Dream Theater - Dream Theater (2013)

Heerlijke cd, precies wat ik horen wil van Dream Theater. Korte songs, lange songs, perfect instrumentaaltje en een epic!

Ik heb een wisselvallige ervaring met het album. Voor mijn gevoel klinkt het album weinig verrassend, maar een straightforward-nummer als The Looking Glass kan ik goed waarderen. Ook de (semi)ballads The Bigger Picture en Along for the Ride vind ik erg sterk. Het titelnummer vind ik niet zo geslaagd, het komt me na een keer of vijf nog steeds onsamenhangend over.

Niets op aan te merken qua geluid en techniek, maar de typische sound van Dream Theater vind ik hier een beetje uitgekauwd.

jasper1991 ik kan wel jouw gevoel begrijpen. Ik heb dat ook een beetje

Na een aantal luisterbeurten overheerst toch wel enige teleurstelling. Het is net als jasper1991 zegt wat wisselvallig. Zo langzamerhand bekruipt mij steeds meer het gevoel dat Dream Theater ook zelf een band wordt, net als de vele anderen, die als (de goede) Dream Theater wil klinken, maar het niet redt.

Het is dat of een band die maar een paar albums maakt. Stoppen op je hoogtepunt, zeg maar.

De enige uitzondering was voor mij altijd Radiohead, maar zelfs zij zijn de laatste jaren de focus en de scherpte een beetje kwijtgeraakt.

Gewoonlijk is een album selftitled als de band een return to form aankondigt. Een overtuigende, zelfverzekerde plaat. Maar ik heb Dream Theater een paar keer opgezet en het werd alsmaar pijnlijker. Dit is een erg plichtmatig album geworden. Een pensioen maar dan op muziek. Geen variatie, geen bewijsdrang, geen liefde. Mijn voorspelling is dat ze na dit album uit elkaar gaan. Dat hadden ze beter voor de tijd kunnen doen.

Hé Stuart Bell ook ik vind het geen topplaat, maar 1.0 is zelfs voor dit mindere album veel te weinig natuurlijk. Alleen al dat wereldse instrumentaaltje is al veel meer waardering waard

Niet serieus nemen die Stuart Bell als je ziet waar hij wel zijn punten aan geeft.

Ik vind dit gewoon een sterke plaat zonder zwakke broeders zonder welke vergelijking met welk album dan ook.

Hé qoufan je gaat altijd vergelijken, toch. Nou dan kome ze hier er minder vanaf als ik gehoopt en gedacht had. Al blijft het voor mij altijd nog Dream Theater die ik hoog heb zitten en een streepje voor heeft. Van dit album wordt ik veel minder warm of koud van dan avn bijvoorbeeld AWAKE.

Ok als ik ga vergelijken het geeft mij hetzelfde gevoel als train of thought zit je ook direct in
ander dream theater platen hebben langer de tijd nodig voor het kwartje valt waaronder dus ook awake .

uiteindelijk een 4,5 ster gegeven en dat halfje eraf is voor de produktie, die is wat dof

Heb deze effe in alle standjes beluisterd (met koptelefoon,zonder,hard of zacht) en ik vind het gewoon een meesterwerk (bijna dan)
Er staat van alles en nog wat op en de zang van La Brie vind ik ook best wel goed
Dit is dus geen weg gegooid geld

Aah, meneer vind zijn eigen muzieksmaak verheven boven die van anderen.
Misschien moet jij wat meer buiten de kaders van het elite wereldje van prog gaan zoeken om wat ruimdenkender te worden als het om smaak gaat.

Grootste verschil is en bllijft Mike Portnoy plus dat de composities - ook al is het één van mijn favoriete bands - gewoon minder zijn.

Zijn invloed was gewoon heel groot krijgt de nieuwe drummer natuurlijk nooit.Composities zijn misschien eenvoudiger dan ouder werk maar ik vind het zeker niet minder. Beste dream theater ooit ? misschien, het is eigenlijk niet te doen.Ik kan aan elk album plezier beleven.Ben ze trouwens sinds kort weer intensief aan het draaien.

Ooit werd mij Dream Thater getipt, om precies te zijn Metropolis Part 2. Ondanks dat prog en ik goed samen gaan, vind ik Dream Theater niet zo spannend. Vakmensen, maar het gepriegel weegt niet op tegen het gebrek aan emotie. Nu staat prog niet zo bekend om haar emotie, maar bij Dream Theater voel ik weinig. Vervolgens nog regelmatig wat losse nummers hier gedaan, maar nergens die klik.

Vandaar dat ik ze links heb laten liggen, maar toen dit gemiddelde hier op 4,35*, ofzo stond, toch weer de stoute schoenen aangetrokken. Vervolgens kelderde het en daarmee kelderde mijn enthousiasme.

Hij stond toch op mijn harde schijf (en dus iPod) en gisteren tijdens fitness geprobeerd. Van een klik wil ik niet spreken, maar het was beter dan Metropolis Part 2. Een interessant album, waarbij vooral het slotnummer toch hoge ogen kan gooien in de toekomst.

Tja ik ben eigenlijk erg teleurgesteld in dit album. Ik was ervan overtuigd dat Mangini wat eigenzinnigheden had verstopt op het album, maar helaas klinkt hij gewoon goed, en niet opvallend. Dat was altijd de succesformule geweest bij Dream Theater: virtuoze toetsenpartijen, dikke, opvallend gekke drums, en strakke, vette riffs. De gitaarsolo's van Petrucci zal allemaal wel, en LaBrie is een uitstekende zanger, maar daarvoor luister ik geen Dream Theater. Dat ze wat anders doen is natuurlijk prima, maar dat doen ze ook niet echt. Het klinkt gewoon allemaal hartstikke tam.

Maar dan nog geef ik een 3,5. The Looking Glass, Enigma Machine en Along for the Ride blijken voor mij de sterkste momenten. Illumination Theory valt ook tegen en is een lijmstuk geworden. The Enemy Within is goed te pruimen. De rest vind ik gewoon saai. Waar zij de lange tussenspellen met virtuoos gefrats en freaky thema's? Ze spelen erg veilig.

The Looking Glass heeft een stukje riff lijkt wel direct overgenomen van hun Hongaarse aanbidders die onder de naam Age of Nemesis rondhuppelen, kan zo even de titel van het nummer niet herinneren. Maar het probleem is dat het allemaal niet slecht is. Het is gewoon niet zo bijzonder. Lager gaan dan een 3,5 heeft dus gewoon geen zin voor mij.

Hé the Cry een analyse waarin ik mij redelijk kan vinden

Ik heb zo'n gevoel dat het niet uitmaakt wat Dream Theater voor cd aflevert. Er zijn altijd mensen die blij zijn, en het album geweldig vinden. Is het een metal-cd? Dan regent het verwijten. Zijn de nummers te lang? Dan regent het verwijten. Zijn de nummers kort en simpel? Dan regent het verwijten...

Je kunt tijdens het lezen van alle meningen een opvallend patroon ontdekken. Wat de één omarmt, keurt de ander af. Dat virtuoos gefrats was een reden voor veel mensen om af te haken, maar The Cry zou het graag terugzien. Illumination Theory vind ik het beste nummer van cd, maar hij noemt het een lijmstuk. Ik ken DT vanaf 1993, toen het nog een klein bandje was, en heb me altijd verbaasd over zo veel uiteenlopende meningen. Hoe kan het, dat de één geweldig vindt wat een ander bruusk en overtuigend op de schroothoop zou willen gooien? Ik ben er nog steeds niet achter. Dream Theater moet het maar als een compliment beschouwen dat zo veel mensen zich over hun muziek uitspreken.

Intussen heb ik het album nog steeds op een 4,0 staan, het was een 4,5. Scenes From a Memory, Awake en A Dramatic Turns of Events schat ik hoger in. Gevoelsmatig staat deze gelijk aan Images & Words en Octavarium, in de subtop dus. Ik hoorde Petrucci in een interview zeggen dat dit album in zijn geheel beluisterd moet worden. Er zit een flow in, een verhaal. Inmiddels draai ik af en toe een los nummertje, en wissel het af met ouder werk. In het totale oeuvre van Dream Theater komen we relatief simpele nummers als The Looking Glass en Along For The Ride niet veel tegen. Ze doen het prima tussen tracks waar wél alle muzikale krachtpatserij om de hoek komt kijken. Misschien een tip voor anderen...

Mooie post, DargorDT

Het heeft even geduurd voordat ik mij zelf een mening heb kunnen vormen over de nieuwe Dream Theater.Ik ben al fan sinds When Dream and Day Unite en heb als favorieten in hun oeuvre het niet te overtreffen Scene from a Memory, Train of Thought en Six Degrees of Inner Turbulence. Alle andere cd`s heb ik gewoon in de verzameling als fan en allen zijn erg sterk met op elke cd enkele individuele uitschieters.Hier zit nu net het verschil met de eerder door mij genoemde cd`s die mij totaal tot het muzikale genot kunnen brengen. Het verlies van Mike Portnoy voor de band heeft mij toendertijd diep geraakt want wat was dat toch een klasbak en samen met Neal Peart de beste drummer van deze aardkloot. A Dramatic Turn Of Events kon mij ook maar matig boeien en voor het eerst had ik beetje een teleurstellend gevoel over mijn favoriete progressieve metalband. Nu dus Dream Theater,een nieuwe start? Na vele malen luisteren denk ik dat de band weer op de goede weg is! False Awakening is een mooi intro tot het lekkere stevige The Enemy Inside en als echte metal liefhebber kan me dat zeer bekoren. Als echte Rush fan kan ik ook blij zijn met een nummer als The Looking Glass die een duidelijke Rush invloed heeft. Instrumentale nummers van Dream Theater zijn altijd uitstekend en Enigma Machine is hier geen uitzondering op. Met name Myung laat weer heerlijke basloopjes horen en de soli van Petrucci en Rudess mogen er ook wezen. The Bigger Picture vind ik erg mooi,erg fraai gezongen door James Labrie en de orchestrale toetsenpartijen maken dit nummer helemaal af. Behind The Veil kent een mooi intro door Rudess waarna de gitaar van Petrucci lekker vet in valt en we een prima lekker in het gehoor liggend melodieus rocknummer te horen krijgen. De solo van Petrucci in dit nummer is heerlijk! Surrender To Reason is een van mijn favoriete nummers op deze cd tot nu toe, lekker in het gehoor liggend en het korte instrumentale gefreak is heerlijk.Ook hier is het drumwerk van Mangini van hoge kwaliteit. Along For The Ride is voor mij het minste nummer maar kan het muzikale genot wat ik tot nu toe ervaren heb niet bederven. Een lekker niemandalletje zullen we maar zeggen.Het lange Illumination Theory is een nummer wat lang nodig heeft om te beklijven maar word hoe vaker je het hoort steeds beter. Het begin is lekker en kent die lekker Dream Theater drive met stuwend drum en baswerk.Rond 7 minuten krijgen we instrumentaal geklooi van Rudess met wat strijkers en dat is jammer zeker omdat daarna het nummer weer prima op gang komt met overheerlijk instrumentaal geweld van met name Petrucci. Al met al best een goed nummer maar wat onsamenhangend. Het zangwerk van Labrie is we erg goed op dit nummer en het mooie gitaarwerk op het eind eveneens. De conclusie voor mij,dit is weer een top Dream Theater cd met enkele schoonheidsfoutjes.

Please Herman... de enter-toets!

Nee, leuk dat het album je bevalt en een goede beschrijving.

@ Dream Theater, ook ik ben fan van het eerste uur en ook ik heb 4.0 gegeven als waardering. Maar voor een DT album is dat (te) weinig. Ik vind Portnoy een verschrikkelijk gemis en vind ze een beetj eop de automatische piloot. Het instrumentalltje is een topper die r echt bovenuit steekt. de rest is meer middelmaat voor een grope als DT. Had er veel meer van verwacht.
Sterker James Labrie's laatste soloalbum kan zich aardig meten met dit album van DT

Het slotnummer ... het is mij nog niet gelukt om de plaat zo lang aan te horen, wellicht eens een keertje mee beginnen - als ik de stoute schoenen nog eens aantrek???

Onterechte stem verwijderd, het is alleen toegestaan te stemmen op albums die je in zijn geheel hebt gehoord. (Zie hier de MuMe Wiki)

Tja, tuktak, als je dan toch bezig bent haal dan ook de stemmen van een aantal 0,5 en 1,0 stemmers weg, kijk maar eens aan wie ze dan hoge stemmen geven. Erg lullig. Is hetzelfde dat ik als metal/rock fan een cd van Frans Bauer een review zou geven.

Ik heb de cd nu een weekje in bezit en ik moet zeggen, het luistert wel erg lekker weg!

Dat is mooi, maar van DT mag je inmiddels (veel) meer verwachten...

Ik vraag me dat af, Neal Peart. Is het niet veel eerder zo dat deze vriendelijke progrock zonder poespas in de lijn der verwachting lag? Natuurlijk is deze wat versimpelde muziek een bewuste keuze. Ze wilden dit soort nummers maken. Petrucci's interviews spreken voor zich. En als ik goed analyseer welke veranderingen de band onderging sinds het vertrek van MP, was vooraf al duidelijk dat het liedje meer voorop zou komen te staan. Minder metal, meer rock, een 'back to basics'-geluid. En dat is gelukt, want in een paar reviews lees je terug dat het geluid bij vlagen herinneringen oproept aan Images & Words. En er zijn heel wat DT-fans wel degelijk blij met dit album.

Toegegeven, het blijft wennen. Zet 'Dream Theater' af tegen Train of Thought en je hoort bijna twee verschillende bands. Ik vind het op zich te prijzen dat de band zich niet herhaalt en nieuwe wegen combineert met sporen uit het verleden. Dat het wat avontuurlijker en spannender had gekund, ben ik trouwens helemaal met je eens!