....

Zucht. Artiesten vinden hun laatste werk altijd het beste. Hoogmoedswaanzin of instructies van de platenmaatschappij, wie zal het zeggen?

Ik laat dit schijfje even links liggen. Al zijn Two Hearted Spider en Phone Book wel op niveau. Maar er valt zoveel meer te genieten dit jaar

En wat te denken van the Weight & het volledig briljante Sugar?!

Blijft een mooie cd!

Ik vind dit album weer erg goed, stukken beter dan z'n voorganger, toen ik ff dacht dat het de verkeerde kant op zou gaan met Editors. Gelukkig bewijst dit album dat mijn angst ongegrond was.

Mooiste nummers van dit album: Sugar, A Ton Of Love & Nothing; met op nr. 4 The Weight!

Allermooiste nummer van The Editors aller-tijden-tot-nu-toe: The Weight Of The World van het 2e album van superband The Editors.....

Wat mij betreft DE band sinds 2000; wint het bijvoorbeeld qua emotie en artistieke expressie van The National.... (maar dit durf ik haast niet in te typen, stel je voor )

Om door te breken in de USA ?

Nieuwsgierig naar jong spul. De muziekwinkel even voor zessen. Bloedheet overal. De platenboer kent mijn voorkeuren: 'Als je het eind haalt krijjg je een gingerale'. Ik grijns want ik weet wat er gaat volgen. 'Zoniet dan een sixpack voor mij en de jongens'. Na Nothing sjok ik naar de drankwinkel aan de overkant. Vette lach op smoel van de boer en de jongens. 'En ijskoud graag', hoor ik nog net voor ik plat gereden wordt.

Grote vraag is nu: mag ik een album raten dat helemaal niet mijn ding is qua muziekstijl, teksten, songcompositie, zang, toonzetting en productie? Toch wel. Ik vind dit totaal overbodige muziek. Ik wordt niet geraakt, niet geboeid, noch verrast of op het verkeerde been gezet. Pathetisch.

Nee, je mag een album pas raten als je het één keer volledig heb beluisterd. That's the deal here. En volgens mij is Nothing track 6 en mis je zo de ijzersterke nummers 9-11. Die heb je dan toch niet gehoord: begrijp ik het goed?

Hemeltjelief, en door wie is die regel ingesteld? Mijn muzikaal beoordelingsvermogen is na een halve eeuw luistervaardigheid prima ontwikkeld. Vaak weet ik zelfs na één of twee nummers al of ik een album serieus kan nemen of niet. Ik ben dus voor mijn doen nogal ijverig en coulant geweest met dit album. Telt het overigens mee als ik vóór mijn bezoek aan de platenboer het hele album al wel hebt gehoord door de deur van mijn kleinzoon's voor volwassenen verboden kamer heen? Die loopt er namelijk helemaal mee weg en raadde begeesterd opa aan om het te gaan beluisteren. Maar opa vind er helaas voor hem en jou niks an.

Ik vrees dat West hierin gelijk heeft, zo blijkt uit de MuMu Wiki:

Zoals ook al in de gedragsregels vermeld staat, is het alleen toegestaan te stemmen op albums die je in zijn geheel hebt gehoord, en die je dus als geheel kunt beoordelen. Het is niet toegestaan te stemmen aan de hand van de verwachting van een album, een aantal losse nummers, een uitgebrachte single, fragmenten (samples) van nummers of een voor- of afkeur voor een artiest.

Oei, dit is serious business, wist ik veel? Voor de muziekpolitie aanbelt zal ik dan maar snel mijn rating verwijderen. Veel plezier overigens aan alle MuMers die dit album wel te pruimen vinden. Het is jullie van harte gegund. Maar live wel meezingen want dat lukte in de oude gashouder nog niet zo goed.

Ha, kistenkuif. Ik zag het zelf ook pas toen iemand anders erop werd gewezen. Overigens vind ik het wel een redelijke Musicmeter regel: minimaal 1x het hele album luisteren. Zoals ik al schreef: de laatste 3 nummers van dit album bijvoorbeeld zijn een pak beter dan het middenstuk, waar jij afhaakte.

Aardig om in veel recensies (Oor, bijvoorbeeld) te lezen dat The Weight een verademing is na In This Light, het album dat ineens het stempel mislukking toegedicht krijgt. Dit is naar mijn mening toch te kort door de bocht en lijkt op goedkoop willen scoren.

Hoewel In This Light zeker een teleurstelling was, na het magistrale duo The Back Room en An End Has a Start, gaven het rauwe geluid en het geëxperimenteer met synths dit album wel een zekere mate van spanning mee, hetgeen vooral op de titeltrack briljant tot zijn recht kwam. Deze spanning mis ik totaal op The Weight, een album met elf nummers waar even zoveel soortgelijke Editors-nummers van bestaan. En veel betere. Na A Ton of Love verlang je toch naar Lights? En de ballads op dit album mogen toch de veters van No Sound But The Wind niet strikken?

Elimineer je de spanning van het experiment die In This Light nog wel kende, blijft er toch een akelig slappe hap over. Daarom krijgt In This Light (3,0) van mij nog wel een voldoende, en The Weight (2,5) niet.

Maar goed, de tweestrijd In This Light vs. The Weight is natuurlijk ook niets anders dan een achterhoedegevecht in het oeuvre van de mannen. Hoogste tijd om naar The Back Room te gaan luisteren! Iemand?

Ben het eens met je hoor.
Je moet gewoon kunnen raten n.a.v. de nummers die je gehoord hebt.
Niemand kan daar op checken, dus het is sowieso een "gentlemen's agreement".

Ik wist na 3 nummers ook al vrij zeker dat ik dit album met een onvoldoende zou gaan raten, ongeacht welke geniale nummers er nog zouden komen (red: maar helaas niet kwamen). De start van een album zet een gevoel in, als dat gevoel al naar is, moet er echt heel wat gebeuren om dat recht te trekken. Zwaar ondermaats album naar mijn mening, dikke punt

Kom op Mctijn, je zit hier met droge ogen te beweren dat omdat het een "gentlemen's agreement" is, je je er niks van aan moet trekken.
Sorry, maar dat is zooooo 2013. Het lijkt me dat je het fair moet spelen, anders moet je niet meedoen op Musicmeter.

Dit album is een mooi voorbeeld waarom het belangrijk is om alle nummers te luisteren. De 'dip' voor velen zit in het midden. Als je daar stopt, mis je de sterke(re) nummers op het einde. En zelfs als je het er niet helemaal mee eens bent: vele anderen luisteren wel (braaf) een album af, voordat ze het een cijfer geven. Sommigen luisteren meerdere keren voordat ze waarderen. Dat heet weer zorgvuldig te werk gaan.

Die 'dip' vind ik wel meevallen, vind het juist mooi in balans.

Als iemand die geen grote voorvechter is van dit album vind ik dat West wel gelijk heeft.
The Phone Book vind ik het mooiste nummer van het album.
Trouwens vind ik het maar normaal dat je een album minstens 1 maal volledig moet hebben beluisterd voor dat je er een deftig oordeel over kan geven...

Daar ben ik het wel mee eens, maar omdat het niet te controleren is, krijg je toch honderden/duizenden users die zich daar niet aan houden.
kistenkuif is nog iemand die zijn mening geeft. Als hij een van de users is die stemt zonder een album af te luisteren, heb ik dat liever dan iemand die 1x het album luistert, een stem geeft, maar waarvan je nooit iets hoort.

Daarbij stemmen mensen meer vanuit emotie dan vanuit berekening. Als ik de eerste 5 nummers van een album geniaal vind en de genialiteit daarna wat wegebt, heb ik een beter gevoel over een album dan wanneer je de eerste nummers moet "uitzitten" of skippen. Een stem zal dan vaak ook hoger uitvallen. Dat is de reden waarom veel bands hun beste/meest toegankelijke nummers aan het begin van een album zet. (ik zeg overigens niet dat dat bij dit album het geval is. track 9, 10 en 11 zijn tenminste "Editors-waardig".)

Ik ben ook blij dat kistenkuif zijn mening heeft gegeven over zijn luisterervaring in de cd winkel. En je hebt gelijk over al die users die wel stemmen zonder de hele plaat te hebben gehoord of omdat een artiest ze niet bevalt of zo. Maar dat blijft een gevalletje jammer.
En natuurlijk heb je gelijk dat muziek ook emotie is en dat dit je stem beïnvloed. Dat is juist zo mooi aan muziek!

heerlijk dit is pas muziek gewoon je eigen doen de lijn door treken
niks van andere groepen aan treken

Hé ze stonden voor ik op vakantie ging maar 1 dag bovenaan de rotatielijst hier op Musicmeter e voila: vandaag back on top. Ondanks alle verschillende geluiden nog (steeds) veel gedraaid, ook hier.

Ze staan weliswaar bovenaan nu, maar met slechts 196 punten is Editors meer koning van de armoede. Er zijn de laatste weken gewoon weinig 'grote' platen uitgekomen.

Via een review van 'The Back Room' in het engelse blad Q kwam ik Editors in 2005 op het spoor. Dat vond (en vind ik nog steeds) een fantastische plaat. In die periode heb ik de band ook een paar keer in een kleinere setting kunnen zien. 'An End Has A Start' was een sterk vervolg (toch een tikkie minder dan het debuut), maar 'In This Light...' vond ik, hoewel het te prijzen is dat ze het experiment opzochten, toch een pak minder (met wel enkele sterke nummers).

'The Weight of Your Love' is dan weer een conventionelere rock plaat, hoewel toch anders (toegankelijker) dan de eerste twee platen van Editors.

Ik vind het geen meesterwerk; TWOYL kan absoluut niet tippen aan het debuut, maar ik vind deze wel een fractie beter dan 'In This Light'. Met name 'Formaldehyde' en vooral 'Hyena' springen er wat mij betreft uit. In die laatste hoor ik R.E.M. (een van mn favoriete bands) ten tijde van Document en Life's Rich Pageant (waarop ook een nummer met die titel staat). Ook de akoestische versie op de bonus cd is erg mooi. Verder zijn 'Sugar', 'A Ton of Love', en 'Bird of Prey' ook best aardig.

Daar staan echter nummers tegenover als 'Honesty', 'Nothing' en vooral 'What Is This Thing Called Love', die mij echt veel te glad klinken. Jammer.

3,5*

Nee joh, dat is het niet. Veel mensen zijn nu op vakantie, dus worden er gewoonweg minder punten uitgedeeld. En alle platen in de lijst hebben het voordeel wat jij noemt.