Dream Theater - Images and Words (1992)

Hij klinkt wel gedateerd, daar ben ik het met khonnor eens. Die galm op de snaredrum die je na 2 seconden nog hoort kan echt niet meer.

Een van de belangrijkste progressieve metal albums aller tijden; a dramatic turn of events is in tijden weer een van de betere, maar dit is mijn fab droom theater album!

De snaredrum - en zelfs Portnoy kan alleen maar vermoeden dat het ook voor de rest van zijn kit gold! - is getriggerd -> LINK!
Belangrijkste stukkie eruit is waar Portnoy aangeeft dat waarschijnlijk alles wat je hoort getriggerde sounds zijn, en dat 'ie tijdens de opname al had aangegeven het maar niks te vinden. "I love that album musically, I can't stand it sonically..." I could not agree more...

Sorry hoor, dit kan ècht niet: inmiddels al 22 jaar oud en nog altijd zo fris en bijna ongecompliceerd klinkend alsof ie gisteren was opgenomen. Tjokvol ideeën, gespeeld met een jeugdige overmoed die nog werkt ook, een enorme flow binnen de nummers maar ook van nummer tot nummer, en dat bijna een uur lang zonder dat het album ergens inzakt. Als iemand mij zou vragen met welke plaat van Dream Theater te beginnen zou ik denk ik nog altijd déze aanraden, hoewel er sindsdien toch al weer een stuk of tien zijn verschenen waarop dit geluid werd verfijnd en uitgebouwd. Superplaat.

Favoriete momenten: de bijna U2-achtige gitaarsolo op Surrounded, en de coda van Learning to live (sowieso al mijn favoriete nummer) waarbij de combinatie van de gitaarsolo en het koortje mij altijd doet denken aan het slot van Siberian khatru. Allebei misschien momenten die je ver van tevoren kunt zien aankomen, maar zó effectief en zó mooi...
 

Op de een of andere manier werkt die nep snare fokking goed bij deze, toch wel kitscherige prog. Wat een album, en wat klinken ze hier nog funky eigenlijk? Waar is dat heen gegaan met de huidige DT?

Die nep snare is een enorme bron van ergernis van veel mume-gebruikers hier. Waaronder ondergetekende.

Ik heb eigenlijk weinig moeite met de snare-drum. Het is op zichzelf erg leljk, maar in de context van het album werkt het wel.

Die snare is mij ook te lomp, maar ik heb een herziene versie gehoord van "Pull Me Under" met een heel kaal wegtikkend drumgeluidje en dat werkt al helemaal niet.
Eigenlijk vind ik het op deze vergelijkbare platen het mooiste gedaan het drumwerk, direct en strak klinkend:
Superior - Behind (1996)
Vanden Plas - The God Thing (1997)
Maar dat is makkelijk praten want die bands kwamen er later mee. En zonder "Images and Words" hadden die platen niet eens bestaan als zodanig natuurlijk.

Na jaren niet geluisterd te hebben weer eens opgezet en kriebels van mn vroegere fanboy zijnde komen weer een klein beetje omhoog. Wat een divers album, met een rasend tempo en enthousiasme (je voelt de energie gewoon) snap ik weer waarom ik ooit toch zo vernuft op deze band was.

Grappig, ook ik had hem van het weekend weer voor het eerst in jaren weer eens in de speler. De niet zelden nogal gekunstelde overgangen binnen de nummers (vooral in Take the Time en Metropolis) vielen me nu toch wel in negatieve zin op, daar hebben ze hierna toch een tijd wat minder last van gehad. Daar tegenover is 't toch wel een energiek gebeuren... en begint dit onderhand ook al wel een beetje jeugdsentiment te worden.

Jaren geleden aantal keer gehoord en nu maar eens voor weinig op de kop getikt. Compositorisch briljant, produktietechnisch wat minder (vooral die getriggerde drums, maar daar is al genoeg over gezegd) en verder krijg ik bij een aantal rustige passages soms last van braakneigingen, dan trek ik LaBrie's stem echt niet. Toch maar liever wat van hun latere werk gedraaid...

Had je me gezegd dat Geoff Tate 'Pull Me Under' heeft ingezongen, ik had het zo geloofd.
Wat een song!!

Blijft een van mijn favorieten platen van DT. En nu gaan ze hem in februari 2017 integraal spelen in een korte Europese tour ter ere van 25 jaar deze plaat. Ik heb mijn ticket en zo een zin in.

Toen deze plaat zijn 15e verjaardag vierde werd ie ook al integraal gespeeld daar is zelfs zo'n fanclub CD van verschenen (Bonn 2007)
Maar alles beter dan The Astonishing (braak)

Ik ben alleen bang dat LaBrie het niet meer aan kan.

Mazzelaar, het is alweer uitverkocht.

En op 25 april staan ze alweer in de HMH...

Ongelofelijk goed album, zelfs na al die jaren. Volgende week naar 013 om dit album live te gaan beleven!

Me too!

Voor mij blijft dit de beste van ze. Hoewel Awake behoorlijk in de buurt komt. Het klinkt hier allemaal nog fris en gretig, jong en enthousiast. Een zekere vorm van frivoliteit, gecombineerd met kloten, wat uitstekend in balans is op deze plaat.
Hun lustrumconcertreeks trekt me desondanks niet. LaBrie trekt het gewoon niet meer (of nog steeds niet), en de frisheid is er nu wel af in hun live performances. Ach, zo gaan die dingen.

Mee eens. Gisteren 013 bezocht. 15e DT concert of zo. Muzikaal stond het weer als een huis. Maar toch...
Het geluid was gewoon niet goed genoeg. Het stond te luid. De mix was onvoldoende behalve bij Petrucci. Die speelde trouwens weer weergaloos. Mike M is toch geen Mike P. Ik mis de frivoliteit. Met Labrie had ik bijna medelijden. Hij doet echt zijn best maar kwam vaak niet boven het geweld van zijn collega's uit. En het was vals, regelmatig.

Op de terugweg maar gewoon de cd opgezet.

Dream Theater leren kennen door Another Day en was meteen op slag verlieft op deze track (band), en de liefde voor hun muziek is daarna ook nooit meer verdwenen. Nu na 25 jaar staat dit album nog steeds volledig als een huis, en gebruik mijn eerste stem op deze site dan ook meteen voor de volle 5 punten !

Welkom, MW Flevoland !

Thnx BoyOnHeavenHill zal nu langzaam aan ook steeds meer stemmen komen van mij kant ! En om even terug te komen op Leptop ik was afgelopen zaterdag in Dusseldorf en vond het 100% mee vallen eerlijk gezegd, vooral omdat James al begon met het slechte nieuws "I'm Sick". Maar was blij dit album in zijn geheel live te mogen aanschouwen, inclusief alle extra tracks ervoor en na !

toch 013 geworden

Populariteit is tanende. Niet zo raar natuurlijk.

Tsja, het eerste album met LaBrie is toch een klassiekertje. De volle vijf, want minder kan ik gewoon niet over mijn hart verkrijgen. Van begin tot eind lekker proggen. Weet niet of ik enkele progsnobs op hun teentjes trap door dit een eigen geluid te noemen wat ze hier laten zien, dus ik durf het niet aan, maar het welbekende Dream Theater geluid was hiermee wel gecementeerd. 'Under a Glass Moon', 'Learning to Live', 'Metropolis Part I'... Meesterwerkje.

Pull Me Under niet vergeten, The_CrY

Met zeggen dat Dream Theater een eigen geluid heeft, zou je niemand op de tenen mogen trappen. Dream Theater klinkt zoals Dream Theater en - of je er nu van houdt of niet - dat heeft toch enkele klassieke werkstukjes uit de prog metal opgeleverd.