The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Inderdaad. Daar valt kwaliteit niet uit af te leiden. De kwaliteit in deze muziek ervaar je zelf bij het luisteren ernaar. Of niet.

Dat mijn waarde, is een typisch voorbeeld van een zgn eikos-argument. In reclame-uitingen wordt daar ook gebruik van gemaakt: een beroemde acteur die een bepaalde koffie aanprijst; achterliggende gedachte - zo'n man van de wereld zal het vast wel goed hebben bij zijn koffiekeuze.



Voor hetzelfde geld kan je het omdraaien, wat bezielt de liefhebbers van dit album om maar continue uit te dragen dat dit absoluut geen zielloze bompamuziek is?

Overigens maak je me nu wel nieuwsgierig naar hoe dat soort muziek dan wel klinkt en of dat bij julders net zo klinkt als hiero - dwz is zielloze bompamuziek geografisch nader te bepalen?

Nouja, waar veel mensen van houden is automatisch McDonalds, inbegrepen de volledige muziekpers die dit album ook steevast bovenaan de jaarlijsten heeft staan.
Nu, ik begrijp ook niet wat mensen horen in Damien Rice of Ben Howard, maar om daar nu bladzijden vol te gaan schrijven...
Dat is gewoon geen muziek voor mij, op naar de volgende!

Kan het mij wat bommen dat dit bompamuziek zou zijn, ik hou ervan.
Lange muzikale verhaallijnen vol melancholie, in een album dat een prachtige eenheid vormt.

Een kritische noot bij een geliefd album is wel eens leuk, een gevat doorprikken van een hype ook, maar hier begint het op azijnpisserij te lijken.
Ik zou zeggen: steek je energie eens in het ophemelen van een geliefd album

Cabaretier/komiek zijn is niet voor je weggelegd - kijk eens hier: Muziek >> Toplijsten en favorieten >> MOOWS - Mjuman's Onbekende en Onbeminde Wave Sounds

De ontroering op de gezichten bij een Frans Bauer concert wel eens gezien? En dat bedoel ik niet eens lollig of cynisch.

Bovendien herhaal ik niks, ik sprak alleen mijn verwondering uit over de nummer 1 positie op een site van popmuziekliefhebbers die ik (gemiddeld gesproken) niet heb kunnen betrappen op een mainstream smaak.

En wat is er mis met iets minder mooi vinden, waarom is dat gelijk azijnpissen? Dan zou ik deze band heel anders kunnen omschrijven, maar dat verdienen ze nou ook weer niet, te veel eer

Coldplay heeft hier jaren binnen de eerste 10 van de top 250 gestaan hoor.

Maar zo mainstream is Lost in the Dream niet. Mij verwondert het ook best dat dit op 1 staat. Gelukkig geen Coldplay of U2, maar een veelgelaagd melacholisch album van een relatief onbekend bandje. Het verwondert mij niet alleen, het verheugt mij ook.

Eens, hoewel Coldplay wel een tijdje onder de mainstream grens zat (matig argument, ook weer waar) en je zegt het zelf, ze vallen nu een beetje door de mand.

We delen iig de verwondering, het enthousiasme alleen niet

Voor mij klinkt het als gedateerde mainstream; een typisch jaren 80 geluid, waar alle zelfbenoemd-alternatieve muziekliefhebbers in de jaren 90 (mijn muzikale ijkpunt) hard-hard-hard voor wegliepen. Ik was het geluid eigenlijk een beetje vergeten; en nu ik het weer van zo'n eigenzinnige band hoor, verrast het me en kan ik het prima waarderen.

Persoonlijk hoor ik niet echt wat hier typisch jaren 80 aan is.

The War on Drugs niet mainstream? Ze stonden nota bene twee keer in de top 20 van 3voor12 song van het jaar, wat tegenwoordig een enorm mainstream lijstje is. Red Eyes was 3FM Megahit en is dus ook veel op 3FM gedraaid. Zo mainstream als Coldplay is het niet, nee, maar The War on Drugs is echt wel behoorlijk mainstream.

Bovendien staat dit album bij vrijwel elke site en tijdschrijft bovenaan de eindejaarslijstjes.

Dat heb ik ook niet geschreven hè. Ik betoog juist dat de smaak op MusicMeter best wel mainstream genoeg is om jarenlang een album van Coldplay in de top 10 te houden en dat The War on Drugs niet eens zo mainstream is als Coldplay.

Ah oké. Dat klinkt anders, en dat zal niemand betwisten inderdaad.

Ik denk dat de populariteit voor een groot stuk te danken is aan het feit dat het net geen echte mainstraimmuziek is (in vergelijking met de rest dat in de hitlijstjes staat), maar wel door het grote publiek gewaardeerd wordt. Beetje te vergelijken (in een nog iets andere proportie wel te verstaan) met OK Computer in zijn tijd. Een album dat mensen er misschien wel kan toe overhalen om zich wat te verdiepen in de muziek en voorbij de hitlijstjes te gaan kijken.

Ik vind het wel een hele mooie typfout, mainstraimmuziek.
Dat doet vermoeden dat er ook zoiets is als meanstream

Dat doorgeproduceerde galmende gitaargeluid doet het 'm, denk ik. Over elk piepje en bliepje is nagedacht, het is laboratoriumachtig klinisch, kwikzilverlicht, van alle smetten ontdaan.
In de jaren 90 mocht een gitaar weer woest-rochelend door een buizenversterker worden getrokken.

Persoonlijk vind ik het grote onzin om The War on Drugs mainstream te noemen. In het Dutch Charts jaaroverzicht van 2014 staat deze op nummer 80. Echte mainstream (op het gebied van albums) is The Common Linnets, Coldplay, Stromae, Kinderen voor Kinderen, Pink Floyd, Anouk, Jan Smit, Ed Sheeran en Michael Jackson.

N.B. De quote geeft aan op welke discussie ik reageer, niet tegen welke mening ik ageer

In de buurt van Armin van Buuren, George Micheal, 3js nog best wel mainstream die positie

Mainstream of niet... ik heb het nog maar eens geprobeerd, de "plaat van het jaar".
Wat een suffe zeikplaat...

Toch blijven draaien hoor, want het is de 'plaat van het jaar' hè.

Buitengewoon vermakelijk wat voor drogredeneringen voorstanders hier hanteren: "mijn ouders vinden het ook goed dus is het goed; de muziekpers, OOR incluis, waardeert het album ook; het is geen mainstream, het is geen 80s-geluid, het is geen Coldplay" - vooral die focus op wat het niet is, is verbluffend imo. Leg dan uit wat het wel is, waarom het aandacht verdient.

Eenieder met oren hoort wat ie hoort, onmiskenbaar, alleen zijn we niet allemaal even vaardig om er een geschikt etiket op te plakken. Suf is eigenlijk een redelijk dekkende typering - op de EO-jongeren landdag in de Galgenwaard zou dit zeker gedraaid kunnen worden.

Als je dit goed vind, prima, geen probleem - maar dat flauwe geneuzel eromheen ...

Staat hier ook genoeg te lezen. De berichten over wat het niet is zijn vooral reacties op de drogredenen die tegenstanders hier hanteren. Dat het mainstream is en zo. Ja, so what?

Wás het maar mainstream ...

wat is het dan ? slechte niet mainstream?

The War on Drugs is wel mainstream in wording, de hipsters beginnen er steeds meer lucht van te krijgen en dan gaat het - ironisch genoeg - snel.

Gisteren dan ook maar eens voor het eerst opgezet.
Lijkt vooral op begin jaren 80-wave, waar de zanger die zich regelmatig van een Dylan/Knopfler-achtige intonatie bedient, dikwijls niet boven de veel te dikke dichtgeplamuurde toetsen/gitaarmatras uitkomt.
Maar de songs lijken wel te deugen.
Had er een aantal op een Phish/Grateful Dead-achtige manier opgerekt tot kwartieren, dan was het pas echt druggy geworden .
En Tom Petty hoor ik alleen in nummer 6.
Maar ik denk dat dit mij wel ligt.

En het toetsenbord, hè. Hoe kon ik dat vergeten. Waar zouden de jaren 80 zijn zonder het toetsenbord.

Het is heus geen diskwalificatie. Hooguit een herkenning. Ik hoor er top 40-waardige muziek in terug maar dan van 25-30 jaar geleden.
Zoals de sixties ooit door Lenny Kravitz werden gereïncarneerd.

Vintage mainstream.