Dream Theater - Images and Words (1992)

Volgens mij valt dat wel mee, toch. Petrucci wordt over het algemeen juist als een zeer complete gitarist beschouwd.



Dit vind ik te kort door de bocht. Dream Theater is toch wel meer dan simpele metal, en Petrucci is meer dan alleen een (toegegeven) waanzinnige shredder.
Zo'n solo in Another Day is bijvoorbeeld toch prachtig? Dat dit soort momentjes op dit album wellicht in de minderheid is, tsja, dat kan (al moet er ook bij worden gezegd dat M. Nieuweboer dit soort nummers juist overslaat )

Zeg ik ergens dat het simpele metal is?
Het is in de eerste plaats metal. De krachttoeren op de instrumenten horen bij Dream Theater zoals de kop bij de schotel hoort.

Ik verbaas me dan ook altijd over mensen die de moeite nemen om wel twintig keer naar een willekeurig Dream Theater album te gaan zitten luisteren en dan concluderen dat ze het niks vinden omdat er geen liedjes met duidelijke kop en staart op staan.



Een meer dan uitstekend en complete gitarist. Ik beweer nergens iets anders. En af en toe komt er een gevoelige solo tussendoor vliegen, maar zoals ik hierboven probeer te betogen, Dream Theater is niet je archetypische band voor gevoelige krukzitliedjes.

Nee, maar als je zegt dat iemand voor gevoelige solo's maar naar een ander bandje moet luisteren omdat DT nou eenmaal metal is, dan impliceer je dat m.i. wel.
Maar ik begrijp nu wat je duidelijk probeerde te maken.

Voor de rest ben ik helemaal mee met je laatste post

Er schuilt wel degelijk gevoel in Petrucci's spel.
Niet zoals Yngwie Malmsteen of Michael Angelo Battio, dat zijn gewoon robots.

De solos op Scenes from a memory zijn heel gevoelig van John Petrucci.

Dat Petrucci een flinke stap hoger in de hierarchie staat dan de standaard dertien in een dozijn shredrobots mag duidelijk zijn. Petrucci blijft altijd erg melodieus en heeft een herkenbare eigen stijl.

Images and Words blijft een schitterend album.
Is er al een nieuwe drummer?

Jazeker, vorige vrijdag aangekondigd: Mike Mangini, professor aan Berklee. Voor meer info, zie Twitter (Labrie, Rudess, Petrucci), Facebook, RoadRunner Records, dreamtheater.net, zowat alle metal- en andere muziekfora, maar op Wikipedia vind je waarschijnlijk alle nuttige info samen

Schijntegenstelling. In de eerste plaats is spelen met gevoel iets anders dan gevoelig (in de zin van sentimenteel) gitaar spelen. In de tweede plaats: zie Ritchie Blackmore. Petrucci is technisch ongetwijfeld beter, maar spreidt nooit dergelijke pure agressie ten toon. Probeer eens Highway Star (versie Made in Japan) en Kill the King (Live in some German town). Spectaculair, melodieus en met gevoel.
Net als Myung.


Niet op dit album.

Grappig dat je Highway Star noemt. Bij Machine Head bestempelde ik dat nummer als blauwdruk voor speedmetal. Honende reacties vielen mij ten deel.

Verder heb je best wel gelijk natuurlijk, maar Blackmore is, hoe fantastisch ook, geen metalgitarist. Petrucci wel. Hij combineert invloeden uit de Bay Area thrash met invloeden van Rush en Purple. Met mijn metalhead achtergrond begrijp ik dat precies. Wellicht dat dat op jou als liefhebber van klassieke (hard)rock als surrogaat overkomt. Voor mij is een band als Dream Theater complementair op hetgeen ons in de jaren 70 als is gegeven.

Niet van mij, al had ik liever Cry Free en Fireball genoemd.


Nee hoor. Ik verzoek ook jou mijn mening over A Change of Seasons nog eens door te lezen.
Hoe moet ik dat nou uitleggen? De eerste keer dat ik het Vioolconcert van Mendelssohn hoorde, gespeeld door een Koreaans wonderkind, hoorde ik alleen maar noten - moeilijke noten. De tweede keer dat ik het hoorde speelde Jascha Haifetz en hoorde ik prachtige muziek.
Het verschil zit hem in de term expressie - in de klassieke muziek welbekend. Blackmore loopt er van over, Petrucci - en met hem vele, vele jongere gitaarhelden, met Eddie van Halen als eerste - niet, althans niet op dit album. Op A Change of Seasons vind ik Petrucci veel beter.
Een voorbeeld van een jongere gitarist die in zijn spel eveneens overloopt van agressie is Andy Cairns van Therapy? In technisch opzicht is hij een dwerg.

Tsja Cairns, Eddie van Halen....dan ga je wel een heel aparte weg in. Cairns is trouwens ook niet zo piepjong meer of wel?

Tsja, beetje knullige vergelijking als je in ogenschouw neemt dat Cairns bijna 2 jaar ouder (!!!!) is dan Petrucci, maar ik snap Nieuweboer's punt goed wanneer hij de vergelijking van dat door hem aangehaalde vioolconcert van Mendelssohn aanhaalt.

Zullen we het nu weer over deze cd hebben?

Ja is goed....is wel een leuk album, toch?

mwoah....

man, dit was mijn eerste DT-album. kocht het toen die uitkwam voor 39,95 guldens! een rib uit mijn 15-jarige lijf. Maar ik was helemaal flabbergasted; ik had toen nog nooit zoiets gehoord. Dacht dat Iron Maiden technisch was....

Tja, ik heb meer nodig dan virtuoze techniek om onder de indruk te geraken. Om weer een knuppeltje in het hoenderhok te gooien: niets op dit album is zo goed als A Change of Seasons, Home, The Glass Prison en Misunderstood.

Zelf zou ik Learning To Live ook nog in dat rijtje willen zetten. Ook hierin zit geen on nodig gepingel of geshred; maar een keer gooit Petrucci eventjes een snel en technisch loopje eruit, maar deze is wel perfect getimed. Verder zit dit nummer alleen maar vol met mooie en smaakvolle melodie- en zanglijnen

Op dit moment zit ik te luisteren naar Child in Time, uitvoering Dream Theater. De heren - met Petrucci voorop, met Portnoy als goede tweede - bevestigen precies wat ik al schreef: spelen kunnen ze foutloos. Maar waar is de wanhoop gebleven? Waar de pure agressie, die elementaire drang tot destructie van alles en iedereen, inclusief zichzelf? Merkwaardig genoeg komt daarvan pas iets naar buiten tijdens de apocalyptische coda, al verpest Petrucci het weer bijna door helemaal aan het eind nog even iets "moois" te spelen.
Waarschijnlijk ben ik daarom zo dol op A Change of Seasons. Daarin leggen de bandleden hun ziel bloot.

Wat een gigantisch verschil in kwaliteit met het debuutalbum! De nummers lopen allemaal, de sound is geweldig, LaBrie's zang is overduidelijk een stuk gevarieerder dan die van Dominici en de technische trucjes zijn veel meer in dienst van het lied. Pull Me Under is een terechte hit, terwijl nummers als Take Your Time en Metropolis de basis leggen voor het zwaardere progressieve werk van de latere albums. Een terechte klassieker!

Dat is zeker zo. Wat me altijd opvalt is het prachtige vibrato dat LaBrie in zijn stem heeft. Zoals wanneer hij zingt, I know it's easier, to walk away than look it in the eye (Surrounded). Het is een van de elementen die de erg technische muziek van Dream Theater ook van emotie vervullen.

Net als 20 jaar geleden ben ik weer helemaal in de ban van dit album. Het begint al geweldig maar dan op het einde nog het adembenemende Wait for Sleep en grandioze Learning to Live.

Het zal de muziekhistorici van deze pagina interesseren dat de truck van Pull me Under ook al eerder is gedaan: Blue Oyster Cult met Flaming Telepaths van het album Secret Treaties uit 1974.

Heb het nummer eens opgezet, maar ik vind het toch echt compleet niks weg hebben van Pull Me Under.

Ik ben benieuwd naar de motivatie van Nieuweboer, aangezien hij altijd een bijzondere kijk op de zaken heeft

Alleen al het hebben over "de truck van Pull me Under" doet een 'bijzondere kijk' op zaken vermoeden.

Ik heb in ieder geval geen flauw idee waar het nu eigenlijk over zou moeten gaan.

Ahja natuurlijk. "De truck van Pull Me Under" is natuurlijk het ineens afkappen van het nummer, wat in Flaming Telepaths ook gebeurd.

Verschil is volgens mij wel dat het bij Pull Me Under allemaal nog netjes in de maat gebeurd, daar waar het bij Flaming Telepaths lijkt alsof gewoon de stekker er op een willekeurig moment uitgetrokken wordt. Wat dat betreft heeft het einde van Anathema's Judgement er meer van weg.

Mooie plaat, maar ik vind Metropolis 2 toch wat sterker. Maar op Images And Words staat er ook genoeg moois op. De opener Pull Me Under is al direct een sterke binnenkomer. De rifs op deze plaat zijn ook heerlijk alleen ben ik niet zo voor al die Synthesizer geluiden hier op. Ik start met een ruime 4*.

Dat Images and Words een onbetwist meesterwerk in de historie van de symphonische metal/Hardrock is behoeft geen verder betoog. Deze schijf kun je blind aanschaffen, superlatieven schieten eigenlijk te kort!! Zanger James Labrie zingt de longen uit zijn lijf en laat horen dat hij een waanzinnig bereik heeft met ook nog eens een warme klank.Met deze cd heeft Dream Theater muziekgeschiedenis geschreven. . Images and Words is in mijn ogen het album wat "progmetal" op kaart heeft gezet. Briliant!!!!!!!!

Dat Labrie de zwakste schakel is binnen Dream Theater laten we maar even buiten beschouwing ?

Niks mis met James LaBrie. Zeker niet op Images And Words.

Eens! Een uitstekende zanger vind ik hem.