Black Sabbath - Black Sabbath (1970)

En dat vieren we door hem allemaal voor de honderd miljoen miljardste keer nog 's op te leggen.

Zo-de-ram-bam..., hoezo revolutionaire muziek?!? Ik kan me best voorstellen dat sommige mensen best geschrokken zijn in 1970 toen ze de titeltrack hoorde van dit album. Wat een gaaf nummer zeg .

Ik kende Ozzy Osbourne tot één week geleden enkel van de TV. Dus verwachtte ik slechte muziek, waar het alleen om de show ging. Die man kan je toch niet serieus nemen, dacht ik. Blijkbaar wel, want dit is toch een potje geweldige muziek. Ik trap af met 4*

Vandaag een geremasterde versie aangetroffen voor echt geen geld, dus meegenomen. Het was puur genieten van dit wat doom-achtige plaatje. Er staat echt niets, maar dan ook niets ondermaats op, dit is van zéér hoog niveau, en ook nog eens flink gevarieerd. Die beginperiode van de band was echt toch ijzersterk hoor.
Nu nog enkel hun derde, dan heb ik de eerste drie, en ik denk het voornaamste van de band.

Occulte sfeer, zo omschrijft LucM het, en dàt bedoelde ik dus met het "doom"geluid, kon niet op de juiste term komen, Luc duidelijk wèl!

Van de periode met Ozzy hoort daar zeker Vol 4 nog bij. Hoewel er niet zo'n bekende nummers op staan is het als geheel van hun beste werk.

Daar ben ik het ook mee eens. Sabbath Bloody Sabbath is eigenlijk ook nauwelijks minder goed.

En de eerste helft van Sabotage doet ook niet onder voor de eerste 5 albums.

Tja, maar met en vanaf Sabbath Bloody Sabbath gaat de typische oorspronkelijke sound van Black Sabbath wel meer en meer verloren. Wat op zich uiteraard geen minpunt hoeft te zijn. 't Is maar een kwestie van wat je wil.

Daar heb je gelijk in Kronos.

Goed, ik ben dus ongeveer de enige die zich bij het openingsnummer na twee minuten verveelt omdat hetzelfde gebroken akkoord (een riff is te veel eer) eindeloos wordt herhaald.
Ik ben dus ook de enige die weliswaar de riff van NIB ijzersterk vindt, maar het onnodige vulling vindt dat het gehele nummer behalve de eerste twee coupletten noot voor noot en woord voor woord worden herhaald.
Over Iommi's slaapverwekkende geneuzel in Warning heb ik het al gehad.

Ja, ik denk het wel. Die riff is vrij simpel, maar wel heel erg doeltreffend, wekt sfeer. In 1970 liepen mensen bang weg toen ze dat nummer speelden.

Ik houd ook niet zo van het openingsnummer. Ik skip het vrijwel altijd.

Voor mij is het openingsnummer, na The Wizard, het beste nummer van de plaat. Juist door de herhaling van de riff krijgt het nummer z'n beklemmende sfeer.
N.I.B. is inderdaad niet het meest fantasierijke nummer, maar nog steeds wel ok in mijn ogen.

Als klein jochie al mee opgegroeid, dankzij mijn pa, die groot van was vanaf het eerste uur. Zijn verhalen over het eerste keer opzetten van deze plaat en wat voor revolutie het was, zijn geweldig om te horen.

De plaat is in 1 dag opgenomen en een dag later afgemixt. De meeste nummers zijn first takes en Ozzy zong het live in. Dat maakt de plaat onsterfelijk en uniek in z'n soort.

De beste metal plaat ooit gemaakt!

Favoriete track: A Bit of Finger / Sleeping Village / Warning

5 sterren.

Net nog eens beluisterd, maar ik blijf de opvolger een klasse beter vinden. De typische sound, de riffs, de sfeer, het is hier allemaal al aanwezig, maar Paranoid is constanter en misschien net even iets muzikaler.

'Behind the Wall of Sleep' en 'Evil Woman' (cover van Crow overigens) vind ik niet slecht, maar het zijn ook verre van hoogtepunten.

Aan de andere kant klinkt deze spontaner dan Paranoid, wat inderdaad zal samenhangen met de korte opnametijd.

Net dus ook nog eens beluisterd. Deze blijft bij mij toch favoriet onder de albums waar Ozzy de vocalen voor zijn rekening neemt. Het was ook de eerste plaat die ik ooit van BS hoorde; sentiment zal wel een rol spelen. The Wizard, NIB, Evil Woman - fantastische songs - , maar vooral het duizelingwekkende Sleeping Village / Warning met zijn veelvoud aan riffs en solo's. Fantastisch vuurwerk op de Gibson SG. En dat met twee vingerprotheses op banjosnaren, die drie halven lager werden gestemd om de spanning op de vingers te verminderen. Bron: Wiki Q.E.D.: het zo kenmerkende logge geluid.

Heb deze week voor het eerst eens de klassieke Sabbath albums beluisterd. Wat ik heel erg heb bij deze oude Sabbath nummers is het gevoel dat ik een klassieker beluister. De 40 jaren stof hebben van deze plaat geen ouderwetse meuk gemaakt. Hij klinkt net zo duister en goed als in 1970. De eerste helft (t/m NIB) vooral. Heerlijke duistere harde rock. Voor het eerst in mijn leven heb ik complimenten over voor Ozzy... misschien moet ik toch maar wat meer van zijn stem horen, want hier klinkt het geweldig.
De tweede helft (na NIB) klinkt wat meer als blues-rock, vind ik, en heeft minder dat karakteristieke geluid van de eerste helft, en dat vind ik toch wel een beetje jammer. Gelukkig verkende Sabbath die eerste helft meer op Paranoid, wat ik een minstens net zo grootse plaat vind.
Voorlopig even 4 sterretjes.

Ik had hetzelfde, ik kende Ozzy vooral van die tv-serie...
Maar nu ik dit album geluisterd heb ben ik enthousiast, de donkere sfeer en de zang vind ik een prima combinatie.

Het geheel is trouwens stukken toegankelijker als ik verwachte

Ozzy's stem lijkt trouwens op die van Caleb van Kings of Leon, vooral in het openingsnummer.

Warning

Andersom dus

Je bedoelt waarschijnlijk dat Ozzy eerder op die manier zong dan Caleb van Kings of Leon, en ja daar ben ik het mee eens. Ik wil vooral geen Black Sabbath fans van streek maken hier

pesies, voor jut weet vreten ze je kop deraf

Enige tijd geleden besloot ik dat Paranoid als geheel toch geen 4,5 verdiende (een ijzersterke eerste helft afgewisseld met een mindere tweede helft) en aangezien dat naar mijn mening zonder meer de sterkste plaat van Sabbath was, moest deze ook een halve ster inboeten. Bij deze komt dat halfje dus weer terug en ik kan niet anders besluiten dan dat deze sterker is dan zijn opvolger.

Het heerlijk agressieve drumwerk van Bill Ward en Geezer Butler's funky en originele baslijnen vormen een stevige ruggengraat voor een aantal uitstekende gitaarriffs en -solo's door mastermind Tony Iommi. Vul dat nog aan met Ozzy's diepe, onheilspellende stem en je hebt een recept voor een ijzersterke rockplaat. Hoogtepunt is afsluiter Warning, een uitgesponnen jam die geen seconde verveelt en waar de groepsleden geweldig op elkaar inspelen.

Ik heb vandaag Paranoid binnengekregen, ik ben benieuwd of ik die zich kan meten met dit album.

Als je het mij vraagt, bevat Paranoid 3 van de sterkste nummers die de groep ooit geschreven heeft, maar staat het er als geheel iets minder dan dit debuut. Desondanks blijft het een sterke plaat.

Geniale plaat! In no time opgenomen en een echt monument. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn geweest om in die tijd deze plaat voor het eerst te horen... Het begin met zijn kerkbellen, onweer en die onheilspellende eerste 3 noten is wat mij betreft de meest geweldige intro die het 1e nr op een 1e album kan hebben.

Voor de enkeling die 3 sterren of lager (willen gaan) stemmen, advies is om deze plaat vaker te draaien. Ondanks de korte opnameperiode ontdek ik elke keer weer 'iets' nieuws, en hij wordt dan ook steeds beter, naarmate je hem vaker draait. Ik moest na 2 draaibeurten nog niets hebben van black sabbath (zo'n zes jaar terug), maar nu is deze plaat niet weg te denken uit mijn platencollectie.
Hoogtepunt: Gitaarsolo van "Warning'.

Het is ongelooflijk dat deze plaat meer dan 40 jaar oud is.
Een mijlpaal in de muziek want dit is ontegensprekelijk het eerste echte heavy metal album.
De loodzware dreigende riff van Iommi in het titelnummer klinkt vandaag nog steeds als een klok.
Die geweldige bas-intro van N.I.B.! (belachelijk weinig stemmen voor deze klassieker trouwens)
Er valt heel wat te genieten op dit donkere schijfje. De grafstem van Ozzy maakt alles compleet. Eén van de vele meesterwerken van de pioniers van de metal.

Ik vind dit toch wel de beste Black Sabbath plaat, hij heeft een plaatsje in mijn top 10!

Pracht plaat van sabbath. Nu moet toegeven dat ik er niet zo'n lekker gevoel bij kreeg toen ik sabbath voor het eerst hoorde. Volgens mij was dat zo rond 1973/74 ik kan er 1 jaartje naast zitten. Mijn oudere broer had hem ik was bezig met The osmonds(crazy horse) en mud(tiger feet) en the sweet(hell raiser) of slade(cum on feel the noise) nogal een ander kopje thee. En heel wat onschuldiger dan the wizzard of black sabbath enz ha. Ik kreeg het gewoon niet voorelkaar om deze lp helemaal af te draaien. Volgens mij kwam ik niet eens verder dan de eerste 2 of zo ha. Ze gaven me gewoon een onbehagelijk onveilig gevoel. Niet geheel wetend en vooral niet begrijpend dat dat juist de bedoeling was. Dus hun missie was wat mij betreft meer dan gelukt. Ze joegen me de stuipen op het lijf Nee geef mij maar crazy horse's met dat gillend orgeltje.
Dat was wel effe wat beter en gemakkelijker te volgen voor mijn nog vrij maagdelijke en onervaren oortjes. Toch heeft sabbath onbewust daar bij mij het eerste rock zaadje gepland dat ik me kan herinneren. En wat voor een rock zaadje. Het Sabbath anvil was heftiger,zwaarder,gemener,intenser en grimmiger dan bijv het anvil van purple of het anvil van zep of heep. Nee deze mannen gingen verder dieper. Dit is met recht het eerste heavy metal album ooit.
Bij deze band daar was het nooit gezellig of leuk of grappig. Die stonden op rond een uur of 12 en het eerste wat ze deden was de boel onderkotsen. Daarna nog even ruzie maken met wie dan ook het liefst met de pastoor he he en het zuipen begon weer. Om vervolgens nog effe tegen de kerk te pissen en hop het busje in op weg naar gateshead ofzo voor het volgende optreden. Om daar de mensen te terroriseren met hun helse muziek. En ook tijdens hun de optredens werd er door niemand gelachen of een geintje uitgehaald dit haalde je gewoonweg niet in je hoofd. Iedereen die daar was was al depressief of werd het tijdens hun show. Wat een onzin ha!
Vandaag de dag luister ik er met veel plezier naar. En heb mud en the sweet de osmonds al vele jaren afgezworen. Nog altijd voel ik mij onveilig en onbehagelijk bij het luisteren van deze plaat maar nu weet ik mijn gevoelens beter te kanaliseren ha. En moet zelfs grinniken om mijn gevoelens hoewel dat eigenlijk niet mag ha. Een dagje ouder he. Naa geef mij iommy maar zijn riffs komen rechtstreeks uit de mijnen van birmingham honderde meters onder de grond vandaan. Ozzy weet precies met zijn hysterische vocals de boel daar te krijgen waar hij wil. En dat is niet in heaven my dears. Ward hamert erop los als een gedreven birminghamse smid die zijn ijzers precies die ronding wil geven die het nodig heeft. Butler tenslotte giet daar zijn roestvrije staal nog eens overheen zodat de plaat ruim 40 jaar na dato nog altijd erosie vrij is. En daarmee werd deze sabbath ook nog eens een klassieker.

Prachtig stukje, iggy!

Over The Sweet gesproken: nochtans geen verkeerde band met nummers als Hellraiser, Action etc.