Roxy Music - Avalon (1982)

Roxy Music Psalm (HQ) - YouTube

Dit is ook zo'n heerlijke drumpartij van hem.
Hoe functioneel wil je het hebben, maar het is tevens geweldig uitgebouwd.

Voor het eerst heb ik dit album in zijn geheel beluisterd. In de jaren tachtig liet ik het min of meer links liggen omdat nummers zoals Avalon en More Than This te weinig indruk op mij maakten. Avalon klinkt zeker niet slecht maar vergeleken met R.M.'s frisse debuut is dit toch echt slappe hap.

Mijn eerste echte kennismaking met Roxy music. Persoonlijk vind ik het een heerlijk album

Voor mij ook. Roxy lag toen op dezelfde stapel als Toto, een band die bij mij heel snel op de achtergrond verdween. Dit album dus ook. Vele jaren later (= enkele jaren geleden) toen ik de echt goede Roxy albums pas leerde waarderen, dit album alsnog aangeschaft. En op momenten, zoals nu, is het een heerlijke plaat om te draaien (op CD dan toch).

Ik kan het er alleen maar mee eens zijn.
Je moet Avalon gewoon anders benaderen.
Niet te veel gaan zoeken naar avontuur.
Met die wetenschap is het een heerlijke wat dansbare plaat.
Voorbeeldige productie ook.
Maar mijn voorkeur ligt toch echt in hun periode tot 1975.

Bij mij kan men een ander verhaal lezen.

Ik luister nu ongeveer een jaar naar hun albums (ik begon met deze) en dit is voorlopig mijn favoriet. Al moet ik wel opmerken dat ik een 80's-hoer ben. Geen slecht woord over hun eerdere werk (dat overigens moeilijk valt te vergelijken met Avalon) maar het esoterische sfeertje op dit album bevalt me wel.

Wel een eloquente hoer.

U heeft zonet een fikse korting in de wacht gesleept.

Voor mij persoonlijk de allermooiste van Roxy Music.

Waarom moet ik van deze juxtapositie, in deze context nou fronsen. Eerlijk gezegd is het imho zo dat voor dit album eigenlijk al het aanvangspunt van "selling out" (van Roxy Music) lag, terwijl - paradoxaal genoeg dat punt eigenlijk gemarkeerd is door de zedigheid der hoezen. Daarvoor waren de hoezen getooid met veelal sloeries, die - en dat was zeker - uit waren op je zilverlingen, in ruil voor kortstondig genoegen.

Dit album prefereren boven de eerste 'zondige' 5, markeert een gratuit streven naar hoofse liefde, terwijl eenieder weet dat zondigheid meer energie genereert (want dan wil je wel je stinkende best doen om het weer goed te maken).

Mooi album, maar best moeilijk om twee favoriete tracks te kiezen. Eigenlijk zijn er wel 4 of 5 nummers, die ik aan zou willen vinken. Toch is 'More than this' voor mij wel de mooiste track op dit album.

Dit album klinkt op vinyl wel veel mooier dan op cd. Mijn vader had er vroeger een exemplaar van in zijn platenkast. Tegenwoordig heb ik er een (volgens mij gekocht in een kringloopwinkel), en ik draai die soms af en toe nog. Als mijn gedachten op dit album komen, draai ik hem gerust weer een keer of drie á vijf.

TEQUILA SUNRISE zegt:Nee, voor mij legt ie het wel af tegen 'Stranded', welke zeker zo genietbaar en artistiek uitdagender is. Ferry noemde het zelf destijds hun beste na 'Stranded', waarop Oor riposteerde "nu volledig gestrand". Dat vindt ik wel weer wat al te streng, want ik draai deze inmiddels stiekem vaker dan hun eerste twee albums. Je wilt immers -naast uitgedaagd worden- ook gewoon genieten van mooie muziek en dat gaat hier heel goed.

Met die laatste zin ,..helemaal mee eens
Na het lezen van jou bericht en er over nadenk beluister ook ik dit Roxystudioalbum (stiekum) het meest
Gewoon een sterk album en zit goed in elkaar en idd genieten dus uiteindelijk kwam ik op 5*
Dus hoogste beoordeling wat een studio album van Roxy betreft
Verder kun je trouwens dit album niet met de eerste 3 vergelijken je bent tenslotte ongv 10 jaar verder in een andere trendy tijd met andere invloeden

Het Roxyalbum waar ik trouwens nog het meest van geniet is het fantastische Roxy Music-Live uit 2003 ,blijft een van mijn favoriete Livealbums

Wat teus terecht aangeeft is dat Avalon in een ander muziektijdperk is gemaakt.
Ik heb de Roxy Music van begin jaren 70 niet opgepikt toen, maar ik was ook te jong.
Met terugwerkende kracht alsnog zeer gaan waarderen.
T/m Siren zijn het gewoon allemaal sterk tot zeer sterke albums. Uniek in zijn soort en de invloed op latere acts, mogen we zeker niet uitvlakken.
Avalon vind ik in sfeer heel mooi, en zwakke broeders kom je hier niet tegen.
Maar de Roxy van 1972 t/m 1975 is wat mij betreft onovertroffen.
Zeker het debuut, For Your Pleasure en absoluut Stranded, zijn echt geweldig.
Belachelijk dat Oor daar zo negatief over was.

Heel interessante discussie, want de oudste albums zijn zo geweldig goed en daarbij heerlijke nostalgisch wmb.
En daarom kwam ik op 5en uit.
Avalon had ik een 4.5 gegeven en geloof dat ik er nog steeds achter sta, maar draai dit album meer dan de oudjes......Teus en Tequila Sunrise zetten me aan het denken.
De oudjes die ik nog steeds erg hoog heb staan waardeer ik hoger dan een ietsjes minder album = Avalon......maar draai ze minder vaak !?!
Doe ik iets niet goed wat waardering betreft of moet ik maar stoppen met waarderingen (alla onze zeer gewaardeerde recensent Franck M) want ik heb klaarblijkelijk geen goede controle hierover.
Is toch eigenlijk verdomde lastig om al die aspecten zoals smaak, mood, nostalgie, kwaliteit en wat weet ik alnietmeer een gemiddeld cijfer te geven. : /

Ik heb wel een vermoeden waar dat aan ligt Hans.
Avalon luistert makkelijker weg en is ook wat stijlvaster dan de vroegere RM albums.
Op die werkjes is het vaak onvoorspelbaarder ( met name het debuut) en dat vraagt meer focus.
Avalon is veel luchtiger, zelfs hier en daar dansbaar.
Tikje exotisch ook, en de arty insteek is nagenoeg verdwenen.
Andere plaat, maar denk toch wel hun beste sinds Siren.
Een overtuigend slotstuk.

Waarom - ik heb ook een rijtje zo'n 5 componenten (w.o. creativiteit/innovatie, muzikaliteit. geluidskwaliteit/productie) - hang er een gewicht aan, geef cijfers per onderdeel en presto. Het verhaal wordt natuurlijk anders, als je perspectief verandert, maar dat ...

Mijn cijfers zijn me om technisch/inhoudelijke reden ontnomen, maar deze scoort op geluidskwaliteit en muzikaliteit goed, maar op creativiteit/innovatie minder; ik schat zo'n 3,5*, maar wel een tikkie meer dan Flesh and Blood. Het is een album voor de salontafel, de schoonmoeder of de niet zo durfallerige provinciaal.

Dit begin is toch echt zo mooi. Het gepluk aan de gietaar. De percussie. De bas die erna komt.........
Roxy Music - Avalon - YouTube

Bijna net zo mooi als het begin van 7 van Prince.

Ik ga heel ver met je verklaringen mee Michel. En interessant is dan ook dat ik zo'n relaxte Avalon super vind, maar minder waardeer dan de eerste 3 albums. Ga er nachtje over slapen , al zal ik een berekening zoals Mjuman voorstaat niet snel overwegen. Dwz doe het minder bewust wellicht.
Ieder het zijne.
Ga eens kijken of mr. Ferry weer op Tour gaat ; is genieten en speelt ie begin t/m einde in een show hoop ik weer.

Een album met onmiskenbaar veel kwaliteit. Je moet er van houden en dat doe ik niet. Eindpunt van een creatief proces dat voor mij vergelijkbaar is met de ontwikkeling die bijvoorbeeld het werk van Steely Dan ook heeft gekenmerkt. Perfectionering van de studiotechniek en marketing als veronderstelde verklaring.

Typisch begin 80's produkt en gelikt is het zeker.
Toch heeft het wat mij betreft een fijne vibe en is het songmateriaal over het algemeen coherent.
De eigenzinnigheid is ver weg en dat was ooit het visitekaartje van Roxy Music.
Voor mij dus een beter later album ( en ook de laatste), maar ik heb veel meer met de albums tot Siren.

Ik veronderstel dat een aantal al wat langer bestaande bands en muzikanten begin jaren 80 wel klaar waren met hun eigenzinnige artistieke ontwikkeling en zich bijgevolg wijden aan technische perfectionering van hun geluid. Dat zou het gelikt karakter van Avalon kunnen verklaren. Niks op tegen overigens want RM bereikte er zodoende een nieuw en ook jonger publiek mee dat naar wens hun oudere albums kon beproeven. Je geeft eerder aan dat het ook wat jou betreft zo gewerkt heeft. In dat opzicht is Avalon een cruciaal album.

Ergens moet een driedimensionele grafiek bestaan die de impact van de dimensies "creativiteit", "kwaliteit" en "succes" inzichtelijk maakt. Het wil er gewoon bij mij niet in dat je als oudere creatief het recht zou hebben verworven op je kont te gaan zitten en niets bijzonder creatiefs/vernieuwend meer hoeft te doen. Zoiets wordt iig gelogenstraft in de klassieke muziek en in de schilderkunst, waar in menig geval bijv de laatste werken de meest interessante/gewaardeerde zijn.

Dit Avalon is muzikaal behang, ok van een fijne soort dan wel, ontworpen door Paul Smith of Terence Conran. Geluidstechnisch is dit album echt een ding voor audiofielen, maar dat zijn lieden die veelal op zoek gaan naar het perfect opgenomen album om op hun set te kunnen draaien - en dan kom je vaak bij behoorlijk boring music uit

Hmm, ik zou je idealiter graag gelijk willen geven wat je eerste opmerking betreft. De praktijk van de 'populaire' muziek toont vaak een ander beeld. Voor zover ik er verstand van heb is klassieke muziek vóór registratie en uitvoering eerst uitgeschreven. Het scheppingsproces ervan komt toch niet tot stand door collectieve trial and error in een uptodate studio zoals bij rock, pop, etc.? Het type uitvoering van een klassieke compositie kan uiteraard wél verschillen maar meer rek zit er volgens mij niet in. Of wel? De schilderkunst laat ik maar even buiten beschouwing vanwege mijn onvoldoende expertise op dat gebied.

Dat je Avalon betitelt als muzikaal behang lijkt me toch echt een kwestie van smaak maar kan ik me wel voorstellen. Ook ik zou mijn muzikaal interieur er niet mee willen verfraaien (muv de berging ).

Ik kan het niet hard maken, maar zou het iets met tanende urgentie te maken hebben.
Elke noot, elke tekstregel was bij Roxy Music ooit wel belangwekkend.
Avalon is vooral een plaat met lang uitgedragen sounds die iets exotisch hebben.
Het is de tendens van een nieuw tijdperk.
Versimpeling en makkelijker te behapstukken.
Nu vind ik dat bij deze plaat geen straf, want wat Mjuman treffend aangeeft, het is prettig muzikaal behang.
Geen plaat als bijv. Roxy's debuut, die best wat focus vereist.
Ik vind dat King Crimson het toendertijd heel goed in de smiezen had.
Die kwamen met Discipline ( 1981) en klonk progessief, maar brachten ook een portie new wave mee. Een ingewikkeldere Talking Heads met Adrian Belew in de gelederen.
Niet in het achterhoofd om een groot publiek te bereiken overigens, maar in het tijdsbeeld goed passend.

Een deel van de punten die je maakt, had ik zelf ook al bedacht - laat ons daarom eens kijken naar de wijze van totstandkoming:

* schilderij - regelmatig in opdracht, maar eenmaal uitgevoerd niet altijd in dank door opdrachtgever ontvangen ("te dik, te flets etc) , soms aangepast door uitvoerend schilder, maar desalniettemin niet altijd ten volle betaald - u voelt al er komt een parallel aan. Afgezien van tijd van de maker geen buitensporige productiekosten (ok, verf, huur studio, linnen - maar dat kon bij tegenvallers herbruikt worden)

* klassiek: idem, vaak was componist "hofmusicus" die op de pay-roll stond. En dus regelmatig pot boilers schreef, of zijn eigen productie 'recyclede' - ook hier een parallel met popmuziek. Afgezien van tijd van de maker verder weinig productiekosten (ok, perkament, inkt etc)

* pop/rock: verhoudingsgewijs hoge productiekosten (studio, apparatuur, échte productiekosten - vermenigvuldiging, promotie) die de maatschappij altijd wilde terugverdienen, vandaar de somtijdse wurgcontracten en de zeggenschap bij de maatschappij over wat en hoe van geproduceerde muziek en de release ervan. Voorbeelden daarvan zijn volop aanwezig, van ABBA tot Talk Talk.

Volstrekte creatieve autonomie is derhalve bij zeer weinig platenmaatschappijen echt een optie, Factory en 4AD in de 80s zijn daarvan voorbeelden en beide hebben dat niet (zelfstandig) overleefd.

Ik snap je punt, maar de curve van Roxy Music daalt al lichtjes na Country Life, houdt gelijk niveau, maar joekelt dan fiks onder NAP om zich vervolgens met Avalon te herstellen tot NAP - nogmaals mijn idee, maar dat vind je in meer waarderingslijsten (ook van critici) terug.

Ik kan ook zeggen: in '82 kon je interessantere muziek vinden dan dit album, zoals Cocteau Twins - Garlands (1982) en wilde je toen hipperik wezen, investeerde je je pegulanten in dat laatste album

Avalon, in ieder geval de favoriete Roxy plaat van phil Manzanera.
Roxy music transformeerde heel gemakkelijk van een innovatieve jaren 70 band in een trendy jaren 80 band, waar ze moeiteloos in de voorhoede stonden en net zoals in jaren 70 koers bepaalde voor dat decennium .
Avalon is voornamelijk gemaakt met heel veel sfeer in het achterhoofd en veel minder met avant garde zoals in de jaren 70.

Avalon is puur impressionisme.
Elke noot is als een penseelstreek.

De gitaar en de sax in de titelsong.

Het is een plaat die de late zomerzon in zich draagt
en hoe die weerkaatst op het eerste kleuren van het blad.

De intro van Take a Chance with Me alleen al is goud waard.

Hier staan compositorisch minder sterke stukken op.
Maar het geheel is meer dan de delen. More than this.

I could feel at the time
There was no way of knowing
Fallen leaves in the night
Who can say where they're blowing

As free as the wind
And hopefully learning
Why the sea on the tide
Has no way of turning

Deze plaat ontroert mij in zijn verstild stilisme. En dat is wat telt.

Mooi stukje dazzler. Altijd leuk om te lezen wat een plaat met je doet en welke sfeer het oproept.

Liefde voor More Than This, dat lees ik graag. Eén van die zogenaamde 'radioliedjes', voor velen muzikaal behang, voor mij één van die weinige nummers die een onsterfelijke indruk op me na lieten. Omwille van wat je hierboven schrijft Dazzler, enkel die songtekst al. Ik plaats hem in mijn select clubje naast (of misschien zelfs nog iets boven) een Just Like Heaven (The Cure) en een Forever Young (Alphaville).