menu

Roxy Music - Avalon (1982)

mijn stem
3,79 (392)
392 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: EG

  1. More Than This (4:30)
  2. The Space Between (4:30)
  3. Avalon (4:16)

    met Yanick Etienne

  4. India (1:44)
  5. While My Heart Is Still Beating (3:26)
  6. The Main Thing (3:54)
  7. Take a Chance with Me (4:42)
  8. To Turn You On (4:16)
  9. True to Life (4:25)
  10. Tara (1:43)
  11. Always Unknowing * (5:21)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur: 37:26 (42:47)
zoeken in:
avatar van deric raven
4,0
Ik vind het ook zeker geen slecht album, bij mij duurde het juist een tijdje voordat ik hun eerste vier albums ging waarderen.
Ik kende eerst Boys and Gils, toen Avalon, vervolgens Flesh & Blood, en pas sinds ongeveer 2 jaar de eerste 4 albums.
If There Is Something was voor mij het nummer waarbij het kwartje viel.

avatar van bikkel2
4,0
Dat is idd een geweldige song.

avatar van deric raven
4,0
Daar ben ik ondertussen dus ook achter.

Kijk, zo ontdekt een mens nog eens wat. Had 2 weken terug nog nooit naar een album van Roxy Music geluisterd. Eindelijk verandering in gebracht. Ik heb er eigenlijk een beetje het raden naar waarom het zo lang geduurd heeft. Misschien omdat ik glamrock slechts zelden kan smaken? Daarom ben ik dan maar meteen naar 1982 gehopt, in de gedachte dat als dit me bevalt dat ik dan nog altijd de klassiekers van begin jaren '70 kan proberen.

Nu, deze smaakt me wel. Sommigen hebben misschien problemen met de jaren-80 sound. Ik heb hier gelukkig absoluut geen last van, integendeel zelfs. Mooie productie, die vol en toch minimalistisch aanvoelt, faut le faire. Extra pluspunt is dat ik geen mindere momenten op het album bespeur. Niveau zakt nergens in en het hele album ademt een haast esoterische sfeer uit die me wel bevalt. Cheesy wereldmuziek zo u wilt Nu dol ik natuurlijk maar wat. Geen term zo vreselijk als 'wereldmuziek'. En het heeft niets met dit album te maken. Behalve dan dat sommigen 'esoterisch' en 'wereldmuziek' zonder blozen in 1 adem noemen.

Laat het duidelijk zijn, dit smaakt naar meer. Zal spoedig die gevreesde glamrock-albums wel eens een kans geven. Maar voorlopig ben ik wel zoet met deze fijne plaat.

avatar van lennon
4,5
Het solo werk van Bryan Ferry uit de 80's zal je dan ook zeker bekoren.

Bryan Ferry - Boys and Girls (1985) bijvoorbeeld .

avatar van bikkel2
4,0
Laat je niet misleiden Franck.
Roxy Music zag er vooral erg glam uit, de muziek ging vooral dieper.
Her en der wel eens een nummer met een wat makkeljjker karakter, maar Roxy kon vooral ook heel duister en arty uit de hoek komen.
Bowie ging bijv. ook een poosje als glamrocker door, maar natuurlijk ging hij ook veel verder.

Je zal, als je besluit de vroege Roxy albums te gaan beluisteren, meer moeite moeten doen om het echt tot je in te laten werken. Niet altijd even makkelijke muziek.
Avalon is veel makkelijker te behappen. Wel een heel goed album.......daar niet van.

avatar van devel-hunt
5,0
Franck Maudit schreef:
Zal spoedig die gevreesde glamrock-albums wel eens een kans geven. Maar voorlopig ben ik wel zoet met deze fijne plaat.

Vrees niets. De periode Roxy Music (72) t/m Siren (75) beslaat maar 5 albums, alle 5 legendarisch door de muzikale vernieuwingsdrang, zeker in die tijd, maar zelfs nu nog heeft de muziek een heel bijzonder karakter, het is veel meer dan glamrock. Dan denk ik aan T Rex. Eerder vergelijkbaar met, de enige gelijke die ze in die periode hadden, Bowie. Zelf vindt ik dat Roxy Music eigenlijk vernieuwender en spannender was dan Bowie.
In de jaren 80 vond er een koerswijziging plaats, het werd een andere band. Zeker niet slecht, maar niet te vergelijken met eerder werk. Hoewel Manifesto, hun meest onderschatte plaat, nog bepaalde crossovers heeft.

3,0
Franck Maudit in zekere zin was dit de 'remonte' van Roxy Music na het imo teleurstellende Flesh and Blood. Roxy Music is ook het verhaal van vertrekkende leden (bassist, synth/keyboardspeler, keyboardspeler/violist), het tijdelijk stoppen van de groep en het weer bijeenkomen uiteenvallen (en bis).

Was Flesh and Blood al de bejaardenuitvoering van de schnitzel (vleesresten die worden verzameld, 'gelijmd' met een soort gelatine, gepaneerd en in grote getale geleverd aan bejaardenhuizen), dit album was de auf Wienerschitzel van de band - 't was op en dat was hoorbaar: uitermate salonfähige (want zeer goed geproduceerd) muziek. Itt het regelmatig gehoorde don't judge a book by looking at the cover geldt dit wel voor de albums van Roxy Music: de eerste 5 zijn de mooiste/beste: muzikale seks voor de oren - dit album biedt opblaaspop als substituut.

Denk weer met weemoed aan de eerste keer dat ik het titelloze debuut hoorde, in de kleine bar van mijn studentenvereniging (waar bijv ook Tommy and Sweetheart of the Rodeo mijn oren ingedraaid werden); dit pakte niet de eerste maal - maar van de barman, mocht ik de cassette lenen. Toen kwam alsnog de verkering tot stand. Doen die eerste 5 en Viva gewoon erbij - geen andere live albums, da's voor rockies en dvd-aanhangers.

Cured
Ik ben het zowaar met Mju eens , en dat voor een Ro(o)ckie.

avatar van devel-hunt
5,0
Mjuman schreef:

Was Flesh and Blood al de bejaardenuitvoering van de schnitzel (vleesresten die worden verzameld, 'gelijmd' met een soort gelatine, gepaneerd en in grote getale geleverd aan bejaardenhuizen),

Iets zwaar aangezet, Flesh & Blood, met afstand hun slechtste, laat de aandrang heel duidelijk voelen om commercieel te scoren en hitlijst noteringen te halen, die opzet lukte. Oh Yeah en Over you werden behoorlijke hits. De andere nummers, met uitzondering van My only love, klinken als B kantjes en left overs. Commercieel succesvol maar artistiek en creatief, iets wat bij Ferry en zijn maten altijd voorop stond, is helaas op F & B ver te zoeken. Op Avalon vinden ze wel de balans tussen creatief en commercieel, iets wat prima hand in hand kan gaan. Avalon, een prachtige smachtende plaat vol sjiek herenleed.

Bedankt voor de tip lennon, ik zal dat album zeker eens beluisteren.

En maak je geen zorgen bikkel2, indien ik hun complexere albums niet kan smaken zal dat niet liggen aan voorgenoemde albumeigenschap (complexe en ietwat vage samenstelling over complexiteit - heb nu even een Inception momentje ) of een gebrekkige inzet mijnentwege. Ben namelijk wel wat 'moeilijke' muziek gewend en bij het beluisteren van een album ga ik nooit over 1 nacht ijs. Slaap dus maar op beide oren.

Ten slotte wil ik devel-hunt en Mjuman bedanken voor de informatie en warmmakerij. Ik kijk er al naar uit om mijn ontdekkingstocht verder te zetten. Maar zoals ik reeds opmerkte - ik ben voorlopig zoet met deze. Overdaad schaadt weet u wel. Nieuwe ervaringen laten bezinken wordt schromelijk onderschat.

avatar van teus
5,0
Heel fijn album,ik schreef het al ergens eerder ik ben breed van smaak,ik kan van de experimentele Roxy net zo genieten als op dit meer toegankelijke mainstreamalbum
Klopt wel dat van die laatste meer mainstreamalbums dit een uitschieter is
Sommige hier vallen over die gewijzigde koers van Roxy,maar ja een band die wat langer leeft die gaat vroeg of laat van stijl veranderen nou en?
Kijk naar ook voormalig Glamrocker Bowie die veranderde heel zijn carrière van koers ook soms flirtte. Met oa discoinvloeden ik zit er niet mee ,verandering van spijs doet eten

3,0
Ik ben ook redelijk breed, van smaak welteverstaan, maar ik leg een aantal criteria aan de dag voor (persoonlijke) appreciatie van muziek. Creativiteit/vernieuwing, kwaliteit van het gebodene, productie en diepgang horen daar ook bij.

Ik ben de mening toegedaan dat het in mijn beleving het eerste en het laatste er wat bekaaider afkomen, terwijl er over de muzikaliteit ook nog wel wat te bediscussiëren valt. Naarmate Ferry de lijnen strakker in handen had, vlakt het eindproduct in mijn beleving af.

Kort door de bocht: de eerste (5?) albums was Bryan Ferry vooraanstaand groepslid van Roxy Music, daarna werd het meer en meer de begeleidingsband van crooner Ferry. Manzanera en Mackay hadden wel degelijk een interessant eigen muzikaal verhaal.

Ik vind de solo-albums van Ferry wel prettig, maar absoluut van een ander niveau. Op zijn stem zit trouwens wel sleet - luister maar zijn Robert Palmer cover (Johnny and Mary) op het album van Todd Terje.

avatar van devel-hunt
5,0
Mjuman schreef:

Kort door de bocht: de eerste (5?) albums was Bryan Ferry vooraanstaand groepslid van Roxy Music, daarna werd het meer en meer de begeleidingsband van crooner Ferry. Manzanera en Mackay hadden wel degelijk een interessant eigen muzikaal verhaal.

Op zijn stem zit trouwens wel sleet - luister maar zijn Robert Palmer cover (Johnny and Mary) op het album van Todd Terje.


Ferry was altijd al alleenheerser binnen RM. Ook op de eerste 5 platen was hij allesbepalend, tot en met de vormgeving van de dames in allerlei poses op de hoezen, hij bedacht het en bepaalde, en fotografeerde soms zelf. Ook in de studio bepaalde hij de koers.
Tuurlijk, Manzanera en Mackay haddden hun inbreng, maar toen al had Ferry het laatste woord. Het waren veelal zijn nummers en zijn ideeen.
Nadat Roxy uit elkaar ging, Ferry stopte er gewoon mee, probeerde Manzanera en Mackay nog verder te gaan onder de naam the Explores. Ze trokken een zanger aan, een wanne be Bryan Ferry. Het geheel klonk plotseling als een Roxy music parodie. Het geeft aan hoe totaal onmisbaar Ferry was.
En anno 2015 sleet op de stem, tja, de man wordt volgende maand 70.

avatar van teus
5,0
Dat Ferry de projectleider en uitvoerder ook in het begin wilde zijn ,was wss de reden dat Brian Eno het veld ruimde, 2 kapiteins bri(y)Ans konden niet functioneren op hetzelfde schip
Vind zelf dat je niet zoveel verschil merkte na het beluisteren van Stranded ('73) het eerste album zonder Eno,iets minder dan de 2 voorlopers maar toch weer duidelijk het Ferryproject

3,0
devel-hunt schreef:
Nadat Roxy uit elkaar ging, Ferry stopte er gewoon mee, probeerde Manzanera en Mackay nog verder te gaan onder de naam the Explores. Ze trokken een zanger aan, een wanne be Bryan Ferry. Het geheel klonk plotseling als een Roxy music parodie. Het geeft aan hoe totaal onmisbaar Ferry was.


Prima, dat je zelf in zo'n simpel verhaal wilt geloven, maar het ligt echt even wat gecompliceerder. Kijk gewoon eens naar wie de belangrijke, dragende musici in de band waren, kijk naar de credits en welke rollen werden vervuld door (ervaren) inhuurkrachten; en dat weet je eigenlijk voldoende. Wat mij verbaast, is dat de band toch is gereanimeerd en dat zegt eigenlijk - lullig genoeg - ook voldoende: ka-tsjing doet de kassabel.

Overigens moest ik onwillekeurig aan de Talking Heads denken en David Byrne

avatar van devel-hunt
5,0
Mjuman schreef:
(quote)


Prima, dat je zelf in zo'n simpel verhaal wilt geloven, maar het ligt echt even wat gecompliceerder. Kijk gewoon eens naar wie de belangrijke, dragende musici in de band waren, kijk naar de credits en welke rollen werden vervuld door (ervaren) inhuurkrachten; en dat weet je eigenlijk voldoende. Wat mij verbaast, is dat de band toch is gereanimeerd en dat zegt eigenlijk - lullig genoeg - ook voldoende: ka-tsjing doet de kassabel.

Overigens moest ik onwillekeurig aan de Talking Heads denken en David Byrne

Je kan het ook gecompliceerder maken dan dat het was. Ferry, de man van de grote ideeen en de componist, de visionair, maakte het raamwerk terwijl andere de boel mooie mochten inkleuren. Nu was dat inkleuren geen minderwaardige taak, maar het tot leven brengen van een briljant idee.

3,0
Ja zo lust ik er nog wel één. Even een recap: lees mijn eerste post 'ns; in mijn beleving is 3 (Stranded) of 2 (For Your Pleasure) de beste, afhankelijk van mijn stemming, daarna komt 1, vervolgens wordt het minder: 4 (Country Life) en dan 5 (Siren); Manifesto is weer iets minder en Flesh and Blood - met twee verschikkelijke covers (van helden van me), EightMiles High en In the Midnight Hour- is een album dat je alleen hebt om RM 'compleet' te hebben. Ik noemde dit album de remonte.

Kijk nu naar hoe de waardering van de 8 albums op de site is - en dat loopt parallel met de curve die ik zie. Sterker nog die schommelde waardering vind je ook elders - allmusic etc - terug. Dat kan niet voor niks zijn.

Als Ferry de man was van "een briljant idee" dan is het toch uiterst merkwaardig dat dat idee na 3 albums, een aantal soloalbums zo goed als op was? Zonder problemen kan ik een dozijn bands noemen waar de creatieve inspiratie na - vooruit ik ben aardig - na 4-5 albums nog niet op was?
Country Life was al een relatieve herhaling van zetten, Siren deed dat nog eens over en je ziet gewoon het creatieve verval. Niet voor niets komen er in die periode ook geen solo-albums. Manifesto leek een aardige comeback - hoes en art-work zorgden daar mede voor, maar bevat toch een paar missers.

Als schilder moet jij toch bekend zijn met het fenomeen dat bij écht creatieve schilders de bron onuitputtelijk lijkt? Mijn idee? Op een gegeven moment raakten zijn ideeën op, hadden de anderen er gewoon geen zin meer in, met die bijna dictatoriale houding van 'em. ik heb mee mogen maken bij een concert in NL dat Mackay zowat gekleineerd werd toen ie een solo iets te lang volhield. Ik denk dat die eerste albums zo goed waren omdat al die creativiteit net bijeen gehouden werd. Over de gehele linie genomen bereiken zijn solo-albums nergens de (gemiddelde) hoogte van de eerst vijf van Roxy - en dat moet toch te denken geven als om het dezelfde auctor intellectualis - "het brein" - gaat

Eno heeft zich destijds bij zijn vertrek nooit expliciet uitgelaten om "geen schade te berokkenen aan de andere leden van Roxy Music" - maar duidelijk wordt wel dat er geen love lost is tussen hem en Ferry en in creatieve zin kan ik meer bewondering opbrengen voor Eno dan voor Ferry.

avatar van devel-hunt
5,0
Mjuman schreef:


Als Ferry de man was van "een briljant idee" dan is het toch uiterst merkwaardig dat dat idee na 3 albums, een aantal soloalbums zo goed als op was?

Als schilder moet jij toch bekend zijn met het fenomeen dat bij écht creatieve schilders de bron onuitputtelijk lijkt? Mijn idee? Op een gegeven moment raakten zijn ideeën op, hadden de anderen er gewoon geen zin meer in.


Je doet nu voorkomen alsof ' slechts' de eerste drie platen er toe deden. Terwijl ook Siren, en country life zeker in de tijd dat ze gemaakt werden opzienbarend en opvallend waren. Niets geen creatieve armoede of minderwaardigheid aan de eerste drie platen. Daarnaast zijn er legio mensen die de voorkeur geven aan latere meesterwerkjes als Boys & girls, Bete noir of Mamouna om er maar drie te noemen. Platen die weliswaar niet meer het wereldvreemde van de eerste Roxy in zich droeg, maar zeker vol zaten met creativiteit en eigenheid, een kenmerk wat hem altijd heeft gesierd.

Ferry heeft twee keer de stekker uit Roxy music getrokken, in 1976 en in 1983. De andere leden wilde dolgraag door, hij ontbond de groep terwijl ze op hun hoogtepunt qua succes waren. Het is absoluut niet waar dat Manzanera en Mackay ermee stopte aangezien Ferry met ondermaats werk kwam aanzetten.

En kunst, de zwijm is er een van romantiek en afgesneden oren, verzand in woede, verdriet en eenzaamheid. De waarheid is s'morgens beginnen, soms ploeteren, gewoon beginnen, zonder inspiratie in de wetenschap dat die uiteindelijk wel om de hoek komt kijken.

3,0
Grappig dat je geen directe reacties geeft op mijn wel degelijke houtsnijdende opmerkingen inzake creativiteit en innovatie in de reeks (8) albums. Je blijft je Ferry-mantra maar herhalen.

Daarom mijn waardering voor de 8 albums: 7,75 - 8,75/9 - 8,75/9 - 7,5 - 7,25 - 6,5 - 5,75 - 7 - een gemiddelde van ca 7,5.
De sinusoïde geeft aan waar de dips zitten, gebaseerd op mijn 5-6 beoordelingscriteria. Die schommelende waardering vind je ook elders.

Over Avalon, uit het Oortopic van Dazzler Muziek >> Algemeen >> OORdelen:

De nummers beginnen om vervolgens in hetzelfde tempo te eindigen. In de tussentijd is er niets anders gebeurd dan dat de elpee verder is gevuld. Vooral de twee instrumentale niemendalletjes staan als een lul op een slagroomtaart. De twee ballades zijn wel mooi maar ook veel te melig om echt te overtuigen. Het enige positieve punt is dat de dansbaarheidsfactor vrijwel steeds hoog is.

Harry van Nieuwenhoven **


Dit is ook een aardige indicator:
http://www.johnmcferrinmusicreviews.org/roxymusic.htm

Of anders: Albums by Roxy Music: Discography, songs, biography, and listening guide - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Roxy Music Siren Album Review | Rolling Stone - rollingstone.com

Het zal je niet verbazen dat ik me totaal niet kan vinden in onderstaande bewering:
devel-hunt schreef:
Je doet nu voorkomen alsof ' slechts' de eerste drie platen er toe deden. Terwijl ook Siren, en country life zeker in de tijd dat ze gemaakt werden opzienbarend en opvallend waren. Niets geen creatieve armoede of minderwaardigheid aan de eerste drie platen.

avatar van devel-hunt
5,0
Je bent wel erg druk bezig om mij te overtuigen. Het maakt me niet zo heel veel uit wat pers of andersoortige over RM of BF schrijven. Ik heb mijn eigen oren en eigen waarneming en smaak, en die geven aan dat BF en/of RM ook de afgelopen 42 jaar muziek hebben/heeft gemaakt die er toe doet. Het is niet goed om jezelf helemaal blind te staren op de eerste drie overigens schitterende albums, daarmee beperk je jezelf, een open houding is vaak beter. Bovendien, als je op internet slechts zoekt naar negatieve recensies zijn die in overvloed aanwezig, wat overigens voor positieve berichten niet anders is.

3,0
devel-hunt schreef:
Je bent wel erg druk bezig om mij te overtuigen. Het maakt me niet zo heel veel uit wat pers of andersoortige over RM of BF schrijven. Ik heb mijn eigen oren en eigen waarneming en smaak, en die geven aan dat BF en/of RM ook de afgelopen 42 jaar muziek hebben/heeft gemaakt die er toe doet. Het is niet goed om jezelf helemaal blind te staren op de eerste drie overigens schitterende albums, daarmee beperk je jezelf, een open houding is vaak beter. Bovendien, als je op internet slechts zoekt naar negatieve recensies zijn die in overvloed aanwezig, wat overigens voor positieve berichten niet anders is.


Ben jij into Boeddha of Zen? Met die laatste alinea kan ik dus echt helemaal niets - en da's nog minder dan met de flagrante misduiding die jij mijn teksten geeft. Overigens gaf ik die links om de gedachte te staven die vanuit het achterhoofd opwelde: dat destijds - ook ik luister al redelijk lang naar muziek - zowel Country Life als Siren fikse tegenvallers waren; en daarin stond ik niet alleen. Jou waardering ervoor is jouw zaak - niets meer, niets minder

Ik heb immers mijn eigen oren - niet geleast van Schoonenberg - en smaak and both suit me nicely - thank you very much. Laten we het een dag noemen.

avatar van davevr
5,0
Ik vind die electronische niemendalletjes perfect, als een toetje op een mooie plaat. En ik hou niet van de vroege Roxy Music ( die volgens mij toen net een cursus "hoe gemakkelijke liedjes moeilijk doen klinken" hebben gevolgd).

Mooie plaat dit, beetje bekender, beetje de Ferry-show wel. Goed geproduceerd, beetje kil eighties en dan toch die warme stem als tegenhanger.

avatar van Funky Bookie
3,5
Ik vind dit een moelijk te beoordelen plaat.
Aan de ene kant vind ik het jaren '80 sfeertje heerlijk, maar ik vind het ook iets te soft / rustig. Ik kan er niet helemaal de vinger opleggen.
Nog maar een paar luisterbeurten aan wijden.

avatar van bikkel2
4,0
Ik ben deze steeds meer gaan waarderen.
Het is qua sound en sfeer een heel prettig luisterbaar geheel - het heeft iets exotisch zelfs.
Ferry ging solo eigenlijk door op deze ingeslagen weg.
Het had imo ook onder de vlag van Roxy uitgebracht kunnen worden.
Maar Ferry was het bandje kennelijk beu.

avatar van devel-hunt
5,0
bikkel2 schreef:

Ferry ging solo eigenlijk door op deze ingeslagen weg.
Het had imo ook onder de vlag van Roxy uitgebracht kunnen worden.

Avalon had eerder onder de naam van Bryan Ferry uitgebracht kunnen worden. De bijdrage van Phil Manzanera en Andy Mackay lijkt er eerder een van sessiemuzikanten dan van volwaardige mede bandleden. Bryan Ferry was vanaf dit punt allesbepalend geworden.

avatar van bikkel2
4,0
Hun rol is minder prominent, maar toch zijn ze in mijn beleving wel herkenbaar.
Ook geen klachten van het 2-tal, want ze hadden dolgraag door willen gaan.
Voor Ferry was er geen reden om onder de RMvlag door te gaan.
Des te verbazender vindt ik dan dat zijn vervolgalbums- en dan met name in de 80's- de Avalonstijl gewoon doortrekken.

buizen
Heb Roxy Music 'destijds' best veel gedraaid. Om de drum. Hij heeft altijd van die minimale doch uiterst groovy drum. Kon je wat van leren. Tenminste ik had een drumleraar (niet van de muziekschool ofzo hoor, gewoon een coole gast die zelf in een rockband speelde) die zei dat dat moest en dat hoorde ik zelf ook wel.
Op dit album ook behoorlijk wat percussie ipv drum trouwens.

avatar van bikkel2
4,0
Als je het over de periode voor 1980 hebt, dan bedoel je Paul Thompson.
Inderdaad een uitstekende drummer met een hele fijne groove.
Geen drukke drummer, maar heel steady en functioneel.
Hij speelt t/m Manifesto ( 1979) en is niet meer te horen op Flesh+ Blood.
Hij vertrekt voor dat het album wordt opgenomen.
Volgens de biografie vertrekt hij vanwege muzikale meningsverschillen met Ferry.

In 2001 is hij er weer bij en blijft drummer tot de groep definitief stopt in 2014.

buizen
bikkel2 schreef:
Paul Thompson.
Inderdaad een uitstekende drummer met een hele fijne groove.
Geen drukke drummer, maar heel steady en functioneel.

Die bedoel ik, bikkel. Thanx.
Heb altijd drummers bewonderd die ogenschijnlijk heel simpel drummen maar doe de groove maar eens na en weersta maar eens de verleiding om het minimale te ontstijgen. Een roffel is zo gegeven, maar kan het nummer net verpesten.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:47 uur

geplaatst: vandaag om 12:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.