The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Klinkt als een verloren opname van Bob Dylan die bij een of andere waveband pp visite is. Apart.

Ik kan er geen stem voor geven. Ik vind het echt niet zo leuk.

Het is mij echt heel vaak aangeraden, want ik zou dit wel eens erg goed kunnen vinden. Nu vind ik principe alle muziek goed. Maar of ik er van kan genieten, is een tweede.

Dus: leuke plaat, die mij erg aan Bob Dylan en Dire Straits doet denken. En ik ben blij dat er een artiest is die zoveel mensen zo blij maakt. Maar ik sla het toch echt over.

alles is al gezegd mensen over dit album, maar neem van mij aan mensen. heel veel beter gaat muziek niet worden. draai dit album keer na keer , zag ze bij le guess who festival, nog indrukwekkender. dus koptelefoontje op en draaien die shit tot het kwartje valt.

In mijn geval is deze muziek het tegenovergesteld van 'beter kan muziek niet worden'.
Echt. Niet om te trollen, maar gewoon omdat ik het zo ervaar.
Daar staat tegenover, dat hoogstwaarschijnlijk liefhebbers van deze plaat niet snel luisteren naar muziek die ik wel onwijs gaaf vindt...

half punt je dr bij. ik ben al een tijdje bezeten door dit album en het wordt niet minder. Dit wordt een grote band.

Treffende omschrijving voor een van de beste albums van dit jaar. Jammer dat ik dit album net wat te laat ontdekt heb om nog naar het concert in Paradiso te kunnen.

Vorige week bij de kassa van platenwinkel een vijftiger met The War On Drugs in zijn knuist. Hij vraagt de verkoper; "Is dit muziek tegen drugs?" Die kijkt hem niet begrijpend aan? "Hoe bedoelt u?" Vijftiger aarzelt een moment en stamelt onhandig: "Mijn zoon is dol op muziek maar ik maak me zorgen want hij blowt zich een slag in de rondte dus ik dacht hem deze cd te geven vanwege de naam van de band". De verkoper aarzelt geen moment. "Prima keuze meneer. Bij deze plaat val je vanzelf in slaap. Vandaar de titel. Dus dat scheelt uw zoon zeker een paar joints per dag". De man trekt vertwijfeld zijn portemonnee.

Een verkoper met weinig verstand van zaken zo te horen. Of lees ik het nou verkeerd?

Nou ja, de vijftiger trekt uiteindelijk de portemonnee. Dan is de missie van de verkoper geslaagd toch?

Als slaapmiddel zou ik eerder Fahrenheit van Toto aanbevelen. Maar that's another story.

Album van het jaar (tot nu toe), wat mij betreft!

Bossgaze is anders wel een beetje het handelsmerk van The War On Drugs.

Bossgaze;) Geweldige omschrijving! Ik ben geen echte Springsteen fan, maar zijn invloed lijkt me overduidelijk inderdaad.

Ben dit album nu aan het luisteren, en het komt echt zelden voor dat een nummer (Red Eyes) bij mij de eerste keer luisteren al zo aanslaat.
Zijn meestal niet de nummers die het langst blijven 'leven', maar toch.

Dat had ik ook maar Eyes to the Wind is de sluipmoordenaar hier die me na een aantal luisterbeurten écht bij de strot pakt.
Inderdaad Dylan + Springsteen + Dire Straits + genoeg eigen uitbreng en dat vind ik een heel fijne combo geworden. Net Slave Ambient ook gekocht, ben benieuwd!

Kende deze band nog niet echt, al wist ik wel dat ze dit jaar ongelooflijk gehyped worden. Das misschien de reden dat ik het wat links liet liggen. Ben nu naar hun optreden op Pukkelpop aan het kijken op Acht. En ben toch wel onder de indruk. Dit optreden had ik erg graag willen meemaken. Drie namen springen spontaan in mijn gedachten: Springsteen, Dire Straits en Dylan.

Misschien net iets te onderling inwisselbare nummers maar daar zou ik eerst eens de albums echt moeten gaan beluisteren. Live in ieder geval dik de moeite.

Aan de reacties van het jonge volkje te zien zijn gitaarsolos terug cool. Das ook goed nieuws

Terug cool? Is er ooit een tijd geweest dat het niet cool was?

Waarom Dylan erbij gesleurd wordt is mij toch een beetje raadsel. Enkel omdat de zanger wat nasaal klinkt? Springsteen en Tom Petty vind ik veel voor de hand liggender, aangevuld met klanken van de late Roxy Music, Lindsay Buckingham, The Waterboys en Dire Straits (zoals hier al eerder werd opgemerkt).

Verder gewoon een erg fijne plaat! Doorstaat de hype-toets zonder moeite. Toch een lichte voorkeur voor de up-tempo nummers, maar de afwisseling is wel fijn.

Oh ja en ik trek ook nog een beetje bij de haren gesleurde parallell tussen An Ocean in Between the Waves en Boys of Summer
Dat opzwepende tempo, die wijdse gitaarklanken, die melancholie,...

Echt een groeiplaat! Maar ik vind ze live wel nog beter klinken, vooral op Pukkelpop waren ze outstanding!

Ik kijk ook erg uit naar hun optreden in de AB op 2 november. Er worden hier vergelijkingen gemaakt met Tom Petty, Bruce Springsteen, Bob Dylan,.. enz maar ik hoor ook erg Bob Seger. Vooral in het nummer 'Burning' klinkt 'The Fire Inside' van BS.

In ieder geval een betere referentie dan Dylan betreft dit album
Fijn nummer ook.

Op An Ocean na kan ik mij maar er niet toe te zetten de rest van het album ook goed in mij op te nemen. De eerder aangehaalde galm in de opnames helpt niet mee maar er was nog wat anders waar ik eerder de vinger niet op kon leggen.

Deze week had ik 3fm opstaan en werd "Under the pressure" gedraaid. En ik was helemaal de weg kwijt: ik vond de plaat van clichés aan elkaar hangen waar ik hem eerder nog aardig te pruimen had gevonden. Een halve minuut later drong mij ineens een vergelijking op met, en nu niet hard gaan lachen, van Velzen.

De muziek van deze man zit ook leuk in elkaar maar is ook een groot smeedwerk van muzikale clichés. Is het daarmee gelijk slechte muziek? Niet gelijk: beter goed gejat dan een slecht origineel. Maar zowel The War On Drugs als Van Velzen geven mij, op een enkele toevalstreffer na, geen kippenvel. Het doet me niks, er ligt geen spanning in de muziek voor mij.

Muziek is emotie, en op de een of andere manier mis ik dit grotendeels bij dit album.

Het zou kunnen verklaren waarom ik het zo'n goed nummer vind, maar die vergelijking vind ik net zo goed op gaan als dat de zanger op Jarvis Cocker zou lijken.

Misschien dat het qua spel wel kan kloppen hoor; om dat te beoordelen ben ik absoluut niet muzikaal genoeg voor. Ik vind de afstelling van de gitaar alleen wel duidelijk verschillend.

Verder alles wel, maar zoveel verschilt dit album nou ook weer niet van de voorganger.

Mja ik vind dat de gitaarklank en sommige gitaarpartijen (maar zeker niet allemaal) wat weg hebben van Dire Straits - net zoals de drive achter bepaalde nummers - maar véél minder dan links en rechts wordt beweerd.
Links met Springsteen en Tom Petty zijn veel evidenter (die rechttoe-rechtaan drumpartijen alleen al!), qua gitaar is Don Henley minstens een even goede referentie als Dire Straits.

De drummer van Eagles

Ik doelde op het nummer (Boys of Summer) dat ik hierboven poste, waar Don Henley vanzelfsprekend drumt (en zingt) en niet gitaar speelt (mijn excuses voor de verwarring).
Wie dan wel de gitarist is van Boys of Summer heb ik even moeten opzoeken, en dat is blijkbaar... Mike Campbell, de lead gitarist van Tom Petty and The Heartbreakers...
Nog een referentie naar Tom Petty erbij dus

Zit 'em nu - ondanks mezelf - voor de eerste keer helemaal te beluisteren en dit, pojandozie, uiterst slim gemaakte cocktail/compose-muziek. Dit is gewoon het zoveelste Yankinese bentje dat eigenlijk liever in de 80s in Thatcherland had geleefd en gespeeld, afgezien van de Tom Petty-achtige zang (met Heartbreakers - Damn the Torpedoes - en, jazeker net zo nasaal als Robert Zimmerman), met Sounds keyboards, klankgitaren net als Bell Hollow, ook wat aqua-gitaar (die van elders kennen) en ja hoor er wordt massaal voor gevallen. Net als voor White Lies - dit vormt mede vanwege een zekere easy listening component - "gooi je nog een blok op het haardvuur schat" - een aardige quality time soundtrack.

An Ocean in between the Waves heeft flink aan Skeletons geroken - alsmede aan King Call van Dire Staits. Het is niet onaardig, maar het is muziek zonder ballen. Nu wave lite - al kan ik me voorstellen dat er live wel een bepaalde appeal van uitgaat.

Bedoeling is goed, aardig gespeeld - maar potten worden er niet gebroken - en het sentiment overheerst, daarom 2,5*

De gehele cd is niet supergoed, maar hem compleet afbreken doe ik nu ook niet. De begin track en red eyes zijn oorwormpjes. Er staan nog 2 parels op en de rest is geneuzel a la uncle Bob.
Je moet ze live zien, dan zijn ze op hun best, hun gitaarspel/saxofoon improvisatie sets zijn van zeer hoog caliber. Een live cd zou zeker geen miskoop zijn.

Inderdaad zeker geen foute plaat, maar kan voorlopig (nog) niet meegaan in de algemene hoerastemming. Mocht iets korter geduurd hebben, dat zou een slok op een borrel zijn...

Wat mij opvalt is dat je uit de vele voorgaande reacties een hele lijst kunt fabriceren van muzikanten en bands waar dit album en deze band aan doet denken. Blijkbaar ontbreekt het aan een eigen smoelwerk, een eigen sound. Een echt goed album staat stevig op eigen benen en heeft al die referenties toch niet nodig? Of is dat te kort door de bocht?

Neen: moest het een (te gek) debuut zijn...
Nu: misschien wel ja?

In elk geval geen foute plaat om in je bezit te hebben