Editors - The Weight of Your Love (2013)

Wat een mooie recensie zeg! Ook de foto's zijn fraai. Ik kan me er helemaal bij aansluiten, behalve dat ik Formaldehyde opvallend goed vond live. Beter dan op deze plaat.

De stad is mooier dan het nummer

Kan het ook iedereen aanraden, al is Ostia Antica nog net iets mooier.

Volkomen off topic

Ben jij dan wel bij de Villa dei Misterii geweest? Stunning!
Daar kan je trouwens het park even in en uit en verse canneloni eten....

off off topic ; daarna de Vesuvius beklimmen. Mooi uitzicht over Napels (als er geen sprake is van smog).

Album een halfje verhoogd naar 4!

Ik ben toch lichtelijk teleurgesteld. Ten eerste was het geluid gewoon slecht. Zang slecht te horen, gitaren hard en schel. Verder deed het publiek niet lekker mee en betrapte ik mezelf erop dat ik bij nummers als Bird of Prey en The Phone Book bijna in slaap viel. Blijkbaar een ander concert gezien. Ik vergelijk het concert stiekem ook een beetje met Werchter vorig jaar en dat moet ik niet doen, beter wordt het nooit meer. Misschien ook een idee om de volgende keer de dag na een grote festivalshow je eigen geluidsmensen weer mee te nemen.

Werchter 2013 was nog stukken beter dan vorig jaar hoor

Als ik de meningen zo hoor, dan was het van belang waar je stond. Ik vond het geluid juist goed en ik ben daar best kritisch op. Waar anderen stonden , waaronder ook ik (las het ook bij Stoepkrijt), daar deed het publiek juist weer wel goed mee. En als je in slaap dreigt te vallen, dan ben je niet fit. Zo zie je inderdaad een ander concert.

Ook de recensies zijn verschillend. OOR bijvoorbeeld is heel positief, terwijl Nu.nl kritischer is. Overigens heb ik weer een hekel aan festivals en kan daar moeilijk genieten op die te grote overvolle weilanden of in die bloedhete stampvolle tenten.

Ik stond achterin de zaal en vrienden waren het met me eens. Ik kan me voorstellen dat je het vooraan anders beleeft maar niet dat het geluid daar ineens top is.

Nee, dat verzin ik zomaar. En de recensent van OOR ook. Overigens zei ik niet top, maar dat het goed was. Ik stond zelf redelijk recht voor het podium, ergens tussen het midden en achteraan. Het zou kunnen dat recht voor het podium van belang was, als ik naar die enorme boxenwanden keek.

OK, deze plaat nog maar eens een aantal keer beluisterd...Halfje omlaag, het staat me helaas gewoon totaal niet aan.

Ook mijn favorieten kunnen me nu niet meer boeien..

Ondanks de teleurstellende single (en dat is een understatement) vind ik dat de mannen van de Editors met The Weight of Your Love wederom een degelijk plaat hebben gemaakt. Hier en daar enkele missers, maar die worden grotendeels vergeten door de uiterst sterkere nummers zoals Two Hearted Spider, Honesty en The Phone Book.

Een teleurstelling, zeker na hun sterk optreden op Werchter. Dit album mist body. Op geen enkel moment buiten A Ton of Love (en dat is al een totale U2-rip off en weet me al heel wat minder te boeien dan wanneer de single uitkwam) werd ik van mijn stoel geblazen. Waar dat wel het geval was met The Back Room. Ik mis die punch. De nummers lijken allemaal wat op elkaar en het klinkt op veel momenten gewoon melig. Ik wil het wel nog een kans geven maar ik ben nu al teleurgesteld. 2,5*.

Grootste oorzaak denk ik: Chris Urbanowicz

Die hoor ik nu te vaak.
Kan iemand mij vertellen waarom dit een rip-off is, buiten het feit dat Tom het woord Desire een paar keer uitroept? Muzikaal lijkt dit totaal niet op Desire van U2 of mis ik iets??

Gister had ik er nog zo 1. Desire van Editors is toch een U2 cover

Het gaat niet om die Desire hoor, maar die galmende gitaar vooral in het begin en in het grote gedeelte van het nummer. Het klinkt gewoon als The Edge. Al is dat niet echt een minpunt hoor, zeker niet als grote U2-fan. Laat me duidelijk zijn: The Edge heeft ook niet het warm water uitgevonden, maar voor mij klinkt het echt als U2. Maar ik haal het toch maar even aan. A Ton of Love verveelt nu al heel wat meer dan de eerste luisterbeurt, daar gaat het over. Typische stadionhit voor mij. Live op Werchter was het geweldig, maar nog eens via de boxen thuis viel dat dik tegen.

Two Hearted Spider is voor mij de sleutelsong. hier komt al het goede van Editors samen. passie & rock. De emotie vind z'n uitlaatklep is een paar oerschreeuwen van Tom, waar Prince in z'n hoogtijdagen nog een puntje aan kan zuigen. Ik wordt per luisterbeurt zelf stiller, om vooral te luisteren, in plaats van meegalmen.

Goed album van de editors vindt hem stukken beter dan hun vorige maar de twee voorgaande albums gaan ze niet meer overtreffen. De bonus nummers zijn ook stuk voor stuk fantastisch. De single deed me niet veel maar er staan weer een paar goede nummers op.

Een beetje en dubbel gevoel bij dit album.
Het herkenbare Editors geluid van de eerste 2 platen heeft plaats moeten maken voor een wat universeler pop/rock geluid en de synths van de 3e plaat zijn er al helemaal niet meer.
Nou ben ik een liefhebber van pop/rock dus kan ik deze plaat wel op waarde schatten, maar ik vind het wel jammer dat dit ten koste is gegaan van het eigen geluid.

De plaat begint sterk met het dreigende 'The Weight', het lekkere 'Sugar' (mooi donker refrein) en de heerlijke single 'A Ton Of Love'. Daarna komt 'Thing Called Love' waar Tom opeens met een flasetto zingt. Even slikken. Toch blijkt het wel een sterk nummer te zijn, maar volgens mij was het nummer sterker geweest als Tom het in zijn normale zangstem had gebracht.
'Honesty' is wederom sterk met af en toe een ouderwets Editors riffje. 'Nothing' is een prima ballad die volledig leunt op violen en 'Formaldehyde' is eindelijk weer een uptempo nummer. De backing vocals vind ik jammer.
'Hyena' begint als een echt Editors nummer, maar het refrein neigt wat meer naar R.E.M. (die overigens ook een nummer met die titel hebben).
Dan komt het sterkste nummer van de plaat 'Two Hearted Spider' raakt me op alle fronten. Mooi.
Ook 'The Phone Book' is een erg mooi ingetogen nummer.
Afsluiter 'Bird of Prey' vind ik het zwakste nummer van het album, het kabbelt een beetje voort. Jammer.

Ik heb de 2cd versie, en ook de extra nummers 'The Sting', 'Get Low' en 'Comrade' zijn meer dan ok.

Ik sluit me helemaal aan bij rkdev, ik heb precies hetzelfde gevoel bij dit album, een nogal dubbelgevoel. Favoriete nummers van de plaat zijn toch wel A Ton Of Love, Honesty en Formaldehyde. Er staan nog wel een paar andere sterke songs op. Wat me niet zo bevalt aan deze plaat is in sommige nummers zoals Nothing de falsetto zang, ik had daar liever zijn normale zangstem gehad. Zelfde geldt voor What Is Thing Called Love. Ik vind het een fijne plaat en draai een redelijk aantal nummers erg vaak dus dat is positief, maar het album is zijn geheel zal ik wat minder vaak draaien.

Na enkele luisterbeurten toch niet zo enthousiast over deze plaat. De eerste drie nummers zijn goed tot sterk, maar het album in zijn geheel mist iets wat hun eerste twee platen wel hadden. In de rand en dunno waarom, maar vele nummers doen mij aan Echo & The Bunnymen denken. Misschien delen jullie die mening niet, maar tijdens het beluisteren van de nieuwe Editors moest ik gewoon vaak aan E&TB denken...

Ik denk dat het 'm eerder zit in de manier waarop Desire wordt uitgeroepen dan wel in het woord zelf. Het lijkt helemaal niet op U2 ten tijde van Achtung baby, jammer genoeg wel op de nillies U2, elevation en dat soort dingen. Ach het is geen slecht nummer op zich, gelukkig staan er minstens vijf nummers op die beter en intenser zijn dan A Ton of Love.

@ bovenstaande user : ik ben vrij bekend met het repertoire van de bunnies en vraag me dus af waar jij, behalve bij de intro van de single, de konijnenmannen terug hoort? Misschien de strijkers die je aan Ocean Rain doen denken? Ik vind dit toch vrij ver gezocht, dan hebben de eerste twee albums misschien meer gemeen met Echo & The Bunnymen.

Nee Editors moet gewoon worden vergeleken met Interpol. Dat hoort zo. Enkel en alleen omdat de vierde worp van beide bands behoorlijk intens is en ze beiden niet op waarde worden/werden geschat. En vanzelfsprekend ook omdat Editors een complete Interpol rip-off is.

Wow!
Dat is wel wat overdreven.
Editors konden inderdaad vergeleken worden met Interpol ten tijde van The Back Room.
Maar dan nog was er duidelijk verschil. Eenmaal An End Has Start uitkwam was dat al een stuk anders. Die klonk veel grootser en toegankelijker dan het materiaal van Interpol. In This Light And on This Evening is al helemaal anders en zou ik veel eerder vergelijken met Depeche Mode dan met Interpol. Synthezisers en electronica liggen daar aan de basis. Iets waar Interpol heel erg weinig gebruik van maakt. Op de laatste 2 abums soms, maar zelden en zeer subtiel.

Dikkop dat net jij mijn reactie serieus neemt. Soit ondanks een zeer gelijklopende muzieksmaak zie ik dat je zowel Interpol als Editors' laatste een totale misser vindt. Kwestie van mijn punt te ondersteunen?

Ah hah! Het is al laat.
Ja je hebt gelijk. Ik vind het 4de album van zowel Editors als Interpol teleurstellend.
Deze van Bloc Party zou ik ook nog willen vermelden.

Ik denk: ik geef het nog een kans. Maar nee, blijf het een vervelende zeikband vinden.

Hahahaha... mooie quote

Ach smaken verschillen

Ik vind het een hele sterke tekst, maar niet heus. Dat ga ik toch ook niet neerzetten bij the Smiths of Joy Division: bands die jij goed vindt en die ik weer niet kan pruimen.

Met zo'n bericht is idd niemand iets.

Dit album toch zwaar in de repeat staan. Vind m lekker klinken. Misschien ook wel omdat het hier en daar bekend klinkt ( ook ik hoor EatBM af en toe). Ook de rustige nummers bevallen mij goed.

De tracks 1 t/m 6 zijn hors-categorie: 3 sterren
Tracks 7 t/m 9 zijn eerste categorie: 1 ster
Tracks 10 & 11 behoren tot de 2e cat: 0.2 ster

Totaal reeds 4.2; eigenlijk dus afronden naar beneden,dan wordt het een 4-waardering....

Maar dit album verdient een bonus door de geheel eigen unieke sound en sfeer, dus een halfje erbij!

4.5 sterren....