Dream Theater - Images and Words (1992)

Man dat kun je toch niet serieus menen of wel??
In de studio kunnen ze alles nog wegpoetsen maar live is de beste man echt niet zuiver en toonvast. Daar hoef je echt geen conservatorium voor gedaan te hebben. Heb ze meerdere keren live gezien en bij elk concert ging hij wel een paar keer de mist in. Nee, ze hadden beter een nieuwe zanger kunnen zoeken i.p.v. een andere drummer

De eerste paar platen was LaBrie prima. Live is ie niet altijd even lekker. Zingen kan ie wel degelijk, al erger ik me de laatste platen mn bij de in ruime getalen aanwezige ballads aan zijn gezucht.

Op Images And Words, daar gaat het hier over, is er niet veel gepoetst aan de zang hoor.

Kan zijn. Ik ben er niet van overtuigd laat ik het zo zeggen. Heb 'm twee keer Take the time live proberen te zingen en beide keren ging het pijnlijk mis. Maar wie weet had ie een paar goede dagen in de studio toen ze dit album opnamen

Ergens rond Falling Into Infinity heeft een ziekte zijn stembanden aangetast. Dus het is in de loop der jaren wel iets minder geworden. En daarnaast zijn avond na avond drie uur durende shows geven ook niet echt goed voor je stem. Dan gaat het wel eens mis.

Je kunt inderdaad niet verwachten dat hij iedere avond zoveel van zijn stem kan vragen. Dat geeft hij hier en daar in interviews ook gewoon ruiterlijk toe, dat hij bijv Learning to Live niet te vaak kan en dus wil zingen. Het is gewoon te zwaar (en hey, who can blame him?)
In de studio is het ook niet in een keer raak bij het inzingen van partijen, maar een plaat opnemen is gewoon andere kost dan live performen. Het gaat in de studio om een goeie plaat, bij een concert om een goeie performance. Die twee hoeven niet alles met elkaar te maken te hebben naar mijn idee.
Veel bands benaderen dit ook JUIST verschillend, vanuit de filosofie dat als de fans de muziek van de plaat willen horen, ze die vooral thuis moeten opzetten, maar dat er live iets anders gebeurt. Nu weet ik ook wel dat dat in dat geval een bewuste keuze is om iets extra's te brengen, maar op die manier kan iemands 'zwakkere' kant wel omgebogen worden naar een sterke variatie op een nummer.

Oké dat van die ziekte wist ik niet. Dat verklaard een hoop vind ik. Nummers in de lagere regionen gaan hem over het algemeen goed af. Zeker in vergelijking met de hoge! Als hij lager zingt dan komt zijn stem veel mooier uit de verf. Veel warmer en meer emotie weet hij er dan in te leggen. In de hoogte wordt alles één grote krijs en valt er van gevoel en emotie niks meer te ontdekken.

Volgens mij gaat het hier inderdaad over Images and Words (in reactie op de post van dreamtheater22) en dus ik snap het gezaag niet.

Het is duidelijk een kwestie van smaak want op de zangprestaties van LaBrie valt hier niks aan te merken. Dat hij de zwakke schakel is omdat hij niet zou kunnen zingen is dus gewoon flauwe kul.

Om dat te snappen hoef je echt geen conservatorium gedaan te hebben.

Klopt, op dit album zingt hij prima! Maar de zwakke schakel is hij wel degelijk vind ik. Anders gezegd; muzikaal zit deze band op zo'n ongelooflijk hoog niveau dat het bijna onmenselijk overkomt. Daar past mijns inziens een gelijkwaardige zanger bij. En die hebben ze niet....nogmaals; dat vind ik.

Een onmenselijke zanger lijkt mij niet zo'n goed idee. Dream Theater laat een mooi evenwicht horen tussen techniek en gevoel. Daar past LaBrie volgens mij prima in. Het maakt dit album zo goed als perfect.

Labrie heeft een voedselvergiftiging opgelopen in Brazilie tijdens de 'Awake' tour. Dat heeft zijn stem aangetast. Erg sneu en triest voor hem. Zijn stem is inmiddels hersteld, maar hij is nooit meer terug gekomen op vroegere sterkte. Hij zingt bij tijd en wijle ronduit vals en is met enige regelmaat storend. Het verschil tussen nu en vroeger is dat Portnoy vaak teveel van hem vroeg. Ik heb vaak de indruk gekregen dat Portnoy zich vaak aan hem stoorde. John Petrucci lijkt meer rekening met hem te houden en nu hoeft hij niet meer zo hoog.

Vaak gehoord van mensen: Goede band, wereldklasse muzikanten, alleen jammer van die zanger.

Als dat van Portnoy waar was, had hij er al lang uitgelegen. Bovendien klinkt hij op de latere platen ook gewoon goed. Alleen live is het wel eens lastig. Maar dat geldt ook voor een Geoff Tate, Ray Alder, Geddy Lee, Bruce Dickinson en noem ze allemaal maar op. Dream Theater is mij teveel mikpunt van onterechte haat.

Maar goed, back to Images And Words. Zangprestaties staan buiten kijf hier.

Op platen is veel weg te poetsen. Die zijn het probleem ook niet. Alle bovenstaande zangers zijn live beter dan Labrie. Ik heb DT 10 keer live gezien en ik erger me altijd aan het grote verschil tussen de Labrie op de cd en de Labrie live. Dat verschil vind ik veel te groot.
Wat betreft I&W ben ik het met je eens.

Daarom koop ik ook al een tijdje geen kaartje meer om ze live te zien. Ik zet veel liever de cd's op. Met deze Images and words als één van m'n favorieten!

Prachtige plaat van Dream Theater. Eigenlijk zitten hier geen missers op. Prachtige zang, prachtige instrumentale stukken. Eigenlijk gewoon een uur genieten. Het blijft voor mij ook wel één van de beste Dream Theater platen.

De discussie rond Labrie begint mij de keel uit te hangen. Images and Words is inmiddels al 20 jaar oud en Labrie was hier natuurlijk een stuk jonger en zong een stuk hoger dan vandaag de dag het geval is. Dat hij live niet zo goed meer uit de verf komt is alleen hoorbaar bij de oudere nummers. Hetzelfde kan gezegd worden van Rush. Geddy Lee is ook niet meer de zanger die hij vroeger was.

Nee dat klopt. Alleen is LaBrie nooit de zanger geweest die mensen denken dat hij ooit was. Da's het verschil

Ook ten tijde van de live concerten rond I&W, Awake en Falling Into Infinity was Labrie niet de zanger die hij op de studioplaat was. Luister ook maar naar de cd Live At The Marquee die uit die tijd stamt. Vooral in de hogere regionen werd het meer gekrijs dan zingen. En ik heb wel een aantal concerten meegemaakt toendertijd, en ook in het bezit van een aantal bootlegs en dan hoor je het gewoon. Vooral een nummer als Voices (Awake) moest het live regelmatig ontgelden.

Blijft overeind staan dat I&W een geweldige cd is. Terecht dat DT na dit meesterwerk als een van de grotere bands in de hardrock werd gezien.

Samen met Awake nog steeds bovenaan mijn lijst favoriete Dream Theater albums.
Images & Words is genieten van begin tot einde. Mijn minst favoriete nummer (Under A Glass Moon) is zelfs nog super dus zijn 5* doodnormaal. Een mijlpaal in de prog metal en een ijkpunt waar veel klonen zich de jaren die volgden aan spiegelden.

Ik denk dat dit idd een mijlpaal is in de progmetal. Toen ik dit voor het eerst hoorde werd ik helemaal weggeblazen en heb ik weken niets anders geluisterd. Ondertussen is de liefde wel wat bekoeld en heeft het album bij mij 4 sterren overgehouden hetgeen nog steeds een heel goede score is. Bij mij staat Awake trouwens nog steeds bovenaan.

"Images and Words" is het tweede album van Dream Theater en de band levert direct een progressieve rock/metal knaller van formaat af. De opener "Pull Me Under" is een fantastisch nummer dat direct de toon zet. Alle instrumenten zijn perfect in evenwicht en het technische vakmanschap is ongekend. Dat geldt eigenlijk voor het gehele album. Wel moet ik bekennen dat al dit technisch vernuft soms een keerzijde heeft. Af en toe komt het wat klinisch over en daarom is de juiste stemming bij mij wel vereist om dit album in zijn geheel te luisteren. Aan de andere kant zijn juist de langere nummers, "Metropolis - Part One: The Miracle and the Sleeper" en "Learning to Live" naast het openingsnummer de hoogtepunten van dit album. "Images and Words" is een klassieker in het genre en zet Dream Theater direct op de progressieve kaart.

Sterker nog, Dream Theater zette met Images And Words het 'progressieve' weer terug op de kaart.

Mmmhhh je kunt met de definitie 'progressief' vele kanten op. Als je bedoelt dat DT met dit album progressief terug op de kaart kwam kan ik dat volgen. Progressieve rock is het zeker niet. Maar wat zegt een definitie omtrent een muziekstijl...puike rock plaat van een superband die soms snoeihard kan zijn. Heerlijk.

Progressieve metal wil gewoon zeggen. Metal met een extravert karakter. Veel tempowisselingen, fretboardgymnastiek en een shitload aan toetsen. We weten allemaal wel dat 'progressief' een genre-aanduiding is enn dat het niet zozeer vooruitstrevend betekent in dezen. Ofschoon Dream Theater binnen de metalwereld destijds wel zeker een noviteit was. Ze waren de eersten die het op deze manier presenteerden. Een hele zwik bands volgde het voorbeeld.

vreselijk gedateerd klinkende plaat van deze bende notenneukers

Tsja “gedateerd“ wat moet ik me daar bij voorstellen. De productie van deze plaat is niet echt goed en met name de snaredrum is irritant. De composities zijn echter van hoog niveau en bieden mij meer dan notenneukerij.Dt krijgt wel vaker het label emotieloos, maar zeker bij deze plaat kan ik me daar niet in vinden.

Gedateerd klinkt dit album zeker, vooral de eerder en al veel vaker genoemde snaredrum is met elke slag weer een klap in je gezicht.
De band op dit album een bende notenneukers noemen is natuurlijk wel erg makkelijk. Tuurlijk zitten er op dit album genoeg instrumentale stukken waar je de noten je om de oren vliegen, maar zolang ze maar vol zitten met sterke melodieën en ook nog eens perfect passen in de composities, kan ik dit onmogelijk een negatief punt vinden. Daarnaast zijn het eigenlijk alleen Take The Time, Metropolis en Under A Glass Moon waarvan dit gezegd kan worden. De rest van de nummers is eigenlijk verrassend niet-technisch, vooral de afsluiter is voor mij wel hét voorbeeld van een 10+ minuten progmetal nummer waar geen noot teveel in zit.

Muziek zit gewoon heel goed in elkaar, en was destijds enorm verfrissend. Ik denk dat DT pas later, toen ze zichzelf wat gingen herhalen, het freaken-om-te-freaken te verwijten valt. Op deze plaat hoofdzakelijk niet. Hoewel het instrumentale middenstuk van Metropolis prt1 dat natuurlijk wèl is, maar in het geheel heeft dat dan weer functie. Beetje kort door de bocht dus, Koen...

"Every breath leaves me one less to my last!" geniaal album, een mijlpaal inderdaad! Ook in mijn muzikale ontwikkeling, heel lang mijn favoriete album aller tijden geweest

Gefrustreerd muzikant misschien??? Veel te kort door de bocht namelijk