The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Als je al suïcidaal zou moeten worden van deze muziek, is er maar één advies: blijf lekker onder je steen of paddenstoel zitten om hiernaar te luisteren.

Disclaimer: ik sta niet in voor evt huiselijke gevolgen.

Wat ik ik bedoel te zeggen, en dat lijkt me vrij duidelijk als je mijn stukje leest, is dat de thematiek van het album nogal zwartgallig is. Als je dat er niet uithaalt dan heb ik eerlijk gezegd geen idee waar je naar hebt zitten luisteren.

Dat deel van jouw stukje is prima beschreven. Daar heb je de echt walgelijke verwijzing naar 'polsen doorsnijden' helemaal niet bij nodig. Er zijn mensen die daadwerkelijk in hun omgeving iemand kennen die dit of iets vergelijkbaars heeft gedaan. Je overschrijdt dus zo een menselijke grens, die helemaal niets te maken heeft met het Reformatorich Dagblad. Een andere variant is: doe eens normaal joh!

Humorist - als je dat al zwartgallig vind, zou ik zeker geen Joy Division, Cure, Siouxsie and the Banshees of Diamanda Galas draaien in het bijzijn van je vriendin. Voor je het weet moet je een ticket boeken naar de Filistijnen omdat daar je liefde heen is

Dit is gewoon een bandje van hedendaagse spijkerbroek+ruitjeshemddragers die beseffen dat een beetje retrogedoe er prima ingaat. Er zijn bands die beter retroficeren - Tame Impala, Goat en nog wat andere.

Oppassen hé Mjuman: ook mij benoemen tot 'hedendaagse spijkerbroek+ruitjeshemddrager'...

Het kan altijd erger natuurlijk. Ons aller vriend Ian Curtis was zo coulant om zelf op suïcide te zinspelen en daarmee het gras voor de voeten weg te maaien wat betreft zelfmoordhyperbolen.

Mjuman ken je het vorige album van deze band ook? Die is wel erg goed.

Dat zal ik wel eens proberen. Overigens ken ik meerdere bands die op dit label zitten en die me wel bevallen.

Vrees dat het wellicht ook een kwestie van hypewave-allergie is. Tegenover veel wat op planet MuMe erg gewaardeerd wordt sta ik redelijk sceptisch - nee ik noem ff geen namen. Het label deed me hopen op wat beters.

Achteraf had ik moeten weten dat met momupo (modale muziekpopulatie) hier - transgressiesoulio's met grote inlaatspoiler uitgezonderd - blijkbaar op dit soort muziek valt.

Over Curtis: human existence (la condition humaine) viel hem zwaar. Te vaak wordt gedacht dat mensen die erover dichten/schrijven het toch niet zullen doen, eruitstappen; helaas, wel dus. De ijzige zwartgalligheid van Unknown Pleasures (de titel alleen al) vs de kille berusting op Closer; vind ik een stuk geloofwaardiger dan dit (of veel Interpol-stuff). De teksten van The National kan ik dan weer beter hebben.

Bij Diamanda Galas - albums uit begin jaren 80, zoals Diamanda Galás - The Litanies of Satan (1982) - liepen me bij beluistering de rillingen over de rug, scary shit indeed.

Haha dit klinkt wel erg ziekelijk inderdaad, allemachtig.

teksten zijn misschien niet ubervrolijk , maar de muziek is zeker niet zwartgallig. Ietwat melancholisch her en der ( laatste 2 nummers) , maar ook vaak lekker gejaagd. Dat mjuman er dan Interpol en The National bijhaalt snap ik eigenlijk niet zo erg....

Als je een pm had gestuurd, had ik je meer kunnen vertellen. In een notendop: beide bands zijn hier populair bij de 'jongere' garde - en hebben ook 'het menselijk lijden' als een van de belangrijke onderwerpen ("I was afraid I'ld eat you brain" - "Nobody searches, nobody cares somehow, when the loving that you wasted"- "Confusion in her eyes that says it all, she's lost control").

Om muziek diachroon thematisch te kunnen linken moet je af en toe je denkraam openzetten

Mjuman zit op een Joy Division zijspoortje en vooral weer met z'n eigen ideetjes te spelen...

Sombere muziek die aanzet tot zelfmoord, rapmuziek die aanzet tot het misbruiken van jonge meisjes, videospelletjes die aanzetten tot gewelddadige (wraak)acties op middelbare scholen, godsdienstige boeken die aanzetten tot terrorisme, ik geloof er allemaal niet in, het zit al in de geest van die personen zelf, die hebben bovengenoemde externe stimuli niet nodig om tot hun daden te komen.

Wederrechtelijke toe-eigening, ook van onderhavig immaterieel goed, Mjuman, is strafbaar. Megalomane preoccupatie dat iedere discussie waar jij aan deelneemt per definitie van jou is...

godnogantoe, daar gaan we weer...

En wat vonden jullie van Lost in the dream van The war on drugs?

Bekentenissenalbum met teksten die zo persoonlijk zijn dat ik me er niet mee kan vereenzelvigen. Lost in his dream lijkt me een betere titel. Over de muziek heb ik mijn scheetjes her en der al gelaten.

Fantastisch! Ik heb het album inmiddels tientallen keren beluisterd. En het optreden in de KEXP studio is als de slagroom op de taart: YouTube - The War on Drugs - Full Performance (Live on KEXP) .

Begrijp ik wel, hoewel ik zelf meer neig naar een touw aan het plafond in de schuur. Overigens niet vanwege de zwaarmoedigheid, maar vanwege de onophoudelijke saaaaaaaaiheid.

Beste thrm en Zuurmatje

Beeldspraak is niet altijd onschuldig. Laten we even snel alle mogelijke suïcidevormen naar aanleiding van dit album op een rijtje zetten. Dan hebben we dat maar gehad. Al dat geflirt...

Was net een soortgelijk bericht aan het voorbereiden, kistenkuif. Zit ik niet op te wachten en is totaal irrelevant bij dit album.

Jeetjemina (sterkere krachttermen laat ik maar achterwege, wie weet beledig ik nog iemand). Ik had niet verwacht dat men hier zo hysterisch zou doen over een beetje zwarte humor. Maar goed, ik ben ook de beroerdste niet, dus ik zal het niet meer doen.

Trouwens, Fatima, wat vond je eigenlijk van Lost in the dream van The war on drugs?

Dat wilde ik gaan beluisteren vanwege de hoge score, maar nu lees ik vergelijkingen met Dire Straits en Springsteen en ga ik mijn tijd toch maar nuttiger besteden. Maar als je mijn mening echt op prijs stelt, wilt ik wel een poging wagen. Het is in elk geval een album dat gemengde reacties oproept, dus dat is altijd interessant...

Gisteren het album voor de eerste keer beluisterd (ineens 3 keer). Laat je vooral niet 'afschrikken' door de Dire Straits-Bruce Springsteen vergelijkingen. Soms had ik ook wel eens een herkenningsmomentje (de stem is soms wel wat Bruce-achtig, maar wat kan je daar nu op tegen hebben), maar als geheel vind ik het in de verste verte niet lijken op 1 van de 2. Zeker Dire Straits hoor ik er totaal niet in terug.

Was wel aangenaam verrast bij die eerste luisterbeurten. Het lijkt me dat deze muziek wel in m'n straatje valt. Nog een paar keer beluisteren en dan een score er op plakken.

Ik vind het geen Dire Straits en Springsteen. Alleen de uitvoering van Eyes To The Wind doet mij in de verte denken aan de uitvoering van Blowing In The Wind van Bob Dylan. Het is een geheel eigen 'sound'. Mij raakt de muziek emotioneel, zonder echt kennis te nemen van de inhoud van de tekst. Het rockt, het is de drive. Het is erg aanstekelijke muziek. Zoals gastvrouw Cheryl Waters ook tijdens het optreden in de KEXP studio laat niet.

Dit schreef je al op 29 maart jl. en je bent nog geen steek verder, getuige je laatste berichtje hier. Hoeveel pagina's meningen, reacties en controverses heb jij nodig voordat je in actie komt? Ga luisteren dat ding, vorm je eigen oordeel en zeg er iets over, godnogantoe.

Geen fratsen, dat scheelt. Prima album.

Plaat van het jaar. Ik voorzie nog geen platen of bands die ik ken en dit jaar met een nieuw album komen, die dit kunnen overtreffen. Ach, het is nog maar april.

Heb dit album gisteravond n.a.v. de fijne discussie hier nog eens een poging gegeven, maar ik heb mijn mening nog niet bijgesteld. Een ijzersterk begin, waarna de verveling al snel toeslaat en ik de behoefte krijg om iets spannenders te gaan luisteren. Voldoende, voor het eerste deel van de plaat...

Kleine opschoning.
Laten we het over dit album hebben. Een album waar ik na 3 keer proberen nog niet doorheen ben gekomen. De combi van idd Dire Straits, Springsteen, jaren 80 én 3 minuten lange quasi-intellectuele outro's (openingsnummer) is niet aan mij besteed.

Red Eyes vind ik een eenzaam hoogtepunt en sommige nummers (Suffering, Disappearing) zouden kunnen dienen als instant slaapmiddel. De vele vergelijkingen vind ik niet vreemd. Ondanks het moderne productiesausje ademt deze plaat Classic Rock en probeer bij een song als Eyes To the Wind maar eens niet aan Dylan te denken. Zó dik ligt het er bovenop. Elke draaibeurt irriteert deze plaat meer, dus het is tijd om afscheid te nemen.