Dream Theater - Images and Words (1992)

Toch geef je 4 sterren, M. Nieuweboer, terwijl je commentaar niet bepaald positief te noemen is. Kan ik niet helemaal rijmen.

Edit: de laatste post had ik nog niet gezien

Ja, ik volgde de sandwichmethode; eindig met het positieve commentaar.
Awaken is van Yes (de associatie zal me hopelijk vergeven worden); ik bedoel natuurlijk Awake.

Ik begrijp het commentaar van Nieuweboer wel. Het is de mix van stijlen die wellicht niet aanspreekt. Voor mij als die hard metaller was het een behoorlijke openbaring dat redelijk zware metal gecombineerd werd met oude progdingen a la Rush en typische op Amerikaanse leest geschoeide jaren 80 hardrock. Het zijn juist de elementen overgenomen uit het laatste stijl waar Nieuweboer de meeste kritiek op lijkt te hebben.

Awake heeft iets minder jaren 80 hardrock aan boord, is wat zwaarder en grimmiger en bevat wat meer metal. Ook iets minder catchy. Persoonlijk vind ik dat nog altijd het beste Dream Theateralbum.

Nou vooruit, dan plakken we dat stukje er nog bij...veranderd er niks aan dat ik je opmerking totaal niet kan plaatsen. Maar goed, je fatsoenlijke oortjes zullen het wel anders horen dan de mijne

Sowieso hebben de drums op dit album nogal een unieke sound, wie weet bevalt het op Awake beter.

Ja die getriggerde drums zijn niet echt mooi te noemen. Het zal ook vooral daardoor zijn dat M.Nieuweboer de kwaliteiten van Portnoy niet herkent, want die heeft hij wel zeker.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor Petrucci, die zeker nooit voor het snelheidsrecord is gegaan wat mij betreft, maar juist virtuositeit koppelt aan wat meer ingetogen spel. In de Aardschok werd hij destijds omschreven als een combinatie van Yngwie Malmsteen en Steve Rothery (Marillion) - dat dekt de lading perfect wat mij betreft.

Wat de keyboardsounds betreft, dat is een smaakkwestie, maar je ziet wel vaker dat rockers die opgegroeid zijn met de Hammond van Jon Lord moeilijk aan de modernere geluiden kunnen wennen. Voor mij geldt juist het omgekeerde, ik ben nooit zo weg geweest van orgel en ik ben eerlijk gezegd blij dat het bij Dream Theater nooit zo'n prominente rol heeft gehad.

Door die digitaal klinkende drums is wel heen te luisteren hoor. Maar als je het vergelijkt met het spel van Ian Paice ofzo, moet je toch erkennen dat laatstgenoemde beter in staat is om leven in het drumwerk te brengen.
Deep Purple is dan ook een hele andere band. Dream Theater is in de eerste plaats een metalband. En dat is wat Portnoy vanachter zijn trommels ook uitdraagt.

Maar als je Ian Paice over een getriggerde kit laat spelen, hoor je dan nog dat het Ian Paice is? Bepaalde subtiliteiten verdwijnen volledig door deze sound.



Mee eens hoor. Maar het is mij te kort door de bocht om Portnoy op basis van dit album af te doen als een mindere drummer (of, iemand die kracht en snelheid verkiest boven subtiliteit e.d.) want bij een band als Transatlantic laat hij wat dat betreft horen dat hij ook dat beheerst.

Ik ben het helemaal met je eens hoor. Portnoy is gewoon een uitstekende drummer. Heel anders dan Paice. Dus niet te vergelijken.

Over dat triggeren: Ik begrijp dan ook niet hoe Portnoy akkoord heeft kunnen gaan met de manier waarop die drums hier ook zo klinken.

Of zou het in bepaalde kringen mooi gevonden worden? Zou Peter Tägtren middels Images And Words geïnspireerd zijn geraakt door digitaal klinkende drums? En dientengevolge alle door hem geproduceerde albums daarmee opzadelen?

Tsja, het knalt natuurlijk wel, zo'n getriggerde snare.
Ik geloof dat Portnoy niet echt blij was ermee, en dat het een idee was van producer David Prater (die volgens mij door de hele band een enorme eikel werd gevonden).

Overigens ben ik ook niet bepaald te spreken over het snare-geluid dat Portnoy vervolgens zelf uitkoos voor A Change of Seasons

Ach ja, het is maar productie. Daar probeer ik doorgaans niet te zwaar aan te tillen.
Met de nummers is verder niet veel mis.

Klopt. Ik vind dat Boston met zijn debuut-LP in die trant alles al gedaan heeft dat de moeite waard is. Op Awake staat echter een ballad die mij aanspreekt: The silent Man.


Oh, ik geef meteen toe dat hardrock/metal musici vanaf pakweg 1980 technisch beter onderlegd zijn dan hun voorgangers. Ik eis gewoon meer dan alleen virtuositeit. Ik bedoel, ik moet La Villa Strangiato van Rush evenmin.


Tja, dat ken ik niet.


Moet ik ook niet - het is een belangrijke reden dat ik DP van de jaren 80 negeer. Electronische drums behoren naar mijn smaak tot de beroerdste uitvindingen in de muzikale geschiedenis.
Maar ik heb ook kritiek op Portnoy's ritmische patronen. Hij past in het rijtje Carl Palmer en Neil Peart: op zijn best loopt hij niet in de weg, maar nooit voegt hij iets essentieels toe.
Althans op dit album en op de liedjes van Awake die ik inmiddels ken.


Dat is precies wat ik bedoel.

Maar komop jongens, laten we het eens over die bassist hebben, Myung. Die is mijn grote held. Zijn spel is fabuleus. Ik kan begrijpen dat talloze fans hem de beste bassist aller tijden vinden. Natuurlijk zet ik mijn vooroordelen niet zomaar opzij - Yessongs, UH Live 1973 en vooral de live versie van Mr Big (het liedje van The Free, niet de band) met Andy Fraser. Ook Ray Shulman moet genoemd worden. En ze gaan allemaal terug op Jack Bruce. Laat ik zeggen: Myung is de beste bassist van na 1975 - dat is bepaald indrukwekkend.
Myung is er zo één die met zijn melodieuze spel de nummers verrijkt, tegenwicht geeft aan de andere leden. Hij maakt daarmee het verschil met bijvoorbeeld een goedkope band als Styx, die ongeveer hetzelfde nastreefde als Dream Theater maar nooit de muzikale intelligentie had om dat doel ook te bereiken.
Myung is verantwoordelijk voor een heel hoog percentage van mijn vier sterren. Nooit klinkt zijn spel geforceerd, altijd in dienst van de muziek. Daardoor valt zijn virtuositeit pas op als je er aandacht aan besteedt. Ze is onnadrukkelijk, terloops en klinkt - vind ik des te indrukwekkender - alsof hij er geen enkele moeite voor hoeft te doen.

John Myung is een heel indrukwekkende bassist. Hem live aanschouwen met zijn achtsnarige monster vind ik altijd een belevenis.
Gek genoeg krijgt hij de verdiende credits zelden. Waarschijnlijk omdat het gewoon een stille onopvallende vent is. Net als zijn spel. Je moet er even op letten voordat je hoort wat hij allemaal doet.

Je bedoelt zessnarig? Een basgitaar met acht snaren kan je onmogelijk bespelen me dunkt
Er zijn wel achtsnarige gewone gitaren, maar zelfs die gebruikt Petrucci niet, hoogstens een sevenstring.

Hij speelt vaker op een zessnarig ding inderdaad. Maar 8 snarigen bestaan echt.

Oh 8 snarig valt nog best mee hoor!

Een tijdje terug zag ik de bassist van Uncexpect op een 14 snarige basgitaar spelen.
12 snarige basgitaren zijn ook nog vrij veel voorkomend.

http://warrguitars.typepad.com/warr_guita/images/2007/11/24/phalanx_14string.jpg

Het maximale is volgens mij 18 snarig.

Haha lol, zoiets zou ik bijna lachwekkend noemen

Maar ik denk alleszins dat Myung maximum op een 6-snarige speelt...

Ik heb het met mijn eigen ogen gezien. Ik ben niet achterlijk.

Totdat ze hem gaan remasteren...toch?

Volgens mij bedoelen jullie met dat 8-snarige apparaat de Chapman-stick.
Zie Chapman Stick - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Edwynn vriend, ik val je niet aan hoor - ik vind het principe van een 'achtsnarige basgitaar' gewoon bijna lachwekkend, over the top. Weet je toevallig op welk(e) nummers) Myung dit monster gebruikt?

De Chapman stick ken ik - Tony Levin o.a. bespeelt 'm bij Liquid Tension Experiment (Myung ook bij DT?). Ik had die niet in beschouwing genomen als een 'reguliere basgitaar', zoals de basgitaar bij het brede publiek gekend is.

Haha, maar dat heeft meer te maken met aantasting van de oorspronkelijke sfeer.

De chapman stick zal het dan vast zijn

Ja, live. Voegt geen drol toe, interessant-doenerij.

Een rood waas valt me voor de ogen elke keer ik iemand dit hoor zeggen. De solo in bijvoorbeeld Lines in the Sand, A Change of Seasons, Goodnight Kiss, Repentance, Octavarium, The Spirit Carries On, enz. eerst beluisteren voordat je zo iets dwaas zegt aub.
Petrucci is een held.

Om maar te zwijgen over de solo uit `the Best of Times´.

Dat is toch wat Dream Theater gaaf maakt?

Jawel, maar er is een dunne lijn tussen gaaf en interessantdoenerij. Uiteindelijk geeft een goed nummer voor mij de doorslag. En die staan er op I&W nog genoeg.

Goed lezen, slimmerd. Mijn commentaar slaat op dit album. Lees ook even mijn commentaar op A Change of Seasons als dat nog lukt met je bevooroordeelde rode waas.
Toevallig luister ik nu naar Lines in the Sand. Niet onaardig; maar ik zal het op het betreffende album bespreken.

Ik ben het gewoon zwaar beu dat zoveel mensen Petrucci afbouwen tot een gitarist zonder enig gevoel. Als je zo goed kan spelen (en je speelt nota bene in een prog band), moet je dan je skills altijd maar wegsteken? Af en toe wat krachtpatserij draagt ook bij tot de magie van de band.
En solo's met heel veel gevoel speelt hij meer dan vaak genoeg.

Als blijkbaar zoveel mensen dat vinden (geengevoel) dan schuilt er wellicht een kern van waarheid in.

Petrucci is een waanzinnige shredder. Gevoelig gitaarspelen? Daarvoor ga je maar naar While My Guitar Gently Weeps ofzo luisteren.

Kom op, het is metal. Wat verwacht je dan?