The Cure - Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me (1987)

Dit is al jaar en dag mijn favoriete cd van The Cure en inderdaad doordat het de band toont in al zijn facetten, zijn veelzijdigheid ik kon het niet beter verwoorden, een dikke 5,0

Stoer dat je Kiss Me (3x) in je top 10 hebt staan, eindelijk weer iemand die de schoonheid door de wat mindere nummers erop heen ziet.

Al met al zijn er nog best wat mensen die hem in hun top10 hebben staan, misschien toch een hint voor degenen die dit album een paar luisterbeurten hebben gegeven en het daarna wel geloofden

1987, de post-punk scene is stilletjes aan op zijn retour. Desalniettemin blijven de steunpilaren van de beweging overeind staan. Eén van die steunpilaren is The Cure, een band die zwartgalligheid en jolligheid altijd op een originele en verfrissende manier weet te combineren. De titel van hun album voor dit jaar? Kiss me, Kiss me, Kiss me! De hoes toont ons Robert Smith's immer in lipstick badende mond, de toekomstige luisteraar vraagt zich met een bang hart af: "Zal Mr. Smith ons ditmaal nog eens trakteren op kussen des doods zoals hij deed met Pornography?" "Of nogmaals met kussen van liefde, in de trend van The Head on the Door?" Muziekliefhebbers die dit album nog niet beluisterd hebben kan ik geruststellen, Robert at van twee walletjes voor deze plaat.

Het openingsnummer The Kiss behoort onmiddelijk tot één van de sterkste van het album en misschien wel uit het hele Cure-repertoire. De intro die bestaat uit een afwisseling tussen basgitaar en drumwerk, wordt gevolgd door een muur van voortschrijdend synthesizergeluid en echogeladen gitaren. Een vergelijking met een aantal songs op hun volgende album Disintegration is dan ook haast onvermijdelijk en dan heb ik het met name over Fascintation Street en Prayers for Rain. Hierna volgt het stukken vrolijker, maar toch nog bedrukt klinkende Catch, dat eigenlijk evengoed op hun vorige plaat had kunnen staan. Met Torture maakt The Cure voor de tweede maal een gothic uitstapje, dit keer vooral op tekstueel gebied. If Only Tonight We Could Sleep is dan weer een Siouxsie & The Banshees aandoend nummer, de sfeer die hier wordt neergezet is exotisch, melanholisch en tegelijk psychedelisch van aard. Dit is beduidend één van de toppers op deze plaat. Why Can't I Be You? belicht onze "zwartgallige" vrienden voor het eerst van een heel andere kant, dit nummer bezit een funky edge en zo zullen er nog meer volgen op dit album. How Beautiful You Are is dan weer een typische Cure-song, die je echt onderdompelt in die goede oude jaren 80, ook deze had perfect op hun werk uit 1985 kunnen staan. The Snakepit is één van de eerste mindere nummers, het is instrumentaal best wel ok, maar Smith' s fluisterende stem bekoort niet echt, het heeft mede door dit fluisteren wat weg van het nummer Pornography. Hey You!, het volgende funknummer, is stukken minder sterk als hun eerste song hier, in dit genre. Het klinkt ook totaal niet als The Cure. Just Like Heaven is dan weer Meneer Lipstick op topniveau, een erg mooi liefdesliedje al heeft hij er betere geschreven. Met All I Want gaat het opnieuw een dreigende richting uit met het kenmerkende wave-geluid, waarvoor menig echte fan deze band aanbidt. Hot Hot Hot!!!, jazeker, dit is funknummer drie. Op zich geen slechte song, maar niet zoals de meeste fans Robert & Co op hun draaitafel willen. Na de funk terug naar de new wave met One More Time en gelukkig maar, dit is één van de meest betoverende songs die je op dit schijfje zult vinden! Let vooral op de mooie melodie die soms boven de gitaargolven komt bovendrijven en nonkel Smith' s wanhopige stem! Like Cockatoos is andermaal The Cure zoals we ze het liefst hebben. Hierna volgt Icing Sugar, waarvan de saxofoon bij hardcore fans tranen in de ogen doet rollen, zo ontroerend mooi! The Perfect Girl is tekstueel een niemendalletje, maar instrumentaal dik in orde. Het heeft zelfs wat weg van The Caterpillar. A Thousand Hours, is meer de tweelingsbroer van One More Time en kan dus tot de beste songs van deze plaat gerekend worden. Hierna volgen nog Shiver and Shake en Fight, voor deze nummers lijkt The Cure even hun punkroots weer aangeboord te hebben, de nummers vallen te vergelijken met Give Me It van het album The Top.

Ondanks de vele mood swings en hier en daar een opvuller is dit zeker geen slechte Cure-plaat, een must voor de fans, een try out voor diegene die enkel wat singles van deze band kennen.

Dank.

Typisch, want in het nummer Pornography is Robbie alleen schreeuwend te horen na een aantal minuten vervormde stemmen.



Dan zou ik Fight eerder met Shake Dog Shake willen vergelijken. De percussie in dit nummer is trouwens fenomenaal.

Zeer goeie review, trouwens!!

The Snake Pit is een zwaar en bombastisch nummer, misschien dat Bauhaus die overeenkomst bedoelt. Qua instrumentatie en algehele sfeer liggen ze nog wel enkele straatlengtes uit elkaar en zeker qua stemgeluid.

Ik had het op het fluisterende stemmetje van R. Smith op het nummer Pornography, in de intro. Dat onheilspellende rumoer. Komt erg overeen met The Snakepit, al wordt daar wel doorheen de song op fluisterende toon gezongen.

Deze plaat na jaaaren weer eens gedraaid en hij is veel beter dan in mijn herinnering.
Het begin is natuurlijk al gelijk raak met het erg sterke The Kiss met die doorjengelende wah-wah gitaren (dat mocht gelukkig weer in 1987 nadat Billy Duffy van The Cult met The Phoenix op de LP Love het wah wah pedaal met veel verve had afgestoft)

En Like Cockatoos is veuls te kort, wat een fijn nummer is dat!
Mar daarna is de koek wel zo'n beetje op en is Fight gelukkig wel een waardige afsluiter van dit inmiddels toch alweer 22 jaar oude album.
En het klinkt ook niet eens gedateerd.

Als ik de berichten hier zo doorlees valt me op dat velen dit een wisselvallig album noemen dat de overkoepelende sfeer mist die we wel terugvinden bij o.a. Faith, Pornography en Disintegration. En dat het daarom in z'n geheel een mindere Cureplaat te noemen is. Daar ben ik het dus niet mee eens. Eerst en vooral is het wisselvallige karakter van de verschillende songs niet meer of minder dan logisch. Het is een conceptplaat over de liefde en seks. En laat dat nu eenmaal een van de meest wisselvallige gevoelens in een mensenleven zijn. Het concept van dit album is volgens mij dan ook heel goed samen te vatten in 1 zin:

~Liefde is: Pijn lijden en tegelijkertijd vragen om meer! ~

De overkoepelende sfeer is er dus wel degelijk, ook al betekent dat opgewekte nummers (die trouwens in de minderheid zijn, ook al laat de melodie soms het tegenovergestelde vermoeden) afgewisseld worden met nummers die de onaangename gevoelens en gedachten in je los maken wanneer je de pijn van de liefde ervaart. En die pijn is meerderlei. Meest voor de hand liggend is uiteraard de pijn die een gebroken relatie kan veroorzaken en de vijf stadia van rouw (ontkenning, woede, onderhandelen met jezelf, neerslachtigheid, acceptatie) die daarop volgen. Maar anderzijds beschrijft hij ook in een aantal nummers de pijn die je binnen de relatie zélf kan ervaren (van teleurstelling over vervreemding tot zelfs verstikking).

Laten we ze eens alle 17 overlopen:

(5.0*) - 1. The Kiss is weer zo'n overweldigende album opener die we gewoon zijn van The Cure. Net als de openers van Wish (Open) en Wild Mood Swings (Want) gaat het over iemand heel erg willen en je tegelijkertijd afvragen waarom in hemelsnaam dan wel. De protagonist heeft met veel moeite iemand veroverd en nu hij haar het bed in gekregen heeft wil hij niet liever dan er zo snel mogelijk weer vanaf zijn. Zijn walging voor de situatie waarin hij zich bevindt uit zich ten volle in de laatste regels: "I never wanted this / I never wanted any of this / I wish you were dead / I wish you were dead.". Zoals vaak het geval is bij The Cure drukt de muziek dat gevoel van walging perfect uit. Het is even wennen, maar voor mij is het het bij de 4 beste nummers van de plaat gaan horen.

(4.5*) - 2. Catch. Ondanks de opgewekte melodie, is dit een nummer over afwijzing, over een onbereikbare liefde. Hij denkt er met veel pijn aan terug telkens hij weer eens iemand ontmoet waar hij een extravagante passie voor voelt (in het Engels hebben ze daar een mooi woord voor: 'a crush'), maar waarbij het niet wederzijds blijkt te zijn. Zij ziet hem hoegenaamd niet staan: "And roll her eyes right up to heaven / And make like I just wasn't there". De vierde strofe is misleidend: " And sometimes we would spend the night / Just rolling about on a floor". Dus zou je denken dat ze wel iets samen gehad hebben. Maar dan komt de ontnuchtering, het was slechts een droom: "And I remember even though it felt soft at the time / I always used to wake up sore".

(4.0*) - 3. Torture... Dit gaat, nog veel meer dan The Kiss, over iemand die tegen z'n zin de liefde bedrijft. En ik weet bijna zeker dat het hier (net als in Siamese Twins, Pornography) over bezoekjes aan een prostituee gaat. "I'm in the room without a light / The room without a view". Hij ondergaat het: "Hanging like this / Like a vampire bat / Hanging like this / Hanging on your back", maar eigenlijk wil hij er zo snel mogelijk weer weg zijn. Hij hoopt dat het hoogtepunt zo rap mogelijk komt zodat hij snel weer huiswaarts kan keren: "It's torture / But I'm almost there". Maar hij komt wél steeds weer terug.

(4.5*) - 4. If Only Tonight We Could Sleep is een Oosters getint nummer en heeft nogal een korte tekst. Enkele gelukkigen onder u hebben het misschien al meegemaakt... Een moment met een geliefde waarvan je denkt: "Dit is zó overweldigend dat ik zou willen dat het blijft duren". Daarover gaat dit nummer volgens mij. Mooie metaforen worden gebruikt om dat gevoel te beschrijven. Voor velen hier een van dé favorieten van de plaat.

(4.5*) - 5. Why Can't I Be You? Je kan al aan de titel zien dat dit nummer over adoratie gaat! Pure verafgoding zelfs. Typisch catchy Cure-nummer dit. Fantastisch poëtisch woordgebruik: "I'm smitten / I'm bitten / I'm hooked / I'm cooked / I'm stuck like glue / You make me, make me hungry for you". Schitterend toch?

(5.0*) - 6. How Beautiful You Are, een nummer dat trouwens geïnspireerd is op een gedicht van Charles Baudelaire, gaat over diepe teleurstelling in je geliefde. Door een bepaalde gebeurtenis kom je tot de vaststelling dat iemand waarvan je dacht dat het je soulmate was dat toch niet helemaal blijkt te zijn. Hij beleeft samen met zijn vriendin een romantisch weekendje in Parijs. Alles gaat goed tot ze een sjofele oude man ontmoeten die twee kinderen bij zich heeft. Een klein kindje op z'n arm, een jongetje aan zijn hand. Alledrie staren ze naar zijn vriendin van kop tot teen omdat ze zo adembenemend mooi is. Hij vindt het aandoenlijk, maar zijzelf vindt het ergerlijk en zegt 'm dat ze het haat dat die bedelaars haar zo aanstaren: "I hate these people staring / Make them go way from me!". Totaal ontzet door die reactie slaat de liefde om in haat en hij komt tot de conclusie dat soulmates niet bestaan: "This is why I hate you / And how I understand / That now-one really knows or loves another". Zit ook bij mijn 4 favoriete nummers dit.

(3.5.*) - 7. The Snake Pit gaat over dronken de liefde bedrijven met groupies. Robert is aanwezig met de rest van de band in de kelder van een club, hij is onder invloed van drank en drugs (of beide) en hij is op een van de sofa's met een van zijn groupies aan het flikflooien. De rest van het gezelschap is ook zodanig dronken/stoned dat ze er zelfs niets van merken. Hij raakt steeds benevelder en in de auto wordt hij dan helemaal ziek. Een van de mindere nummers van de plaat vind ik.

(3.5.*) - 8. Hey You! Is een pick-up line op muziek. Hij ziet een meisje, wlk. in een discotheek ook, en hij is zo erg tot haar aangetrokken dat hij wil dat ze stante pede bij hem komt om 'm te kussen. Het nummer - een niemandalletje - heeft, terecht, de plaat niet gehaald, maar de titel van het album is natuurlijk wél hiervan afgeleid.

(5.0.*) - 9. Just Like Heaven... na deze twee mindere nummers komen we aan het beste nummer van de plaat. Het gaat over het niet goed kunnen uitdrukken van je gevoelens van liefde tegenover elkaar, nét omdat je té verliefd bent. Je stuurt de verkeerde signalen, met als resultaat dat je elkaar uiteindelijk verliest. Achteraf besef dat je de liefde van je leven mislopen bent. En wat méér is... Het arrangement van dit nummer is gé-ni-aal! De flow van dit nummer is zo mogelijk nog gé-ni-a-ler! "Dancing in the deepest oceans / Twisting in the water / You're just like a dream". Je krijgt er koud en warm tegelijk van. En dan mijn favoriete Cure-line óóit: "I found myself alone alone alone above the raging sea / That stole the only girl I loved / And drowned her deep inside of me".

(4.0*) - 10. All I Want (zie verder bij 12., maar dan naar mijn aanvoelen gezongen uit het standpunt van de man)

(4.0*) - 11. Hot! Hot!! Hot!!! beschrijft drie vreemde seksuele ervaringen die Robert Smith had. De ene in de kelder van een club (zie 7. misschien?), de andere op een zeiljacht, en de laatste thuis in zijn slaapkamer. Velen denken dat het over drugs gaat. Maar aangezien het op deze plaat staat, gaat over seks volgens mij. Of over een combinatie van de twee, natuurlijk. Een atypisch Cure nummer. Lowdown funk. Maar wel geslaagd, vind ik.

(4.0*) - 12. One More Time is een heel mooie en gevoelig nummer. Ook heel triest. Maar wel één waar ik me altijd iéts minder verbonden mee heb gevoeld. Naar mijn aanvoelen wordt het gezongen vanuit het standpunt van een vrouw naar een man toe. Niet dat het omgekeerd niet zo kunnen hoor, maar 't lijkt me wel sterk. Dit nummer heb ik trouwens gebruikt om een familielid fan te laten worden van The Cure. Ze was al dagen aan het huilen om een mislukte relatie en was nog volop in de ontkenningsfase en zei de klassieke dingen als: "Hij keek laatst weer zo lief naar mij! Wil hij me terug? Kon hij me nog maar 1 keer in z'n armen houden. Dat zou m'n verdriet draaglijker maken. Misschien lag het aan mij?" Ik zei haar dat ze in denial was en dat The Cure een mooi nummer geschreven daarover, One More Time geheten. Zoals verwacht ging ze toen nog meer huilen, maar van toen af is ze toch wel een verstokte Cure-fan geworden. Ik weet het, ik ben gemeen!

(5.0.*) - 13. Like Cockatoos gaat duidelijk over de bons krijgen van een geliefde. Kaketoes zijn kuifpapegaaien die voornamelijk in Australië in het wild voorkomen. Een kaketoekoppel zou, net als bv. een duivenkoppel, trouw zijn totterdood, maar hij vergelijkt dan ook de protagonisten niet met kakatoes, maar wel de nacht waarin het gebeuren zich afspeelt: "All around the night sang out like cockatoos". En het geschreeuw van die vogels is dus... verschrikkelijk! Wat zich afspeelt die nacht is dus niet zo fijn. Het nummer is duidelijk schatplichtig aan Tomorrow Never Knows van The Beatles, maar is toch één van mijn 4 favorieten op deze plaat. Het schichtige van de vrouw die naar buiten loopt om af te spreken met de man komt zo goed uit de verf door het feit dat hij die eerste 4 strofes in 1 adem aframmelt.

(4.5*) - 14. Icing Sugar. Dé verleiding. Wederom gezongen vanuit het standpunt van de vrouw. Hij wordt verleid door een meisje dat 'm uit liefde wil opeten. Hij is even lekker als een suikerspin. En geef nu toe, daar lijkt onze Robert toch wel wat op
In tegenstelling tot veel Cure fans die dit nummer haten, vind ik dit een schitterend nummer. Die drive die de rollende drums aan het nummer geven, en die letterlijk verleidelijke saxofoon maken van dit nummer weer zo'n typisch Cure nummer waarbij tekst en muziek volledig op elkaar aansluiten.

(4.0*) - 15. The Perfect Girl. Het meest opgewekte nummer van de plaat. We hebben meteen door waarover dit gaat ; tot over je oren verliefd worden op iemand.

(4.0*) - 16. A Thousand Hours... Hier heeft hij het naar mijn aanvoelen over de zekere ontnuchtering die hij voelt nadat hij een tijdje van bloem naar bloem heeft gefladderd. Hij heeft one-night-stands om een verbroken liefdesrelatie te verwerken, maar vraagt zich tegelijk af: "Hoe lang hou ik dit nog vol? Tegenover dat klein beetje geluk dat ik af en toe ervaar staan al die pijn en teleurstellingen!". Hij verlangt weer naar de échte liefde van weleer die toch nog niet helemaal verwerkt is, zo blijkt.

(4.5*) - 17. Fight is écht wel hét nummer om op te zetten wanneer je down bent en weer eens uit die put moet zien te klauteren: "Fight! Fight! Fight! / Just push it away / Fight! Fight! Fight! / Just push it until it breaks". Aangezien de liefde het concept is van deze plaat, heeft hij het waarschijnlijk geschreven vanuit het standpunt: Stop met treuren om haar, verlies je niet in zelfmedelijden, maar stel je weer open voor de wereld om je heen: "So when the hurting starts / And when the nightmares begin / Remember you can fill up the sky / You don't have to give in. Heel helend nummer vind ik zelf.

Prachtige recensie Freddze. Ik ben het helemaal met je eens, qua inhoud en stellingname.

The Cure heeft hier een dijk van een plaat gemaakt, die eigenlijk behoort tot de absolute Cure top.

De cd heeft niet zo'n fanatieke schare aanhangers als bijvoorbeeld Pornography, maar de rock van nummers als How beautiful you are, Why can't I be you, Torture, All I want, The Kiss behoort tot het beste werk van The Cure.

Hoog tijd dat dat wordt onderkend.

Mooi!

Thanks

Volgende die ik eens onder handen wil nemen is Faith. Denk daar al zo lang over.

Nog een anekdote over KM,KM,KM: In een zomer begin jaren '90 zat ik in de kantine van een camping in het Ardens dorpje Poupehan. Aangezien Just Like Heaven toen zo populair was hadden ze daar de cd van KM,KM,KM in de jukebox. Ik zeg tegen m'n maat: "Eens goed kijken, ik ga een liedje selecteren op de jukebox en we gaan eens wedden hoelang het gaat duren eer de barman het spel gaat afzetten". Het duurde exact vier minuten. Het nummer dat ik gekozen had was natuurlijk... The Kiss

Dondersteen!

Gewoon op nummer 1 !!

Hoewel ik dit album aanvankelijk wat onevenwichtig vond vind ik globaal toch een prima album met heel wat prachtige momenten.
Catch, Why Can't I Be You? en Just Like Heaven zijn even luchtige als pakkende en ingenieuze popsongs, One More Time is een heerlijk dromerig nummer, If Only Tonight We Could Sleep is een even origineel als gevoelig nummer, ook het funky Hot Hot Hot!!! kan ik nu waarderen. Naar het einde toe vind ik het wat minder, maar echt zwak wordt het nooit. Eén van de meest veelzijdige Cure-albums.

Ik ga mijn stem verhogen van 3,5 naar een 4, me dunkt. Ik heb de elpee van dit album op de kop getikt in een tweedehands platenwinkel en heb hem nu al een aantal keer opgelegd.

Hoewel er wel enkele mindere momenten zijn, staan er toch heel wat erg sterke nummers op! Grotendeels vind ik het dan ook een heel sterk album. Geen Disintegration, maar toch weer es iets anders.

Mijn persoonlijke favorieten voorlopig: The Kiss, Catch, If only tonight we could sleep, All I want, One more time en A thousand hours.

Ik zie nu pas dat je deze niet de volle 5* geeft!! Mijn goede heer en creator! Hoe kun je IOTWCS nu niet optimaal beoordelen ten opzichte van de andere songs? Misschien wel hun grootste klassieker ooit! Het nummer dat bands als Pink Floyd altijd al hadden willen maken, maar gewoon de ingrediënten niet voor hadden destijds!

Omhooggegaan naar 4,5. Nu terugbeluisterend hoor ik het ene hoogtepunt na de ander. Geweldig album van een geweldige band!

Je geeft zelf anders ook nog niet het volledig aantal sterren! En dat voor een cd die inderdaad Pornography doet verbleken.

Lezen doe je niet al te best.. ik reageerde op freddze en had het over zijn score voor het nummer If Only Tonight We Could Sleep
Verder verbleekt iedere plaat vergeleken bij Pornography, maar dat zal een stoffige rocker als jij niet snappen nee.

Ja, ik lees heel goed. Je verwijt iemand geen vijf sterren te geven voor If only tonight we could sleep, terwijl je zelf blijft hangen op 4,5 ster voor de hele cd.
Maar ik weet het goed met je gemaakt, ik zal deze allerbeste cd van The Cure ook verhogen naar 5 sterren.

Stoffige rocker? Pot verwijt de ketel? Ik erken dat het beste werk in de jaren 70 is geschreven maar ik verwijt verder niemand iets. Een cd uit 1982 blijven aanhangen is inmiddels minstens zo stoffig.

Ik ken gloednieuwe nummers die ik nu al stoffiger vind klinken dan veel werk uit de 70-er en 80-er jaren.

Dus ik moet van jou een cd de volle score geven omdat er één 24-karaats nummers op staat? Raar.. doe ik dus ook niet. Deze cd bevat teveel pitfalls om hem naar 5* te verhogen. Een plaat van dezelfde band uit 1982 bevat geen pitfalls en is geheel consistent en coherent van begin tot einde. Daar beoordeel ik ook in belangrijke mate platen op. Verder bevat die plaat uit 1982 vrijwel geen rockclichées zoals die in de 70s nog bijna iedere plaat dicteerden, dat bedoelde ik met mijn opmerking. Maar inmiddels ook een oude plaat ja, zeker. Toch is het ene oud niet gelijk aan het andere oud in mijn oren.

Het oriëntaalse karakter van deze plaat spreekt mij erg aan, Dat karakter is met name waar te nemen in o.a If Only Tonight We Could Sleep, One More Time en Like Cockatoos. Of om het anders te stellen, het is dé The Cure plaat die je ook in de zomer op kan zetten. Deze verdient meer positieve feedback want dit is een schitterende verzameling van songs (die bevinden zich meer op de eerste helft van de plaat) en liedjes (meer naar het einde toe) die deze band in al haar facetten voorbij laat komen. Ik prefereer Kiss Me(3x) boven zijn toch al niet verdienstelijke voorganger als we het over het meer de poppy-achtige periode van de The Cure hebben.

maar weer eens opgezet, en wat een opener beter kan je een album niet beginnen.

Afsluitingsproces.

Robert Smith die de zolder op ruimt.
Liggende ideeën worden gerangschikt.
Afgestoft en vervolgens weer opgepoetst.
De grote schoonmaak.
Alsof je te maken hebt met een grote kaartenbak.
Overlijdensprentjes, ansichtkaarten van vakanties, kerstkaarten.
Alles door elkaar.
Geen rangschikking.
Maar wel bepaalde herinneringen.

Zo ervaar ik Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me.
Humor, romantiek, vreugde, verdriet en pijn.
The Cure in een kijkdoos.
Alle elementen aanwezig.
Nummers die onafgewerkt zijn blijven liggen.
Hier passend tot een geheel samen gebracht.
Gewoon omdat ze kwalitatief goed genoeg zijn.

Het hoofd moet leeg zijn.
De rommel is weg.
Pas dan ben je klaar voor de volgende stap.
Afsluitingsproces.
Nieuwe creatieve openingen.
Disintegration als resultaat.

Leuk verzonnen, maar ik vind het nogal aanmatigend, t.o.v. Robert Smith.

Twee jaar over gedaan om een geheel nieuw repertoire te schrijven en op te nemen (een record, sinds 1979 verscheen er jaarlijks een cd van The Cure) krijg je dit 'compliment': leuk, eindelijk eens de zolder met ouwe teringzooi opgeruimd.

KMx3 is ook geen afsluitingsproces. Dan verwacht je muziek die aansluit op voorgaand werk. En dat doet deze cd niet, er wordt hier menig nieuw weggetje beproefd door Robert Smith.

Dus aardig geprobeerd, ik begrijp dat je de grootsheid van Desintegration graag nog weer eens wilt benadrukken. Maar dan niet over de rug van KMx3 svp.

Welke nieuwe wegen worden er bewandeld?
Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me is zeker een prima album, maar een eenheid ontbreekt.

Zonder elk strijkje of komma te willen benoemen, worden er met nummers als The Kiss, If only tonight we could sleep, Why can't I be you, Hot! Hot! Hot!, Like cockatoos en Icing sugar wel héle andere muzikale wegen ingeslagen.

Er zijn geen voorgaande cd's te noemen waar dergelijke nummers op zijn terug te vinden. The Head on the door is een aardige cd, erg commercieel aangelegd. The Top lukt ook niet. Three imaginary boys,17 seconds of Faith zijn ook weer geheel andere cd's.

Dus je kunt m.i. niet volhouden dat verreweg de meeste tracks van dit album op andere cd's kunnen worden geplaatst, integendeel zou ik haast zeggen.

Dat het aan eenheid ontbreekt is ook moeilijk te beoordelen. Een cd met 12 x Hot! Hot! Hot! achter elkaar lijkt mij erg vermoeiend, de methode waarin rustigere en wat stevigere nummers op één cd elkaar afwisselen is ook voor The Cure vrij gangbaar.

Je kunt je misschien alleen afvragen of het album wel overal dezelfde sfeer uitademt. De cd is ook vrij lang (oorspronkelijk zelfs nog een dubbele LP) en dat is ook uniek voor The Cure. Je kunt altijd nog met de vraag blijven zitten of het niet té lang is. Aan de andere kant verveel je je nooit, bij KMx3