Dream Theater - Dream Theater (2013)

Of hier:

Beluister het nieuwe album van Dream Theater - De Standaard

Ik zou zeggen, geef het wat tijd. Als de samenhang de eerste luisterbeurt al helemaal duidelijk zou zijn was het wellicht een saai nummer. Dat orkestrale middenstuk vind ik in ieder geval goed geslaagd, de overgangen aan het begin en einde ervan ook. En LaBrie zet zijn keel nog eens goed open. Hij gilt niet zo hoog en krachtig als begin jaren negentig maar tegenover vorig album lijkt het toch een verbetering.

Pffftttt The Enigma Machine, letterlijk Dream Theater zoals we ze kennen, een werkelijke machine. Vooral Mangini en Myung, godschristus

Eerste luisterbeurt zit erop. Eerste indruk is zeer positief. Moddervette gitaarsound (naja voor dream theater althans) Alleen de snaredrum vind ik wat minder klinken. Net of er te veel compressie op zit. Wat de nummers zelf betreft, kan ik nog niet op ingaan. Dat vergt nog een aantal luisterbeurten. De instrumentaaltjes mogen er zeker wezen. Misschien te vroeg om te stemmen, maar door het enthousiasme geef ik al 4 sterren

Op het eerste gehoor is er meer aandacht voor het nummer zelf. Van de sentimentele toon van het relatief eenvoudige Looking Glass houd ik wel. Ook het al geopenbaarde Enemy Inside en Along For The Ride kennen een duidelijk en toegankelijk songverloop.
Het intro lijkt wel van een Therionalbm te zijn afgewaaid. Niet heel representatief, maar ja. Boeien.

Verder valt Enigma Machine me op. Een instrumental met archetypische Dream Theatertoestanden.
En die kritiek op Rudess volg ik niet. Het is uitgesproken, apart en cool. Ik mag het wel.

Uehmmm, na de positieve reacties hier toch maar eens geluisterd om een indruk te krijgen van deze cd. Hum, ik moet zeggen dat het allemaal erg goed klinkt. Ik kan niet wachten de cd met koptelefoon te luisteren. Gitaarwerk klink zowieso erg gaaf, keyboards vallen ook erg mee. @Rick53: Enigma Machine is inderdaad een parel van jewelste.... Maar ook Behind the Veil klinkt wel erg lekker.
Intro Surrender to reason: hoor ik daar Rush? En dat is geen schande!
Illumination Theorie is echt weer freaky, dat moet ik echt vaker beluisteren. Er zitten al wel erg gave stukken tussen.

Verder valt het overloze gepiel dat je soms wel eens op de eerste platen hoort, nu erg mee.
Een eerste indruk: uitstekend! Cijfer komt als ik de cd meerdere malen heb beluisterd.

Illumination Theory is echt zo'n nummer dat je vier of vijf keer moet horen om de klasse ervan te ervaren, pas dán valt alles op z'n plek. Een echt groeibriljantje. Dat het wat fragmentarisch lijkt op het eerste gehoor is niet zo gek. Dat had ik ooit bij A Change of Seasons ook, met al die breaks en tempowisselingen.

Voor mij is dit album een pareltje! En de nummers staan inderdaad centraal, dat was overigens op ADTOE ook al het geval. Ik ga voor 4,5 ster momenteel.

Ook ik ben het album nu aan het luisteren en ja... zeker het eerder aangehaalde Enigma Machine gaat op z'n DT als een speer.
Recensie volgt later na totale beluistering

Hier en daar wel wat leuke dingen, maar het is weinig bijzonder meer. Ik denk dat ik door het vertrek van Portnoy minder met de band heb. Het doet me vrij weinig meer allemaal. Prima nummers worden afgewisseld met saaie meuk. Ik mis de 10-minutennummers. Eentje vind ik niet voldoende.

3.5* voorlopig.

Op de voorganger had je er anders wel vier Weliswaar mijns inziens niet van de kwaliteit van die dáárvoor, de laatste met orkestmeester Portnoy.

Ik ga een heel eind mee met de mening van AHWA. Ik ben een fan van het eerste uur, maar dit album raakt mij (nog) niet. Meestal heb ik met deze groep direct een klik, maar de nummers spreken mij toch minder aan, al is het pas de eerste luisterbeurt. De instrumentale afsluiter vind ik ook tegenvallen. Zeer zeker het (te veel) orkestrale begin boeit mij niet echt.
Misschien gaat het album nog groeien, maar voorlopig geef ik een 3.5 en dat is wel mijn laagste cijfer voor deze groep helaas.

Goed album zonder lang uitgesponnen nummers. En dat bevalt mij wel. Het genre 'progressieve rock' vind ik op zichzelf erg lekker. Vooral vanwege de dynamiek/ de opbouw die er in de nummers zit. Maar ik stoor me zeer regelmatig aan de té lang uitgerekte nummers (ook bij andere bands binnen het genre). Dan heb je van die fraai opgebouwde nummers maar die blijven dan vervolgens te lang doorzagen naar mijn mening. Wat dus meestal ook resulteert in te lange albums naar mijn zin. De opener; 'On the Backs of Angels' op hun voorganger vind ik bijvoorbeeld echt een fantastisch nummer. Ook al loopt dat nummer naar de 9 minuten, het verveelt me geen minuut. Maar daarna komen nog eens 4 nummers die de 10 minuten overschrijden en dan is mijn aandacht voor een groot deel wel verloren gegaan. Hoe dynamisch de nummers per stuk dan ook mogen zijn, de algehele sound ben ik dan vaak wel klaar mee.

Met hetgeen hierboven beschreven heb ik op deze 'Dream Theater' nagenoeg geen last. Alleen bij 'Illumination Theory' zou je misschien zeggen. Maar dat nummer kan je feitelijk uitsplitsen in 2 losse nummers. De eerste 7 minuten zijn gewoonweg top. Gevolgd door een prachtig neo-klassiek tussenstuk wat die track echt wel lekker breekt, om vervolgens de boel weer lekker op te stuwen beginnend met een heerlijk basloopje. Na 15 minuten geloofde ik het allemaal wel! En dat heeft de band ook gedacht, want dat nummer duurt 'slechts' 19m12sec. ipv. 22m18sec. Als hidden track volgt een korte instrumentale pianoversie van 'The Bigger Picture'... Verder heb ik over het algemeen vrij weinig met instrumentale nummers, maar 'Enigma Machine' zit wel erg sterk in elkaar moet ik zeggen. En toch vind ik het ergens een verademing als de break-up ballade 'The Bigger Picture' aanvangt met de mooi ingetogen zang aan het begin (Mooi nummer). En misschien is dat wel juist de kracht van een instrumentaaltje; hetgeen erna komt.

Al met een mooi en goed toegankelijk album van 'Dream Theater'.

Wow! Ongelofelijk sterk album. Volledige review volgt nog, maar na twee beluisteringen vind ik em al geweldig!

Nu toch al heel wat jaren fan van Dream Theater. Dit album verrast mij, in tegenstelling tot 'systematic chaos' en 'BCASL'. Daar waar ze met 'ADTOE' de frisheid terug hadden gevonden, luister naar 'breaking all illusions', een prachtige track, lijken ze met deze plaat nog een stap verder te gaan. Al met al heerst er een bepaalde positieve doch uitdagende sfeer, in vrijwel elk nummer, die alles een energieke boost geeft. Alsof ze de begin jaren van Majesty tot aan 'Change of Seasons' opnieuw hebben ervaren.

Ik moet zeggen deze plaat kan alleen maar groeien. Enigma Machine vind ik nu al een dijk van een nummer. Vooral het samenspel tussen keyboard player Rudess en de wereldse gitarist John Petruci. De (nieuwe) drummer doet zijn best, maar.....is geen Portnoy en die hoor ik toch echt liever (haal Peart weg bij RUSH en er valt ook een levensgroot gat!!!).
The Bigger Picture is zoals eerder gezegd even een rustpunt na Enigma en dat is wel nodig ook.
De rol van van Jordan Rudess vind ik (te) minimaal. Hij hoort net zoals de gitarist een grote prominente rol te hebben. Dat is het handelsmerk van deze wereldband
Ik vind de afsluiter voor Dream Theater begrippen matig (i.v.m. hun vorige albums), maar verhoog (voorlopig) mijn sten met een halfje naar 4.0

Dat 1e nr. doet mij aan Savatage denken (prelude to madness, gebaseerd op Grieg en Holst)

redelijke plaat, nog maar 1 keer beluisterd.

het afsluitende 'epos' is wederom TENENKROMMEND slecht. heel jammer. staat gelukkig aan het eind.

In de tijd van Emerson, Lake & Palmer was dat geluid juist nog hartstikke in!

Iedere keer als ik die solo hoor moet ik denken aan The Simpsons.

Homer Simpson (ELP)

Illumination Theory is voor mij het beste nummer van de cd! Wat grappig of merkwaardig dat meningen zo kunnen verschillen.

Wie vindt IT nog meer zo slecht? En waarom precies?

Wat ik al zei: tenenkrommend. Veel te veel 'over the top', aanzwellende partijen die je van een kilometer al voelt aankomen, het hobbelt van de ene gecreëerde climax in de andere en de vlag op de stront is de bijkans hysterische voordracht van James LaBrie (die ik overigens op de rest van de plaat wel te pruimen vind).

Een eerste luisterbeurt brengt eigenlijk weinig nieuws.
Ze gaan weer lekker door met vreemde niet passende sounds (intro), en de standaard DT formule zoals vervelende Ballads, en overbodige solo's.
Eigenlijk is Enigma Machine de enigste die er echt uitspringt, eindelijk weer eens DT zoals ik het graag hoor.
De tweede die opvalt is Illumination Theory, het begint goed en het middenstuk is fantastisch alleen jammer dat de delen niet goed met elkaar mengen, en het feit dat het nummer maar een kleine 20 minuten duurt met daarachter een hidden stukje waar geen bal aan is.

Al met al klinkt het al beter dan ADTOE, maargoed dit is pas een eerste luisterbeurt dus wie weet hoe het loopt.

@Metal-D78: Als iets de vlag op de stront is, is die vlag juist het mooiste en beste van alles. Het steekt er om die reden - vanwege de kwaliteit - dan schril bij af. Maar ik snap je

Goed, niet iedereen houdt van Dream Theater in dezelfde mate. En er zijn veel verschillende nummers. Met ballads ben ik ook niet altijd even blij. Zoals Forsaken... een vreselijk nummer wat mij betreft. Maar Anna Lee is voor mij juist weer top. En James... die zingt nu eenmaal zo. Tijdens concerten vind/vond ik hem soms wel tenenkrommend. Maar hier is hij prima, niets op aan te merken.
Het is maar een mening. En het leuke van een mening is dat je die lekker puntig kunt opschrijven. En je weet één ding zeker. Je vindt altijd wel iemand die het er radicaal mee oneens is. En dat is maar goed ook. Enigma Machine is volgens mij trouwens de enige track waarover de stemmingen unaniem positief zijn.

Minste track vind ik The Looking Glass.

The Looking Glass is op dit moment net één van mijn favorieten Lijkt weggeplukt te zijn uit het Rush-tijdperk.

Het is een goed product, maar haalt het bij lange na niet met AWAKE. Dat album staat niet voor niets in mijn top 10 (is echt op en top en dan hoor je tevens wat voor beest Mike Portnoy is i.v.m. de huidige drummer). Met alleen maar topnummers met af en toe een knip oog naar Metallica en goed toetsenwerk. Dat laatste aspect lijkt momenteel alleen maar minder te worden bij de heren. Zeer zeker op dit album.
Jammer m.i. is dit album een gemiste kans (maar misschien oordeel ik te vroeg al kan ik mij dat haast niet voorstellen)

Krijg bij The Looking Glass een flinke Limelight-vibe, vooral ook door de manier hoe het refrein is opgebouwd. Tot nu toe mijn favoriete nummer van de cd, maar misschien dat de rest later wel beter valt.

Ik ben niet zo kritisch dit keer, en ben van mening dat dit het beste album is van ze sinds 10 jaar. Ik had verwacht dat het een totale rukplaat zou worden, maar ze hebben gewoon goede tracks in elkaar gedraaid.

Het woord groeien wordt hier alweer meer gebruikt dan in de mails in mijn spambox.

Mijn eerste indruk. Wat een draak van een opener.. En bij The Enemy Inside 4:44 dat riedeltje.. Ben ik nou gek of heb ik dat echt nou al wel 4 a 5 keer gehoord..
Het pakt me nog niet, teveel hetzelfde trucje..
Groeiplaat denk ik

Weet iemand of hiervan uitgebreide versies zijn of op stapel staan? (Niet dat dat veel zegt, de tweede en derde CD van mijn Black clouds & silver linings-3-CD-pack draai ik zelden of nooit, maar ik ben gewoon benieuwd.)