David Gilmour - On an Island (2006)

toch wel een plaat die beklijft. 't is nu alweer anderhalf geleden dat het circus gilmour langstrok en ik zou hem (inclusief on an island) best wel weer eens willen zien.

een waardige opvolger van the divsion bell.

En beter zelfs. Daar is dan ook weinig voor nodig

mwa, valt wel mee, staan wat meuknummers, maar ook de nodige goeie.

Erg aan te bevelen is de dvd "Remember That Night", de recentste David Gilmour dvd, opgenomen in The Royal Albert hall, waar behalve de sterke begeleidingsband van meneer Gilmour, waarin oa; ook Phil Manzanera (ex Roxy Music) en ex Pink Floyd-maatje Richard Wright, ook de gewèldige saxofonist Dick Parry ook nog als gastvedetten David Crosby, Graham Nash, Robert Wyatt (trompet) meespelen en op 2 nummers (Arnold Layne en Comfortably Numb) ook nog de formidabele David Bowie!

Gilmour speelt vele tracks van deze On An Island, alsook héél veel classic Pink Floyd, maar dàt kon je al raden!

Dubbel-dvd met nog veel extra's en een absolute aanrader voor wie de man een warm hart toedraagt, maar zitten we nu een beetje off-topic of niet?

neeuh hoor, dat off topic valt wel mee. waar zouden we het anders over deze dvd moeten hebben.

afgezien dat ik helemaal niets met live dvd's heb heb ik hem toch opgezet vorig jaar. het concert zal wel, dat heb ik zelf gezien, maar de extra's en de gehele opmaak waren prima. de dvd en concerten van 2001/2002 waren overigens nog wel even een stukje beter vond ik!

De concerten van 2001/2002 waren geweldig en bijzonder van opzet. Sommige nummers kregen een totale nieuwe lading en Shine on werd nog persoonlijker.

Maar kijk ik naar het recentste concert dan moet ik toch zeggen dat dit stukken beter is. Dit album is al een van m´n favorieten en de live uitvoering is nog meer kippevel plus de PF nummers zijn echt geweldig met als hoogtepunt Echoes.

Jammer dat ie Don´t niet heeft ingeburgerd op z´n setlist dat nummer was ook een van de hoogtepunten op de dvd 2001/2002

Deze cd begint mij steeds beter te bevallen moet ik eerlijk zeggen na `n aantal luisterbeurten.
We gaan 0,5 omhoog naar 4 stars .
Wel moet ik David meegeven dat hij op zijn volgende cd wat meer het ruigere werk laat horen ( geld trouwens ook voor Mark K ).
Anders heb ik straks als ik 65 ben alleen maar rustige muziek in mijn cd rek staan .

Het is dan nog de vraag of je daar de behoefte aan hebt. Maar wat let je om b.v. Purple en Zep te blijven volgen tot je 65 bent? Die gaan door tot ze er bij neervallen!

@ rudiger: Er is meer muziek dan Mark Knopfler en David Gilmour te koop in de diverse winkels rudiger,ook vooral ruigere muziek dus.

Neem dan een band als The Who, die gaan wss nog door nadat iedereen er bij neergevallen is

Of zijn dat de Stones?

Na 2 jaar standaard in m´n cd speler in de winkel en auto + dvd ook al vanaf uitkomen standaard in de dvd speler mag dit geweldige album van mij even! proeven aan de nr. 1 status in m´n top 10.

Gedurft Henk-Jan , ruil hem om met jouw nr 5 .

Nee niet voor Dire Straits, zou wat te veel er voor dat bandje zijn.

Dit is duidelijk de beste soloplaat van de heer Gilmour. Voorral het titelnummer, het sfeervolle The Blue (met een van de meest sfeervolle solo van David Gilmour!!), Take a Breath en Red Sky at Night zijn de beste nummers van de plaat.

Op de DVD "Remember That Night" worden veel nummers van de deze plaat gespeeld, als ook de nodige PInk Floyd nummers natuurlijk, zoals het legendarische "Echoes". EEN AANRADER DUS!!

Een heel sfeervolle relaxte plaat met weinig plaats voor uptemposongs.Take A Breath is een uitzondering.Hier gieren Gilmour en corneuten weer even flink door de bocht.Het album wordt beter na meerdere luisterbeurten,al vind ik er ook wat te slaapverwekkende momenten op staan(Smile bijvoorbeeld)De openingstrack is 1 van de sterkste,met Graham Nass en David Crosby in het coirtje.Hele mooie song.En zo kabbelt de cd lekker verder.Het is een plaat die de Pink Floyd gitarist graag wilde maken,en op de livedvd Remember That Night zie je ook dat het spelplezier hoog is.De 2 laatste nummers A Pocketful of stone en were we start zijn een lust voor het oor.Prachtig gitaarwerk en subtiele melodieen.En zo maakt Gilmour duidelijk hoe prettig het is om eigen baas te zijn,en dat een reunie met Pink Floyd wel het laatste is waar hij aan denkt.

Voor mij althans heel herkenbaar geschreven. Het zijn inderdaad mooie songs te noemen, wel sfeervol en wat dies meer zij, maar niet allemaal top. De dvd daarentegen is voor mij echt een document te noemen, mooie beelden en zo, waardoor ik zo wat in de buis ga zitten.

Als fan van Floyd en meer liefhebber van Waters dan Gilmour, moet ik zeggen dat dit album mij niet werkelijk kan boeien gedurende de hele cd.
Het album kabbelt voor mij iets te langzaam door en echte uitschieters heeft het niet. Natuurlijk is het geluid van Gilmours gitaar treffend en op sommige momenten herkenbaar, maar de zang blijft voor mij toch een slaapverwekkende rode draad.
Album doet het bij mij goed als achtergrondmuziek, maar had toch van Mr. Gilmour meer verwacht...

Een schitterende plaat die maar blijft groeien

fantastische cd en in september komt er een dubbele david gilmour live in gdansk uit

waaaaaaaaaw

Ik vind Gilmour wel redelijk te vergelijken met Knopfler, in zn band vond ik het leuk enzo maar solo is het zó ..nietszeggend eigenlijk. Het titelnummer is heerlijk, maar eigenlijk wordt daar de hele cd op voortgeborduurt. 3 sterren dan maar.

ik ben het met dondijk eens dat ze redelijk te vergelijken zijn. Hebben alle twee in 1 van de beste bands van de wereld gespeeld. Ik vind alleen dat ze alle twee solo muziek maken wat rustiger is maar waar ook meer gevoel in zit. De stem van deze twee heren is vind ik alle twee beter geworden. Het is een warmere stem waar nog iets meer gevoel in zit.

Om even bij dit album te blijven, op dit album is het gitaarwerk wat rustiger maar het past bij de muziek. neem een nummer als de blue, daar past geen ruige solo achter. gelukkig is dat er ook niet en zit er net als in het gezongen gedeelte ook een solo in wat met gevoel word gespeeld.

De titeltrack is een nummer waar de gitaar wat meer van zich laat horen. lkr nummer wat ik heel vaak achter elkaar kan beluisterren.

Mischien wel het mooiste nummer van dit album is, de titel zegt het al, then i close y eyes. Een nummer waar je ogen zich automatisch van gaan sluiten. zeker het gedeelte met de trompet. puur genieten.

en dan word er af gesloten met where we start. zo'n heerlijk
nummer. hoeft niets aan toegevoegd te worden.

1 van de beste albums die er is gemaakt en zeker de beste van de laatste jaren.
kan nu al niet wachten op het nieuwe album live in gdansk.

'Take a breath' vind ik een goed nummer, de rest vind ik zeer zouteloze, slaapverwekkende cliché muzak. 13-in-een-dozijn bagger voor de ingekakte radio 2 huisvader, het album is de soundtrack voor uitstapjes naar woonboulevards. Alleen de mededeling 'mede mogelijk gemaakt door Ikea' ontbreekt nog.

Dit album van David Gilmour is wellicht niet helemaal top, maar wel erg lekker om voor het slapen te draaien. Lekker de stress van alle dag van je af voelen druppen als een kraan die lekt. Even een draai aan de knop en even veilig in de eigen wereld. Dat is wat deze plaat voor mij uitstraalt. Prima muziek dus om tussen 23.00 en 24.00 uur in de cd-speler te hebben om zo op een eiland te geraken.

Inderdaad. Gezeur over iemands smaak en top 10 verwijderd.

gilmour is een ouwe lul die muziek maakt voor dezelfde categorie

niets mis mee natuurlijk, maar niet aan mij besteed

Waar gaat dit nog over mensen??? houd het een beetje inhoudelijk.
Probeer met normale argumenten je gelijk te halen.
Het wordt erg plat op deze manier.

Aan jou zal weinig besteed zijn, vrees ik

naja, dat zeg ik zelf ook al

Gebruiker bikkel had het er al over waar gaat dit over? Beperk je hier tot On an Island. Elders op deze site er een topic over David Glmour, schrijf daarin wat je van hem vindt, niet hier.