Dream Theater - Images and Words (1992)

Volgens mij was dit album ´Album van het jaar´ bij Aardschok, maar dat zou ik nog even verder moeten zoeken, het stond in de editie dat het blad 20 jaar bestond en heb de Aardschok van 1999 tot 2006.

Waarschijnlijk bestaan er ook tijdschriften die Rick Astley in 1987 op de eerste plaats gezet hebben, qua beste album
Niettemin, Dream Theater klinkt hier nog loepzuiver. Ik hoor er een niet-storende 80s sound in (want vaak vind ik dat net wél storend bij andere typische 80s bands). Behoort samen met Scenes en Train of Thought tot m'n favorieten.

Wellicht het beste werk wat Dream Theater heeft afgeleverd. Op sommige momenten blijft James als een kraai zingen, maar op dit album zijn die momenten slechts sporadisch. Hij kan zelfs heel mooi zingen, bewijst ie in Surrounded en Metropolis, de betere nummers van het album.

4 sterren.

Ben er net aan begonnen, Pull me Under kende ik al (een beetje), en daar begint het goed mee, maar een vraag:

Waarom kiest een top-drummer als Portnoy er voor om z'n snare te laten triggeren?

Als het goed is was dit een keuze van de producent oid, niet van Portnoy.

Wat de Stuntman al zei, dit was de keuze van de producent en indirect ook van de platenmaatschappij.

Die hadden een vrij grote vinger in de pap.

Daarom is het ook verschrikkelijk jammer dat Pull Me Under zo ge-edit op de plaat is gekomen.
Bepaalde stukjes uit Erotomania (Awake) waren namelijk eigenlijk voor Pull Me Under bedoeld.

Nooit geweten dat stukken uit Erotomania oorspronkelijk voor Pull Me Under waren geschreven! Heb net eens de demo geluisterd waar het stuk er nog wel in zit en ik vind het geen verbetering. Zonder de passage uit Erotomania loopt het nummer echt stukken beter.

Ik zal het je nog gekker vertellen, als het aan Dream Theater zelf had gelegen, had A Change Of Seasons gewoon op Images & Words gestaan en dus waarschijnlijk nooit op EP zijn uitgekomen.

Maar dan wel de oude versie he. Het is maar goed dat ACOS er toen niet op mocht want de EP versie is veel beter.

dat wist ik dan wel weer =p Maar wist jij dat Raise The Knife weer was geschreven om op de ACOS ep te verschijnen? Jammer dat dat uiteindelijk niet is door gegaan.

Images and Words, mijn tweede album van DT (na Awake)
De verwachtingen die Awake me deed maken werden hier volledig ingevuld.

Een technisch perfecte Metal/Rock-plaat die goed in het oor ligt en waarmee je je gerust een heel uur mee kan bezig houden zonder dat je je op een moment gaat vervelen!

Eén van de beste album van Dream Theater wat mij betreft. Toppers voor mij zijn Surrounded, Another day, Pull me under, Take the time en Metropolis.

En dat wist ik weer niet.

Ik dacht dat Raise the Knife een nummer was uit de Falling into Infinity-sessions.
Deze stond/staat ook op de Cleaning out the Closet fanclub cd.

Volgens mij was het ook bedoeld voor Falling The Infinity. Raise The Knife verscheen inderdaad op de fanclub cd Cleaning Out The Closet. Daarop staat ook vermeld dat het nummer stamt uit 1996.

Meneer de ex-drummer is het met mij eens :
'The first idea was to record ACoS and then write and record two new pieces of music. With that in mind, we actually wrote Raise the Knife, which was the very first song we wrote with Derek in the band. In the end, we decided to hold off on new material until the next full length album. '

Beste DT album ooit! Met Metropolis als huizenhoge topper! Hoewel Learning to Live akelig dicht in de buurt komt.
Naar mijn idee hebben ze dit album nooit meer kunnen evenaren. Na Metropolis prt 2 wordt het mij te duister allemaal...

Na Scenes From A Memory wordt het te duister? Vreemd... Persoonlijk vind ik dat de albums na 'Six Degrees Of Inner Turbulence' net een veel 'cleaner' en 'moderner' geluid hebben, en die albums dragen dan ook veel minder een donkere sfeer met zich mee... Dat komt natuurlijk ook omdat de songstructuren wat toegankelijker zijn, meer meezingbaar, e.d. - de donkere sfeer werd niet per abuis achterwege gelaten.

Maar ik denk dat ik je punt snap: de albums voor Scenes From A Memory klinker enorm fris en helder (en dan vooral deze 'Images And Words' natuurlijk), dat bedoelde je waarschijnlijk ook. Maar dat wil niet zeggen dat een album die niet zo fris klinkt, en dat zijn inderdaad de albums na Metropolis Pt. II, 'duister' klinken - duister is niet bepaald het tegenovergestelde van fris...
Want: albums als 'Awake' en hun debuut (met een veel betere zanger dan Labrie) vind ik persoonlijk echt wel een donkere sfeer met zich meedragen, en A Change Of Seasons wekt ook bepaald een 'haunting' gevoel op...

Misschien bedoel ik eerde te zwaar. In Six Degrees hoor ik wel minder invloed van bands als Yes, maar meer van metal-georiënteerde bands.
Laatst luisterde ik Train of Thoughts, maar heb ik niet kunnen uitluisteren. Het is mijn smaak niet meer.
Je hebt gelijk als je zegt dat de nummers meer 'meezingbaar' worden (iets wat ik ook wel jammer vind, eerlijk gezegd). Een nummer als Take the Time heeft die neiging ook wel, maar daar is dat meer geïntegreerd in het nummer zelf. En kan ik enorm kicken op het melodieuze aspect.

Voor mij zonder twijfel het beste werk dat Dream Theater heeft geleverd. Het komt weinig voor, maar bij Images & Words vind ik het haast onmogelijk om favoriete tracks aan te wijzen. Zelden heb ik een plaat zo fantastisch horen beginnen met Pull Me Under, die intro is echt geweldig. Another Day en Surrounded doen het ook erg goed als ballads. Hierop volgt het nummer Metropolis - Part One: 'The Miracle and the Sleeper', wat bij nader inzien misschien wel het beste nummer van Dream Theater is.

Kortom dus een progressieve rockplaat waar je U tegen mag zeggen. Of het nu de heerlijke zang van James La Brie is, de vette baslijnen van John Myung of de inspirende toetsgeluiden van Kevin Moore: bijna alles op dit album is met perfectie verweven.

4,5 sterren.

Deze is samen met Awake het beste werk van Dream Theater voor mij. Hun laatste worp Black Clouds & Silver Linings is ook zeker de moeite.

Dit was mijn kennismaking met Dream Theater en daar heb ik zeker geen spijt van. Sindsdien ben ik helemaal verslaafd geraakt aan prog en progmetal. Het begint meteen goed met dit album met Pull me Under, alleen zo'n raar einde het stopt plotseling. Another Day is een hele mooie ballad, vooral de saxofoon is heerlijk. Take the Time is ook een van mijn favorieten, er zit echt een heel machtig refrien in die meegebruld moet worden. Maar het beste nummer is Metropolis. Dit is naar mijn mening het beste nummer allertijden. Het instrumentale middenstuk is een van de beste compsities die ik ooit heb gehoord. Ik viel haast stijl achterover toen ik het voor het eerst hoorde. Ik kan nog langer over dit album doorgaan, maar dan ben ik nog heel lang bezig.

Kortom een dijk van een plaat die ik nog steeds regelmatig draai en een goeie combinatie van prog en metal. Als je niet van lange nummers houdt is dit niets voor jouw.

Metropolis rules

Dream Theater vestigde zich met hun 2e album meteen aan de top van de prog metalberg.
Dit was ook het begin van vele Dream Theater-klonen die her en der werden opgericht (Empty Tremor, Eldritch, Dreamscape,...) Prachtplaat met als hoogtepunt nog steeds Metropolis Part 1 en Learning To Live.

De 400e stem op dit album

Wat ik wel jammer vind aan Dream Theater is dat er altijd wel één of meer mindere nummers op de platen staan (SFAM uitgesloten). Desondanks heb ik alle albums op de laatste na (maar die komt ook nog wel), want ze zijn allemaal zeer genietbaar. Ik stoor me wel aan James als hij de hoogte ingaat met zijn stem, hij is dan niet meer te verstaan. En dan die getriggerde snaredrum (het is al eerder gezegd); hoe hebben ze dat kunnen doen, enorm storend.

Desondanks is ook deze plaat een hele mooie, maar later hebben ze m.i. betere gemaakt.

Beste nummer: Learning to Live, dat outtro had van mij eindeloos door mogen gaan.

Hehe uffing, jij bent ook zo'n SFAM aanhanger? Ik heb alle studio platen van hen en laat ik dat nu één van hun mindere vinden. Toevallig zit hij deze week in mijn "CD-wallet", wie weet ga ik hem een halfje bijgeven... Learning To Live is overigens prachtig en die outro is inderdaad geweldig:-)

Jazeker MindRuler, die plaat heeft zelfs nog enige tijd in mijn top 10 gebivakkeerd. Volgens mij is dat een beetje het 'love it or hate it album' van DT. Maar misschien moet die discussie bij het album zelf worden gevoerd.

LaBrie is een leuke zanger. Op de Amerikaanse site Music Junkies Anonymous werd hij omschreven als "operatic". Dan is mijn belangstelling meteen gewekt, want zo werd David Byron ook betiteld en die is wellicht mijn favoriete rockzanger aller tijden. Bovendien houd ik van opera.
Helaas. LaBrie is niet van het kaliber Gillan, Byron en Dio. Hij moet het zelfs afleggen tegen Coverdale in topvorm (een uiterst zeldzaam verschijnsel, dat wel).
Petrucci kan fantastisch gitaar spelen, maar is zoals vrijwel alle gitaarhelden sinds Eddy van Halen een tamelijk gezichtsloze showman. Hij haalt wellicht 10 000 noten per minuut, maar legt geen gevoel in zijn spel, zoals Blackmore en Page. De eeuwige overstuurde gitaargilletjes zijn soms ietwat irritant.
Portnoy is al evenzeer karakterloos. Daarbij komt dat ik als ouwe sok de subtiele kwaliteiten van Ian Paice steeds meer ga waarderen. Die heeft Portnoy duidelijk niet. Ook hij is een showman zonder veel gevoel voor wat de muziek van hem eist. Kort door de bocht: zoals zoveel moderne technisch begaafde drummers mept hij er maar wat op los.
Myung bevalt mij nog het beste. Dat is een melodieuze en onafhankelijke basspeler uit de oude school. Daar kunnen er niet genoeg van zijn.
Tegen Kevin Moore heb ik de nodige bezwaren, zoals snel duidelijk zal worden.

Van de ballads word ik onpasselijk en dat komt voornamelijk door de toetsen. Niets is zo erg als pseudovioolarrangementen die een sfeer moeten scheppen. Bleeh. Begrijp me goed, ik ben dol op de viool. Ik heb het instrument zelf gespeeld. Maar die achtergrondklanken doen het glazuur van mijn tanden springen. Dat betekent exit Surrounded (wil ik nooit meer horen); Another Day dat bijna net zo erg is (na LaBries oohhoho hoef ik al niet meer; hup omhoog die aanstekers!; de saxofoon maakt het er niet beter op) en een verpest Wait for Sleep, dat wel een heel fraai pianothema heeft. Child in Time, When a blind Man cries, Temple of the King en Catch the Rainbow, dát zijn rockballads, niet het mierzoete gedoe op dit album. Dat kost anderhalve ster, zozeer heb ik er de pest aan. Oh, wat doet Moore mij naar Keith Emerson verlangen - vergelijk Just take a Pebble.
Mijn volgende post zal over het goede spul gaan; ik moet Pull me under nog binnen krijgen en dan zal ik ook stemmen.

Wat die laatste opmerking betreft; doe maar niet!
Portnoy een showman zonder gevoel hahaha, yeah right...je hebt alle instrumenten bespeeld behalve drums gok ik maar zo?

OK, op naar het goede spul. Take the Time (remix 2007) is inderdaad heel goed; een beetje kunstmatig hier en daar en gespeeld zonder veel emotie, maar een waardige opvolger van Yes en Rush.
Under a glass Moon klinkt alsof Geddy Lee van Rush zingt met Metallica, terwijl Eddie van Halen de solo mag doen. Dat is zowel een compliment als een verwijt.
Learning to Live is goed - bijna heel goed. Moore speelt tijdens de gitaarsolo's alleen maar akkoorden (deden Wakeman en Lord nooit) maar iig vertoont hij goede smaak. Het hoogtepunt is de doorwerking van het thema van Wait for Sleep - dat is ronduit uitstekend. In de coda is er bovendien fijn drumwerk van Portnoy, hij is blijkbaar niet altijd karakterloos.
Verdomd als LaBrie op Metropolis niet Byron imiteert en behoorlijk goed ook. Ik had nog wel wat gekke koortjes erbij willen hebben, maar dat is gezeur op de vierkante millimeter. Het nummer is eveneens heel goed, van minstens hetzelfde hoge niveau als Take the Time. In het instrumentale deel verdienen ze eindelijk ronduit het label progressief. De manier waarop in een minuut een triviale metal riff wordt opgerekt tot de grenzen van tonaliteit is geniaal.
Pull me under is tamelijk traditionele hardrock, iets waar ik geen enkel bezwaar tegen heb. Integendeel, de kleine variaties in het intro boeien mij zeer. Ook Moore's synthesizers kunnen mij bekoren. Sterker nog, Pull me under stemt mij zodanig mild dat ik een half sterretje meer voor dit album geef dan ik hierboven van plan was. Zo lang duren die ellendige ballads tenslotte niet.

Ben benieuwd of Vielip zijn advies staande houdt.
Juist citeren kan hij iig niet - hij moet de woorden "voor wat de muziek van hem eist" niet zomaar weglaten. Dat is onfatsoenlijk van hem.
Wat zijn vraag betreft: ik heb oren aan mijn hoofd en hoor wanneer muziek in de eerste plaats bedoeld is om te imponeren. Paganini deed dat als eerste. Helaas ben ik niet zo snel onder de indruk van virtuositeit; de laatste keer was 35 jaar geleden toen ik Blackmore's solo op Highway Star (Made in Japan) voor het eerst hoorde.

Op naar Awaken.