The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Ach, fout is zo'n raar woord. Je moest eens weten wat hier allemaal "fout" is - regelmatig doe ik dan ook aardig wat lp's en cd's weg - soms denk ik dan wel 'ns: "goh wat fout"; het brengt immers bar weinig op. Tegelijkertijd heeft het ook wel wat - ruimte maken, ook in je hoofd.

Maar troost je, dit is niet zo goed dat ik er ruimte voor wil maken. Daarvoor heeft gewoon te weinig eigen smoelwerk, maar dat komt omdat ik gewoon heel veel goede muziek ken en heb. En ik laat me door niemand vertellen wat fout is.

op generlei gebied? oeps....

Nomen - musicmeter - est omen. Edoch, hoe vreemd 't vanaf dit toetsenbord ook moge klinken: de gustibus non est disputandum

Smaak heb je, of niet, daar moj niet over lullen

Geen onaardige plaat, zoals de begin jaren tachtig albums van Dire Straits ook best aangenaam waren, maar waarom dit zo hoog wordt aangeprezen, begrijp ik niet. Het kabbelt comfortabel door, best fijn om 's morgens in de auto te luisteren, maar datzelfde geldt natuurlijk ook voor klankgenoten Eagles en Dire Straits. Ik zet Love Over Gold weer eens op...

In de tijd van die release was de muzikale apotheek (=platenhandel) nog niet verplicht om bijsluiters (met de bijwerking van die muziek) mee te leveren of op albums parental advisory stickers te plakken.

Voor de onschadelijkheid van degelijke überkitsch zal dan ook helemaal niemand kunnen instaan. Band- en albumnaam hebben in het onderhavige geval iig nog een positief effect

Kwalitatief zeer in orde. Toch teruggegaan van 'dit is geweldig, dit is een meesterwerk!' naar 'goed album, zet ik graag bij tijd en wijle op, maar helaas is niet alles even sterk en moet ik er voor in de stemming zijn om dit helemaal uit te zitten'.

Dan heeft de laatste van Kurt Vile een langere houdbaarheid..

Tamelijk kort door de bocht...:-)
De link naar Dire Straits zie ik niet (akkoord, er is een dito heldere en echoënde gitaarsound, maar ook DS was hier niet de uitvinder van)(akkoord II, ja zijn stem heeft soms gelijkenis met Dylan, maar vaak ook niet), daarbij, heden ten dage is het moeilijk ontkomen aan invloeden uit eerdere dagen...Alles is zo'n beetje gezegd....En toch weet TWOD hier een geheel eigen draai en smoel aan te geven. Het is een voor mij volkomen nieuwe sound welke solide op eigen benen staat. Bovenal voelt het integer aan.

En bovendien is het gewoon een meer uitgepuurde en verfijnde versie van de vorige plaat. De grootste referentie blijft die naar zichzelf.

Hmm.. stem lijkt op Bob Dylan? Ik heb de associatie met Paul Simon nooit uit m'n hoofd kunnen krijgen. Luister An Ocean In Between the Waves en dat is toch sprekend Paul Simon?

Ik luister nu pas voor het eerst. Een fantastisch album dat nog vaak voorbij gaat komen! Zo maak je dus goede muziek.

Dit album ontpopt zich als een kameleon die zich perfect aanpast aan alles wat lekker in het gehoor ligt. Ik hoor Dylan voorbijkomen, evenals Pink Floyd, Coldplay en Dire Straits. In welke gedaante Adam Granduciel zich ook hult, de liedjes blijven ijzersterk. Waarmee ik geenszins beweer dat hij niet origineel is.

Een kameleon verschiet van kleur om een signaal te geven, als vorm van communicatie, om zich te onderscheiden en juist niet om zich aan te passen. Ik weet dus niet of die vergelijking wel dekt wat je bedoelt. Maar dit terzijde. Dat je de bekende namen hoort voorbijkomen versterkt bij mij het idee dat Granduciel dan wel volgens jou origineel mag zijn maar naar mijn mening dan toch vooral als creatieve copycat. Dat verklaart voor een deel ook reacties en ratings: iedereen hoort er wel wat bekends in.Tja, en dan de catchy naam van de band, vooral in combinatie met de titel van dit album, dat is zo goed bedacht. Voor mij één van de slimst gemaakte albums van dit jaar door een degelijk stel muzikanten maar zeker niet één van de beste. Gaat desondanks heel hoog eindigen in jaarlijsten. Kan gebeuren.

Pink Floyd en Coldplay hebben volgens mij helemaal niets te maken met dit album (Dylan evenmin, trouwens, maar dat kan ik nog ietwat begrijpen). Maar ik wordt graag overtuigd van het tegendeel.

Dit album voor de vierde of vijfde keer geluisterd. Tijd om te stemmen hierop dus. Het is een mooi album met prachtige nummers erop, Ook krijg ik het gevoel erbij dat ik naar alternatieve new-wave uit de jaren 80 aan het luisteren ben. Overigens vind ik de eerste helftwel beter dan de tweede helft van dit album. Vier sterren!

Hoor je echt geen Dylan doorklinken in de stem van Adam op 'Lost in the dream'?

Iedereen heeft een bepaalde smaak, maar niet iedereen heeft jouw smaak, Mjuman. Leven en laten leven. Ieder zijn meug, of zoiets.

Oef, een gymnasiast met smaakpapillen!

Zonder meug stoaj achter de treug en moj zokk'n noar de tiet van kohm'n!
Nee eerlijk gezegd Lura, zouk willen da'k zo'n verfijnde, biologisch-dynamische smaak had als jij - ik zou dan een kaart op de muur hangen en allemaal smaakvlaggetjes erin prikken - ik zou naar de spiegel lopen en vragen "Spiegelbeeld, vertel eens even ..."

Kom ik ga gauw weer muziek luisteren - misschien maak ik m'n achterstand ooit goeht. We beginnen met de laatste Molvaer en schakelen dan door naar Jenny Hval + Susanna.

Ik ben er nog steeds niet helemaal uit.

Enerzijds staat de klank mij wel aan en hoor ik een aantal fraaie nummers.
Anderzijds worden de nummers erg lang uitgerekt.
Dat kan als je dan ook daadwerkelijk nog iets zinnigs te melden heb.
Nu wordt het in een aantal gevallen met een gitaarsolo gerekt en dat gaat vervelen.
Dit is vooral een band/ plaat die een soort van dromerige sfeer neerzet en dat goed kan.
Maar het sleept zich wat voort in meer van het zelfde.
Ben bang dat dit album mij snel gaat vervelen.
Iets meer lef en/ of durf had interessanter geweest.

Krijgt nog een 3e draaibeurt. Dan moet het oordeel maar komen.

Ik hoor Dylan zeker af en toe doorklinken in zijn stem, maar de muziek heeft verder hoegenaamd niets met Dylan te maken (hun eerste plaat nog wel btw). Zou hetzelfde zijn om hier Eno bij te gaan sleuren omdat er even een beetje ambient in voorkomt, slaagt toch nergens op zo'n simpele referenties?

Niemand zegt hier toch dat de muziek iets met Dylan te maken heeft?

Lees de vorige pagina's er maar eens op na.

DIt album van The War on Drugs klinkt als een lang uitgerekt nummer. Weinig variatie in sfeer te bemerken. Dit neigt meer naar muzak als muziek. Het begint redelijk goed met de E Street verwante klanken, maar verzand vrij snel daarna in ambient achtige pop. E.e.a. is voor mij geen hindernis, als ik niet de behoefte krijg om er bij te gaan liggen, of te mediteren. Halverwege het album het gevoel krijgen hoe lang nog, kan niet de bedoeling zijn. De echo die door het hele album heen meandert verliest op een gegeven moment ook zijn kracht, doe daarbij het krachteloze gemompel van een zang en het plaatje is niet compleet. Leuk voor degene die de aanschaf van klankschalen te duur vind om innerlijke rust te vinden.

De sound is prima, maar alle nummers lijken bijna op elkaar. Met name vele zanglijnen lijken op elkaar. Het album kan me dus als geheel niet echt boeien. Maar pak de 4 beste tracks en je hebt een uitstekende EP.

Valt reuzemee, sterker nog nu ik hem weer geluisterd heb dit album, wordt deze stukje bij stukje beter. Ik overdenk zelfs om mijn stem met een halfje te verhogen.

Mooie,breekbare herfstpop met hier en daar wat rock invloeden.Niet alle songs zijn even sterk en zang gaat zo nu en dan wel erg richting Dylan maar het blijft allemaal wel erg sfeervol.

Meest overgewaardeerde plaat van de laatste paar jaar

Word een beetje moe van alle zogenaamde invloeden, deze zullen best aanwezig zijn maar dat is bij iedere band.ik weet wel dat dit album voor mij meer waarde heeft dan ieder willekeurig bruce, bob en dire straits album.gewoon genieten of niet.dit album is goed voor ieder jaargetijde.

Nog iemand die er vanavond in Paradiso heen wil / moet ?

ik heb een kaartje over

stuur maar pm

edit: al weg

Helaas kan ik niet, maar aan te raden is het wel. Ik heb ze in mei in Tivoli Oudegracht gezien, voor mij een van de beste concerten van het afgelopen jaar (naast Neutral Milk Hotel, James Blake, Belle & Sebastian en Shearwater.) Ik vond The War on Drugs op Best Kept Secret iets minder, daar kwamen ze niet zo tot hun recht op de een of andere manier, of ze hadden gewoon hun dag niet. Ik denk dat Paradiso (net als Tivoli Oudegracht) qua sfeer en intimiteit beter bij ze past. Geniet ervan!

Persoonlijk vind ik dat die invloed toch overduidelijk te horen is, met name in de frasering van zijn lyrics.

Ik ben blijkbaar toch niet de enige die dit hoort, getuige dit fragment uit de recensie van hun optreden in de AB van afgelopen weekend. Komt uit De Standaard: