The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Ik gok ook op dit album.

Echt wel goed. Stuk voor stuk grandioos machtige nummers. Eindelijk een hedendaags album naar mijn hart. Vaak denk je net iets teveel aan Springsteen, Dire Straits en net iets te weinig aan War on Drugs maar het brengt mij op momenten in totale extase. Geweldig! Als dit album van het jaar wordt, dan zal dit alleen maar terecht zijn.

Half puntje erbij. Na aanleiding van de berichtgevingen van gisteren dit album weer beluisterd, en ik ga deze steeds meer waarderen. Ik vind dit echt een meesterwerk!

Dat dit een meesterwerk is, is wat overdreven. Wat blijft is een fijne plaat en het is zeker een van de betere popalbums van dit jaar. En ach ja... dat we bij dit album af en toe denken aan oudjes als o.a. Springsteen is niet zo heel erg. Voor deze ene keer

Hij draait nu weer, maar als dit album een indicatie is voor wat het merendeel van de muziekliefhebbers hier en elders (OOR) waarderen is de muziekwereld toch wel a whiter shade of pale aan het worden.

Muzikaal gezien is dit gewoon een Vinex-product: retro rules. Nee het kan geen kwaad, er zit geen ruw randje aan en het luistert lekker weg - zelfs de schoonouders kunnen een voetje mee laten tippen als dit opstaat.

Weller zong het als eens: the public gets what the public wants - nou laten we dan in vredesnaam hopen dat we in 2015 meer muziek krijgen met een eigen smoelwerk, meer ballen en een ruw randje.

Secretly Canadian kende ik als een fijn label (Jens Lekman, Songs:Ohia, Music Go Music, Suuns) - dit zal hun veel geld in het laatje brengen. Laten we hopen dat hiermee meer fijne releases bekostigd kunnen worden.

Ik snap het gewoon niet die ronkpraat alom - hoger dan 3* kan ik dit met de beste wil van de wereld (de Kerstgedachte) niet tillen - en na 30 - 45 minuten gaat de ifk (irritatiefactorklep) echt werken: poef

Going Undergroud, man dat was nog eens een liedje.

Een echt ruw randje is er niet, maar het klinkt wel een beetje schemerig ondergronds. En tegelijk heeft het een aansprekende helderheid als kwaliteit. Dat vind ik best een aparte combinatie.

Het refereren zelf (naar Dylan, Springsteen, Dire Straits) maakt niet origineel maar de combinatie is dat wel. Doet me denken aan Porcupine Tree (dat iets gelijkaardigs doet met Led Zep, Radiohead, Pink Floyd).

De grote vernieuwingen in muziek liggen natuurlijk achter ons. De ronkpraat gaat dus al makkelijk over een retroplaat. Als dat Lost in the Dream is kan ik daar best mee leven.

Het luister lekker weg schrijf je maar langer dan 3 kwartier hou je het niet vol. Misschien omdat het te lekker weg luistert. Of misschien omdat het toch niet helemaal zo'n makkelijke plaat is en ze een beetje inspanning vraagt die je nog niet opbracht. Iets wat OL nogal eens verwijten aan SN.

Ik heb 'm deze keer helemaal afgeluisterd, sterker nog hij begon keurig weer opnieuw

De crux zit 'em er voor een groot deel dat ik - na verloop van tijd - niet meer actief luister en me dan afvraag wat ik nou helemaal beluister of iets later wat ik nou helemaal beluisterd heb; dat heb ik wel bij meer albums. Even goed kan ik zo een handvol albums uit dit jaar noemen waar ik dat niet bij heb - bijv bij Angus & Julia Stone of bij de laatste Roots.

Dit album blijkt iets beter dan ik aanvankelijk dacht - er wordt goed gemusiceerd het zit goed in elkaar, maar als luisteraar voel ik (iig) me te weinig uitgedaagd.

Mja, het is zeker geen album dan je van begin tot eind bij het nekvel grijpt. Meer een dromerige plaat waardoor de aandacht als eens verloren gaat. Maar op een of andere manier intrigeert dit album mij toch net wat meer dan gemiddeld. En aangezien ik gewoonlijk helemaal niets heb met 'de topplaat van het jaar' valt het me voor 2014 dus mee.

Als je gaat beginnen over muzikale uitdagingen, dan moet je mij nu in een totaal andere hoek gaan zoeken. Als popplaat vind ik dit helemaal niet onaardig.

Absoluut de beste plaat van 2014. Plaat in een klassieke rockstijl. Met pakkende rifjes en mooie melodielijnen. Eyes to the wind is mijn favoriet.

Ken jij dan alle platen van 2014?

Van alle platen die ik ken van dit jaar is het in ieder geval absoluut niet de beste.

Deze zal het inderdaad gaan worden. Zou een straffe en terechte winnaar zijn. Al vond ik persoonlijk Ben Howard's tweede worp nog nét iets straffer.

absoluut de meest overschatte plaat van 2015

Ik begrijp de ophef ook niet helemaal. Zeker geen slechte plaat, maar weinig vernieuwd en/of origineel. Sluit me verder aan bij het commentaar Mjuman.

Ik dacht zelf meer aan deze eeuw er staat nog een smiley achter.

Wel beter dan Coldplay

Wat betreft Mark Kozelek wel denk ik

Hoge bomen vangen veel wind en zo.

Maar als ik het aantal stemmen en stemgemiddelde bekijk is dat toch even slikken. Blijkbaar vinden veel mensen het héél goed. Ik vind het gewoon goed. Het (voorlopige) succes is wellicht ook te danken aan het gegeven dat bijna niemand het heel slecht vind.

Overschat of niet. Met meer dan 800 stemmen en een gemiddelde boven de 4 wordt dit zo goed als zeker MuMe's nummer 1
Ik kan me voorstellen dat niet iedereen voeling heeft met de melancholie van deze plaat, en ze is ook niet zo toegankelijk. In het begin klonk het me ook wat vlak en langdradig, maar dat is langzaam gekeerd.
Ik heb er in elk geval meer dan 10 maanden graag naar geluisterd en deze krijgt dan ook een mooie plaats in mijn top 10 van 2014.

Dan zijn wij het daar niet over eens. Ik vind deze wel iets beter 'Ghost stories' van Coldplay.

'Overschat' slaat natuurlijk helemaal nergens op. Alsof een album een objectieve waarde heeft die dan vervolgens subjectief foutief geschat wordt.

De waardering is geheel subjectief. Op dit moment is dat in een cijfer uitgedrukt 4,05 gemiddeld door 814 stemmers.

Dat is te veel noch te weinig. Het is gewoon wat het is, beste jongens en meisjes.

Alles is beter dan Coldplay!

De sound van deze plaat is nu juist de sound waar ik normaliter hard voor wegloop, dat galmende gezwollen middle of the road highway-stadion-geluid à la Dire Straits en Springsteen. De nachtmerrie van de jaren 80.
Rockmuziek voor veertigers met een Japanse leasebak en een midlifecrisis.
En tóch.

En toch, toch is het geniaal inderdaad.

Dit is volgens mij een album dat je gewoonweg niet slecht kunt vinden. Geniaal vind ik het niet. Het luistert echter heerlijk weg, maar pakt je ook nergens echt bij je kladden. En toch..

Laat ik nou nét wat hebben met muziek die je bij je kladden, je lurven of je ziel grijpt en dat verklaart dus meteen mijn matige waardering. "Oh Saar, het luistert zo lekker weg" - lijkt me echt een fijne aanbeveling voor Viva-lezeressen

Ho, Pas op! Tussen lekker en heerlijk wegluisteren zit een wereld van verschil.

Da's een semantische slip mijnerzijds - aan de andere kant is dit geen verkeerde muziek, maar wel van het soort ' kattebrokmuziek' - hap, slik, weg. Mijn Siamezen leken hart en eendagskuikens met meer inspanning te moeten verorberen en dat leek hun meer 'fun' te geven - vandaar

Helemaal mijn idee. Het klinkt allemaal overbekend en vooral zonder risico. Aardig voor een keertje, maar dat is het dan wel.