The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Deels is dit gewoon americana en dat zal wel veilig zijn of zoiets. Maar een dobro hoor ik hier amper. Wel ietwat bevreemdend klinkende gitaarsolo's die verlokkelijk mooi zijn, bedwelmend als een drugsroes bijna. En dan nog vele lagen synthesizer, voortgestuwd door een dwingend drumprogramma dat ergens uit de krautrock verdwaald lijkt. En toen de microfoon werd ingeplugd stond er per ongeluk nog een effectje met te veel galm op.

De stelling dat dit allemaal zo risicoloos is lijkt me vooral praat achteraf. Lost in the Dream is bijzonder goed aangekomen. Voor sommigen is dat genoeg reden om het te omarmen, maar voor anderen genoeg reden om het te verwerpen. Allemaal prima. Maar ik heb enkele weken geleden het kleine risico genomen de cd te kopen (6.99 euro) en hoewel de muziek me niet meteen lag bleef die me toch aantrekken. En al vrij snel had ik van die dagen dat ik het album móest horen.

Ja, best verslavend. Wel veiliger dan aan de heroïne zijn.

Wat vind je van hun vorige album dan, Kronos? In vergelijking met dat album is het hier wel een stuk braver en minder spannend. Niet echt praat achteraf, vond dit direct al weinig aan en een flinke teleurstelling na het geweldige Slave Ambient.

Het gaat mij om Lost in the Dream. Slave Ambient ken ik zelfs niet. Gisteren wel op cd zien liggen. Maar 't is niet dat ik nu ineens zo'n fan ben geworden van deze band dat ik snel al hun albums in huis wil halen. Dat jij met het vorige album vergelijkt en het teleurstellend vindt kan ik me goed voorstellen.

..mee eens hoor. ..het was alleen maar ook een reactie op; ..absoluut de beste plaat van 2014. ..als er gestaan zou hebben; ..voor mij de beste plaat van 2014, valt daar niets op af te dingen.

Zo is dat.

Dat vind ik een heel goed punt die je aanslaat! Als mensen wat meer 'ik vind' zouden zeggen in plaats van 'het is' komt er meer ruimte voor interessante discussies. Anders lijkt het meer op bekvechten.

Wat een goed voornemen op 1 januari 2015!

Vooral vermoeiend en overbodig... Nogal logisch dat de schrijver dat vindt.

En wat is daar dan mis mee? Braaf, veilig lees ik hier? Ik vind het net sterk dat een CD als deze generaties qua muzikale smaak dichter bij elkaar kan brengen. Mijn ouders, midden 60-ers vonden deze CD al even fantastisch als ikzelf. The Shadows, Dire Straits zeiden ze. Het hoeft niet altijd iets nieuws te zijn om goed te zijn; het is trouwens al moeilijk genoeg om iets nieuws te componeren zonder te gaan putten in reeds bestaande genres en invloeden.

Ik zou in 2015 opteren voor meer gebruik van de term mooie muziek in plaats van goede muziek. Velen van ons (waaronder ik) kunnen dit laatste namelijk helemaal niet stellen. Voor zover dit überhaupt is te doen

Gekocht omdat ie hier en overal plaat van het jaar is en minder dan een tientje moest kosten.
Lekkere muziek, maar ik geloof toch dat m'n haar ervan uitvalt. Met mate draaien dus maar.

Yep, ik ben inmiddels ook kaal.

Lost… and found in music.

Wacht maar af, i.t.t. het syndroom van Lupke (a.k.a de ziekte van Hedel), uit dit zich ook elders

De zanger schijnt daar, op een paar rode ogen na, toch weinig last van te hebben.

Blind gekoch nav bovenstaande opmerkingen en beoordelingen. En ik moet zeggen dat ik aardig onder de indruk ben. Zitten voor mij van allerlei invloeden in. Van new wave, springsteen, petty... en waarschijnlijk nog wel meer. 4 sterren nu al!

Ook hier al een paar keer gedraaid. Bruce Springsteen invloeden? Ik hoor toch vooral Bryan Adams.
De volgende van War On Drugs wordt een megaklapper die ze op deze site vele haters zal opleveren.

Dat je een album vaker blijft draaien terwijl je al lang weet dat je er niks aan vind, dat snap ik nou niet.

Dat heet 'een kans geven'... overigens kon ik Slave Ambient wel degelijk waarderen, die was wat pittiger.

Er is in mijn ogen een verschil tussen een kans geven en tegen beter weten in maar blijven luisteren naar iets wat je niet beter zult gaan vinden.

Zal best. Maar het is nogal pedant om dat voor een ander te willen bepalen.

Dat klopt, maar ik bepaal ook helemaal niks voor je. Als ik na 2/3 luisterbeurten weet dat ik het album niks vind dan zal ik het niet snel nog een keer opzetten en zal ik het hoogstens nog 1 of 2 kansen geven. Vandaar dat ik het niet helemaal snap dat iemand maar een album blijft draaien na vele luisterbeurten terwijl je al weet dat je het niks vind. Dan kan je naar mijn mening beter andere albums de kans geven.

Het maakt natuurlijk wel een verschil wanneer zo'n release uiteindelijk de plaat van 2014 wordt. Dan wil je wellicht weten of je iets gemist hebt. Dat laatste blijkt voor mij niet het geval. Zoals gezegd, lekkere muziek maar niet iets wat je niet zou mogen missen. Op mij komt het ook in tweede instantie wat gewoontjes over.

Mainstream is het nieuwe hip. Deze plaat ademt tijdgeest.

Lost in the Dream is an excellent modern 1980s Americana indie rock album to beat depression. It took TWoD over two years to record this and at 60 minutes and 27 seconds, there is enough material to fill out the two sides of a C60 cassette. I would choose numbers 1-4, and 9 on side A and 5-8 and 10 on B.

The album opens with “Under the Pressure”, which sounds like a young Bob Dylan surviving in today’s times. “Well I'm surviving. Under the pressure. Whoo!” Official video

Definition: Strenous running can make the whites of your eyes turn red. “Red Eyes” is what Arcade Fire may sound like on an overdose of Van Houtte when performing in Montreal. Official video.

“Burning” would be the next chapter of Billy and Patti from Young Turks. Nananana nana na nanana nana naaa… Live at Primavera Sound in ....

The Cures’ “A Forest”, beat opens “An Ocean in Between the Waves”. And like a forest and an ocean, it goes on and on and...Live in the KEXP studio.

Dus ik zie tot mijn verrassing dat dit album van het jaar geworden is. Heb het album zeker tijd gegeven en nu nogmaals beluistert. Mainstream vind ik nog een aardige kwalificatie, fantasieloos komt eerder bij me op. Toch op basis van 851 lijstjes, hmm, blijkbaar mis ik wat....

Psies! dat zeiden mijn ouders zo'n dertig jaar geleden ook toen ik Nevermind The Bollox aan ze liet horen....oh nee, wacht.

Met het grootst mogelijke respect (mijn oudere broers en zus zijn het ook): je ouders zijn babyboomers, arguably de meest onbetrouwbare generatie evah!

Wat heeft dat nu met betrouwbaarheid te maken? Je vindt het album leuk, niet leuk of iets daartussen.

Dit album heeft het meeste aantal users dit jaar gegrepen, en die zijn heus niet allemaal muzikaal doof.
Ik zag daarnet op tv nog een fragment van hun concert op Pukkelpop en de collectieve ontroering was mooi en herkenbaar.
Wat mensen bezielt om hier dan maar te blijven herhalen dat dit zielloze bompamuziek is, ontgaat me.

De McDonalds zal vanavond ook heus wel weer vol hebben gezeten.