Pearl Jam - Lightning Bolt (2013)

Voor alle duidelijkheid: de band zelf heeft er min of meer voor zorg gedragen dat vergelijkingen met Vitalogy etc. werden gemaakt. Daarnaast heb ik ook deze plaat zoals altijd op zichzelf beoordeeld (logisch toch). En als ik 'm nou eens vergelijk met de heerlijke directe rockplaat Backspacer van 4 (!) jaar terug dan is dit flink minder. Daar stonden bovendien (vrijwel) geen missers op.

Vandaag was de dag dat de nieuwe cd Lightning Bolt, ruim 4 jaar na voorganger Backspacer, dan in de winkel zou liggen. Afgelopen zomer werden we al opgewarmd met de fantastische eerste single Mind Your Manners en dito videoclip. En een paar weken geleden was daar het tweede voorproefje in de vorm van de schitterende ballad Sirens, een nummer zoals je die van PJ nog niet eerder hebt gehoord. Maar wel een nummer dat heel veel sfeer heeft.

Tussendoor zijn er meerdere songs gelekt en zelfs het hele album was begin deze week al te horen via een stream op internet. Aangezien ik mijzelf een tijd geleden heb voorgenomen om gelekte albums van artiesten waar ik de cd nog van koop niet meer te downloaden of anderszins te luisteren, moest ik tot vanmiddag wachten om de cd voor het eerst te horen. En dat doe je gewoon zoals vroeger lekker in de woonkamer via je home cinema set.

En het album is na een goede 2 luisterbeurten gewoon meer dan geslaagd. De nummers luisteren lekker weg (opener Getaway klinkt niet als een opener voor een album, maar dat terzijde) en ik merkte je al snel dat de heren eigenlijk dezelfde muzikale ontwikkeling hebben meegemaakt als mijn muzikale smaak. Het album bevat heel veel sfeer en veel plezier en ook staan de nummers verder op de juiste plek. Van het gerucht dat ze de laatste 3 ballads beter hadden kunnen skippen is natuurlijk geen sprake. Yellow Moon had van mij dan misschien achterwege gelaten kunnen worden, maar afsluiter Future Days zou zomaar een nieuwe kerst/winter-hit kunnen worden dankzij 3FM's Het Glazen Huis, net als 4 jaar geleden met Just Breathe gebeurde. Future Days heb ik net na de 2e luisterbeurt van het album meteen nog een keer opgezet. Prachtig. Dit is volgens mij ook het eerste PJ-nummer waarin violen te horen zijn.

Tussen de andere nummer valt vooral en met name Let The Records Play op. Wat een heerlijke bluesstamper is dit! Ze kunnen er zo mee optreden tijdens House Of Blues.

Voor mij een van de betere PJ-albums die ze gemaakt hebben. Van mij mogen ze op deze voet verder gaan de volgende 20 jaar.

Een extra vermelding voor het heerlijke Pendulum. Schitterend. Doet mij ergens aan Pink Floyd denken toen ze grote lange spannende maar rustige tracks maakten...

Hoog gemiddelde hier... overal om me heen wordt de plaat verder behoorlijk gefileerd. En afgaande op de single ook wel terecht.

Na één keer luisteren 3,5 ster. Favoriete tracks 4, 6 en 7.
Twijfelde of het 4 sterren waard was, maar het laatste nummer viel zo tegen dat het er 3,5 zijn geworden.

Juist die single is één van de paar hoogtepunten die wel op deze plaat staan...

Okay, dan sla ik deze plaat maar over. Vind de single echt helemaal niets aan.

Nou nee, want dan zou je een flink deel van de plaat die heel anders is, juist wel kunnen waarderen.

Ik vond Backspacer een heerlijke plaat en deze Lightning Bolt misschien nog wel een klein beetje mooier. De eerste single (Mind Your Manners) gaf me een lekkere energie, maar niet een waar ik een plaat vol van wil horen. Lightning Bolt is echter een sfeervol en gevarieerd geheel geworden, in tegenstelling tot wat de hoes doet vermoeden ....
Favoriete nummers wisselen zich op dit moment nog af, maar My Fathers Son en Infallible zet ik nu even extra hard.

Of je deze plaat moet overslaan, hoor je natuurlijk pas als je hem niet overslaat en gewoon een kans geeft

Inmiddels heb ik wat gehoord (de eerste drie tracks), en het bevalt me. Het is een iets ander geluid, maar het ligt wel redelijk in het verlengde van het vorige album. De jongens van PJ worden ook wat ouder en hoeven zich natuurlijk niet meer te bewijzen. De vraag is of je terugverlangt naar Vs/Vitalogy of het nieuwe geluid een kans wilt geven. Aan de score te zien lijken heel wat mensen geneigd tot het laatste. Morgen maar eens het hele album horen voor een beter oordeel.

Pendulum is m.i. één van de beste nummers van de laatste tijd van PJ. jammer dat het album eindigt met drie (te) softe nummers voor deze groep. Ik mis net te weinig vuurwerk, maar nog wel te pruimen

Zo....begin nu aan de laatste track van m´n allereerste luisterbeurt van dit langverwachte album,
Voordat ik er een waardering aan hang ben ik wel een paar weken verder, maar ik hoor zeker weer veel wat me bevalt. Terwijl ook ik, fan van het eerste uur, een groot liefhebber ben van de eerste albums van deze legendarische band, blijf ik gefascineerd bij elke nieuwe release. Er zijn altijd Pros & Cons, maar overwegend een prima gevoel bij deze eerste luisterbeurt. Ik zet zo opnieuw "Yellow Moon in". Beetje haunting. I like it. Er zit wel wat Nothing As It Seems in (klemtoon op "wat"!). Zien of ik dat goed heb gehoord...

Na de tweede keer luisteren valt mij op dat de eerste 7 tracks een stuk sterker zijn dan de laatste 5. Sirens, Infallible en Pendulum bevallen mij het beste; Future Days vind ik echt helemaal niks.
Stem blijft voorlopig 3,5 ster.

Aardige plaat van Vedder en Co. Maar lang niet meer hemelbestormend.Die tijd hebben ze al lang achter zich en dat geeft ook niet.Ik ontbeer een beetje de agressie in de songs die ze bij de live optredens nog wel hebben.Op dit album staan geen slechte tracks ,maar het is allemaal zo gewoontjes.Iets meer balans in de tracklisting was misschien verstandiger geweest.Nu sterft de plaat langzaam af in een kunstje wat ze prima beheersen ,maar wat ook dodelijk saai is.Het is dat ik hem cadeau kreeg ,anders had ik deze aan ik voorbij laten gaan voor de volle mep en hem pas aangeschaft als hij in prijs zou zijn gedaald.Het is me wel opgevallen als je hem ietwat anders programmeert in je cd speler ,dat deze plaat wel fijner wegluisterd.3 en halve pingel voor nu.En nog even 1 kritiekpunten : die solo in Yellow Moon is echt te cheesy voor woorden.

Ik vind dat de platen die Pearl jam de laatste 12 jaar heeft gemaakt allemaal een beetje op elkaar lijken. Ze zijn redelijk inwisselbaar. Waarmee ik niet beweer dat het slecht is. De stem van Eddie Vedder blijft schitterend maar kan een stuk voorspelbaarheid ook verbloemen.

Ik heb Pearl Jam bepaald niet bijgehouden sinds hun doorbraak. Ik kan in die zin niet oordelen of het meer van hetzelfde is. Lijkt me in dit geval ook niet echt een probleem. Ik heb vorige week het grootste deel van de Ramones herbeoordeeld en als ergens het oordeel "meer van hetzelfde" van toepassing is dan is het wel bij de Ramones, maar ik lust er wel pap van. Na het prachtige solowerk van Vedder met Into the wild en Ukulele songs (dat ik als een van de weinigen wel kon waarderen) was ik toch eigenlijk wel benieuwd naar hun nieuwe album. En dat nieuwe album mag er zijn wat mij betreft. Het is een fris album en het rockt vooral in het begin als een beest. Wat mij betreft toch wel het sterke punt van de band. Een sterke ballad tussendoor is echter ook niet te versmaden. Ik deel de kritiek wel dat 3 langzame nummers aan het einde een beetje teveel van het goede is. Ze hadden het gewoon bij 10 nummers af moeten kappen, dan had je een mooi compact geheel gehad. Bovendien vind ik de versie van Sleeping by myself op zijn Ukulele Songs veel beter. Maar laat alsjeblieft de positieve punten de boventoon voeren op dit album, want het is gewoon een heerlijk album. De stem van Vedder verveelt nooit en de band als geheel blijft om te smullen.

Welcome to the club.

Hoewel ik er nog Let the Records Play aan toe voeg.

Lightning Bolt album van de...

Verder valt het mij hier op dat de meesten de 3 rustige (sfeervolle) tracks waar het album mee eindigd, maar niks vinden, of teveel van het goede. Houden zij dan alleen maar van rocknummers en niet van mooie sfeervolle luisterliedjes?

Ook lees ik geregeld de vergelijking met Vitalogy. Ook dat snap ik niet, aangezien ze muzikaal totaal niet te vergelijken zijn én ik dat album met afstand de minste vind van PJ. Het luistert weg als een allegaartje wat per se voor een bepaalde deadline uitgebracht moest worden en er dus ook slechte, nietszeggende tracks op staan. Doodzonde dat een briljant nummer als Better Man daar op staat.

Lightning Bolt klinkt vooral alsof de band weer bij de basis van de songs is begonnen (net als Fish deed met zijn vorige maand uitgekomen A Feast Of Consequenses, wat hem prompt zijn beste album ooit oplevert!) en niet van bovenaf met een 'muur' van geluid en daar een nummer uit zien te krijgen.

Echt niet om flauw te doen, maar toen ik dit las dacht ik eerst dat je het had over dit album Lightning Bolt. Dat is juist veel eerder een allegaartje. Die vergelijking met Vitalogy heeft de band zelf aan mee geholpen, zie eerdere berichten hierover. En Vitalogy is het meest rauwe, pure en directe album van de band, waar logischerwijs ook een paar hele fraaie nummers op staan, maar dan wel mooi tussen al het steviger werk in geplaatst. Die volgorde is heel wat beter dan hier.

Het is natuurlijk niet zo'n goed album als ze tot 2000 maakten. Hun eerste 6 albums zijn wel beter. Maar ik vind dit wel hun beste album sinds Binaural. Beste nummers van deze plaat zijn My fathers son, Lightning Bolt en Pendulum. In tegenstelling tot velen ben ik niet zo negatief over de laatste 3 nummers.

Ik ben een Pearl Jam fan sinds het begin en kan daardoor de albums onderling vergelijken (maar geef niet een album bij voorbaat 5 sterren). Het is langzamerhand een feit dat de band niet meer het type muziek maakt van Ten, Vs. en Vitalogy en (hierdoor) ook niet meer de enorme successen van destijds gaat herhalen. Ook uit de recenties van Musicmeter blijkt dat de albums sindsdien minder worden gewaardeerd, maar over het algemeen hoog en stabiel scoren. Lightning Bolt is er ook zo’n eentje en krijgt van mij 4 sterren. Vernieuwend is de band al geweest met de muziek sinds 1996, maar ik vraag me altijd af wat de wens tot ‘vernieuwing’ er toe doet in recenties. Als de muziek maar goed is en aanspreekt. Alsof de Rolling Stones of U2 na tientallen jaren ineens geen rockmuziek meer maken of een ander stemgeluid zouden hebben. Pearl Jam heeft het commercieel gemaakt en geeft albums in eigen beheer uit, en kan het zich daarom veroorloven om de eigen weg te gaan. Brendan O’Brien gaf laatst nog maar eens aan dat de band potentiele hits al snel van tafel veegt, hoewel er genoeg nummers overblijven die een groter publiek aanspreken (zoals Just Breathe). Lightning Bolt is, zoals in meerdere recenties al aangegeven, vrij simpel op te delen in de ene helft ruwere nummers en de andere helft wat meer ingetogen nummers. Voor mezelf heb ik een playlist opgesteld met mijn eigen gewenste volgorde. De meeste waardering heb ik voor de rustigere nummers. Sirens is een heerlijk emotioneel mid-tempo nummer wat ongetwijfeld op het live-reportoire van de band zal blijven. Future Days en Sleeping By Myself vallen in de categorie van Elderly Woman en Just Breathe waarin de subtiliteit van Vedder’s stem naar voren komt. De kenners weten natuurlijk dat Sleeping By Myself al op Vedder’s Ukulele album staat. Deze uitvoering op Lightning Bolt is toch subtiel anders. He titlelnummer (Lightning Bolt) is een opgetogen nummer met flinke uithalen van Vedder en een aanstekelijke orgelpartij aan het eind. Swallowed Whole, Yellow Moon en het mystieke Pendulum zijn bovengemiddeld. Ik zou geen enkel nummer van dit album overslaan (in tegenstelling tot de meeste voorgaande albums). De overige nummers (Infallible, My Father’s Son, Getaway, Mind Your Manners en het blues-achtige Let the Records Play) hebben genoeg aantrekkingskracht om het album tot een stabiel geheel te maken. Al met al staan er geen uitersten op; geen nummers voor de in eeuwigheid, en ook geen afdankertjes. En als we dan toch gaan vergelijken… ja, het album ligt behoorlijk in de lijn van Backspacer. Het beste album van Pearl Jam is en blijft Ten, maar Vitalogy en Vs hebben voor mij nog steeds niet uitgevochten welke plaat als tweede komt.

Goed verhaal, alleen kan ik je moeilijk volgen als je stelt dat dit album in de lijn ligt van Backspacer. Dat album had meer een eigen smoel, het was directer, krachtiger, duidelijker dan Lightning Bolt. De eerste 3 nummers van dit album hadden er prima op gekund, maar verder niet.

Ik vind deze na eerste beluistering interessanter dan Backspacer... eerlijk gezegd vind ik die helemaal niet zo goed....

Ik heb er eveneens een eerste luisterbeurt op zitten, maar ik waag me nog niet aan een echte beoordeling. Wat wel opvalt is dat het allemaal qua eerste indruk wel lekker klinkt, maar ik sla niet stel achterover. Pendulum is voorlopig mijn favoriet.

De vergelijking met Backspacer... Tja, dat vond ik een veel beter album en staat voor mij op het niveau van Vs. Enkel Ten en Vitalogy scoort bij mij hoger.

Ik ga het nog een aantal luisterbeurten voordat ik mij aan een sterrenbeoordeling waag. Ik ben een groot fan van Pearl Jam, en ben bij dat er na vier jaar weer een album op de toonbank ligt.

Dank! Wat ik met de vergelijking bedoel is: beide albums bevatten stevige rockers, ballads en 'melodramatische' mid-tempo nummers (maar dit is bij Pearl Jam eigenlijk altijd wel het geval). Op beide albums komen agressiviteit, blijdschap, hoop én verdriet terug. Daarentegen is het album daarvoor (Avocado), en eigenlijk alle Pearl Jam albums vóór Backspacer, bloedserieus. De eerste vier nummers van Backspacer (Gonna See My Friend, Got Some, The Fixer en Johnny Guitar, maar ook Supersonic) rocken lekker weg, en ditzelfde geldt op Lightning Bolt voor de nummers Getaway, Mind Your Manners, My Father's Son, Lightning Bolt en Let the Records Play. Met name Johnny Guitar en Let the Records Play hebben volgens mij geen diepe lading. De ballads op Backspacer zijn Just Breathe, Speed of Sound en The End, en die zouden wat mij betreft in een adem door kunnen met Pendulum, Sleeping by Myself, Yellow Moon en Future Days. De eerste (Pendulum) vind ik donker klinken zoals The End; laatstgenoemde (Future Days) in de liefdesfeer van Just Breathe. De mid-tempo nummers zijn zelfs in aantal gelijk: Amongst the Waves/Unthought Known/Force of Nature en Sirens/Infallible/Swallowed Whole. Zoals ik eerder schreef vind ik een goede balans in beide albums zitten en sla ik er geen nummers van over; op voorgaande albums kan ik er altijd een paar aanwijzen die hiervoor in aanmerking komen (zoals Bu$hleaguer en Parachutes). Tot slot: het is een goed teken dat Pearl Jam altijd torenhoge verwachtingen wekt (die vervolgens niet voor iedereen altijd uitkomen). De band heeft een eigen manier gevonden om alle bands van dezelfde tijdsperiode te overleven én te overtreffen.

Deze band wat uit het oog verloren sinds 'Binaural',wat eigenlijk het laatste album was dat me echt kon bekoren. Deze kan dat ook weer,heeft sterke momenten,enkele uitschieters en geen missers.Stem van Eddie Vedder blijft toch een troef voor PJ. Plaat kan nog groeien.

Ik denk dat onze smaken (of muzikale voorkeur) niet op 1 lijn liggen
Tijdens de opnamens van dit nieuwe album zouden er veel punk- en Pink Floyd-invloeden op het album komen te staan, volgens de bandleden zelf. MYM heeft het venijn van punk, en Pendulum neigt qua sfeer naar Pink Floyd, maar verder hoor ik geen invloeden waar ze het toen (begin dit jaar) over hadden.

Gelukkig heeft PJ voor elk wat wils, nietwaar? Ik ben helemaal weg van Yield, terwijl een ander er niks aan vindt.

Precies, daar doelde ik ondermeer op. De producer van het album meldde ook dat er helaas veel fraaie opnames met die insteken zijn blijven liggen, omdat er later veel andere vooral rustiger materiaal is opgenomen. Dat maakt dit album een beetje schizofreen helaas. Je zou zelfs kunnen denken dat de volgorde op de plaat, de tijdsvolgorde is.

Ik begrijp niet waar iedereen de Pink Floyd vergelijkingen vandaan haalt? Weet alleen dat men zelf in interviews heeft aangegeven hierdoor geïnspireerd te zijn. Pendulum is een wat meer uitgesponnen nummer maar neigt met de echoende naar de achtergrond gedrukte surfgitaar meer naar een duister nummer van Dick Dale and his Deltones.

Beetje flauw misschien maar ik vind het tot nu toe een vrij inconsistent album. Ondanks dat de stem van Eddie Vedder altijd een hoop goed maakt en prettig is om te horen wordt het hier helemaal nergens spannend. De plaat luistert dan ook direct al weg alsof je hem al jaren in de kast hebt staan.

Na 4 jaar wachten en dan afkomen met een ietwat saai en veilig album is zonde.De stem van Vedder maakt de songs nog enigszins genietbaar.Op de 12 composities 3 nummers die een voldoende halen is te weinig voor een band als Pearl Jam.Ik verlaag dan ook met een hele ster,want deze gaat niet veel de kast uit komen.