Dream Theater - Images and Words (1992)

Met ook een véél betere productie. Niet die rare pseudo 80's sound.

Hmm, ik vind de productie eigenlijk wel okee. Alleen van die snare krijg je koppijn

Je hebt van dit platen die je stijl achterover doen slaan bij het horen van de eerste noten. Dit album heeft in 1992 mijn definitie van goede muziek totaal veranderd. Volledig overrompeld door deze schoonheid. Elke keer als ik het album nog opzet komt die herinnering zo weer boven ploppen.
Gewoon weergaloze plaat! 5*

eerste nummer vind ik niet zo'n typisch dream theater nummer, eerder heavy metal dan prog-metal. toch is dit nummer wel goed, lekker energiek met een mooie melodie/zanglijn.
another day bevalt me ook wel, fraai gezongen en mooi theatraal
dan gaat dream theater verder in hun, met terugwerkende kracht weliswaar, karakteristieke stijl.
take the time gaat nog wel, het refrein is oke en de rest van het album gaat telkens een beetje langs me heen als ik het luister. te veel gepriegel, te ingewikkeld, het raakt me gewoon niet zo.

toch maar een zesje(3) voor de eerste drie nummers en het feit dat de gitarist, drummer en keyboarder hun instrument meer dan meester zijn.

Je vergeet de bassist

myung wordt op zoveel DT albums genadeloos weggeproduceert

Maar het is wel een geweldige bassist.

zeker een van de beste bassisten die ik ken, ook een van de weinige DT leden die goede lyrics kan schrijven

Dream Theater bezit, net als de meeste metalbands, de zeldzame gave om elke keer met een kloteproductie aan te komen.

En Myung is een te gekke bassist met zijn achtsnarige monster.

pardon

Sorry, hij gebruikt ook 4,5 en 6 snarige monsters.

Dit album word algemeen gezien als HET prog metal album van de jaren 90. Instrumentaal en muzikaal gezien kan dat best zo zijn, alleen het doet me maar weinig allemaal. Komt vooral door de zangstem denk ik.

Queensryche is een beetje een vroegere tijdsgenoot van Dream Theater denk ik, maar de muziek van Queensryche doet mij gewoon enorm veel meer. Dit is een lekker album, dat wel. Ben hem nu ook even aan het afspelen, maar een echte topper word het voor mij denk ik nooit.

Dream Theater was in 92 wel degelijk wat bijzonders. De band sloeg een brug tussen de vermaledijde hardrockers en thrashers. En Queensrÿche werd niet echt als prog gezien. Die band had net Empire uit. Dat is meer een melodieus hardrockalbum dan wat anders. Iig werden die niet gezien als bruggenbouwer tussen diverse de metalsubgenres

qeensrÿche heeft samen met o.a iron maiden en metallica toch wel veel voorwerk gedaan.

Zeker. Maar die drie zijn denk ik eerder te kwalificeren als metalbands die niet vies waren van progressieve elementen terwijl die balans bij Dream Theater inmiddels wel meer naar het progelement verschoven werd.

ik zal de laatste zijn die dat zal ontkennen

Je moet niet vergeten dat thrashers veelal een broertje dood hadden aan synthesizers en keyboards. Dream Theater gooide je ermee dood. De band bediende zich daarnaast met behoorlijk heavy riffs en had een zanger met een Napalm Death shirt. Dat trok aandacht en zo presteerde Dream Theater het om daarmee uit een brede vijver te kunnen vissen.
Voor wat betreft invloeden denk ik dat Fates Warning en Rush meer voor de hand liggen dan Queensrÿche, Maiden en Metallica. Van die laatste 2 blijf ik het progelement maar discutabel vinden.

Maar Dream Theater is wel degelijk beinvloed door Metallica, al is het alleen al door Train of Thought

Ja, ook. Dat bedoel ik met bruggen slaan. Dream Theater deed dat meer dan Queensrÿche, Maiden, Metallica of noem het maar op.
Zelf wilden ze, volgens een interview uit het Majesty tijdperk, ook een soort heavy versie van Rush zijn na het horen van Awaken The Guardian.
En wie de Majesty demo's en het debuut in het hoofd heeft, weet wel wat ik bedoel. Met Images In Words ging het een stap verder. Het werd allemaal wat heaviër. Dat trok aandacht van publiek die doorgaans naar het hardere segment trok.

Is dit een goed album? Hoor niet veel goede woorden er over.
Ik heb Black Clouds & Silver Linings en Train of Thoughts. In welke richting is dit album? Of geen van beide albums ?

Niet wezenlijk anders. Minder heavy, iets minder druk en wat toegankelijker.
Als je ander werk van DT kan waarderen, zou ik deze zeker niet overslaan.

Dit album en Awake heb ik van deze band in bezit. Vraag me af of andere albums van deze band nog een echte aanvulling zijn aan de 2 die ik al heb. Scenes From A Memory schijnt nog beter te zijn dan deze en Awake. Ken dat album totaal niet en weet niet wat ik kan verwachten. Zal vast niet heel erg veel afwijken van dit album denk ik. En de rest van het oevre is vast alleen maar weggelegd voor de echte die hard fans.

Ik vind Scenes From A Memory veel meer emotie bevatten dan de andere, latere DT albums. Dat album is trouwens een vervolg op het nummer Metropolis van dit album. Zeker de moeite waard.
Zelf vind ik Train Of Thought ook goed te pruimen. Bereheavy en ook veel muzikaliteit.

als je I&W slechts met *** waardeert kan je de rest met een gerust hart links laten liggen.

Ook waar. Laat maar links liggen, scheelt weer een hoop berichtjes.

ik denk dat ricardo meer zal hebben met scenes from a memory en six degrees of inner turbelence(met name het 42 minuten durende titelnummer). Deze zijn beiden meer symfonisch van aard.

En toen gebeurde het!

Ineens was ie daar!

Drie jaar daarvoor was er wel een cdtje die goede kritieken kreeg maar niet meer dan dat.
De Nederlandse metal-magazine Aardschok/Metal Hammer was er positief over, maar ja...die zanger.

Vooral vanwege de recsencie over WDADU in de voornoemde magazine, ging ik er 's rustig voor zitten bij Stafhorst toendetijds gevestigd in de Drieharingstraat te Utrecht.

Wat ik toen hoorde blaasde me bijna letterlijk van mijn kruk.

De intro van Pull Me Under is nog steeds een van de beste intro's die ik ooit heb gehoord.
De hele cd staat als een huis, op de wat mindere, hit-gevoelige Another Day na dan.

De techniek van de heren spat werkelijk uit je luidspreker.
Vooral classics als Pull Me Under, Metropolis pt I, Under a Glass Moon en de afsluiter Learning to Live geven het begrip 'progressive rock' een nieuwe definitie.


Qua productie laat de cd een wat mindere positief beeld achter. Vooral de drums klinken wat hol.

In mijn wereld een terechte Essentieel Meesterwerk.

Klopt wel. Ik krijg bijna een harde als ik me dit album inbeeldt met de kwaliteit en volheid van hun huidige producties.

Niet voor niets verkozen tot hét metalalbum in 1992. Deze heren hebben een fraaie smeltkroes van YES, RUSH en METALLICA tot een supermeesterwerk omgezet.

Waar het eerste album teleurstelt (when dream and day unite) heeft het droom theater hier een waar classic album op aarde laten dalen.

BRAVO!!!!!

Euh, door wie gekozen tot het beste metalalbum van 1992?

Maar goed, inderdaad een lekker album. Another day is destijds nog verschenen op Rockballads 2.