The War on Drugs - Lost in the Dream (2014)

Ah, daar ging het bij mij fout, ik luisterde nuchter naar dit album

Overigens hoor ik die Dylan in de verte ook, de definitieve doodsteek was dat voor mij, hoewel Dire Straits ooit met stip promoveerde naar de Champions League van de Mainstream, dat dan ook, een dubbele doodsteek, kan dat?

[krijg bijna zin 'm nog een keer te beluisteren, whahaha, maar ik weet me te beheersen dankzij een recente The Roots-verslaving]

Vintage Mainstream: +1

ik begrijp niet goed waar je naartoe wil daarmee. Neemt toch niet weg dat ze een prima muzikale smaak hebben al ben ik het ook niet altijd met hen eens (die sixties muziek --> walg!)

Misschien liet ik mijn persoonlijk antipathie tov die generatie "iets" te veel doorschemeren, ik bedoelde ermee dat die generatie nu zo ongeveer alle idealen verkwanseld heeft die ze zelf de wereld in hielp en dat dus hun mening over welke muziek dan ook weinig waarde heeft. Nogmaals, is niet sterk onderbouwd.

Bovendien zegt het al helemaal niks over je ouders, prijs jezelf gelukkig dat je het uberhaupt met ze over (pop)muziek kan houden.

Wat nog steeds niet wegneemt dat ik het een bandje zonder kloten vind

Onvervalste moderne klassieker, wat een frisse, nostalgische sfeer hangt er op deze plaat.! Heerlijke trip

Als dit al een trip is, hoed je dan maar voor de paarse postzegel. Happie speeskeek wil er misschien nog net in. Ik word hier ontiegelijk loom van en ga me echt een OL voelen, totaal geen bibrozalo - wat mij betreft eerder cold turkey!

Mainstream-wave lite it is

Nee hoor, gewoon pop die een beetje rockt en wavet.

If you are not an idealist by the time you are twenty you have no heart, but if you are still an idealist by the time you are thirty, you don't have a head. (Randolph Bourne)

Je bedoelt met 'light-wave' waarschijnlijk dat de plaat te licht verteerbaar is naar je smaak, maar daar heb ik dus geen enkel probleem mee. Lekker luchtig en sfeervol, zo zou ik het omschrijven. En zoals velen voor mij al zeiden: een smakelijke mix van het Americana sfeertje en milde shoegaze invloeden. Zeer mooi gitaarwerk, oerdegelijke teksten en naar mijn mening geen enkel punt waar het album 'inkakt'. Ik vind dat heel knap.

Niet zo moeilijk doen, dit is gewoon een erg goed album, heb ze 3 jaar geleden gehoord/ gezien tijdens takeroot festival, toen vond ik ze live ook erg goed, met hun album uit 2011, dit album is zowaar nog veel beter. ga deze zeker nog op cd kopen voor de verzameling, toppers zijn altijd welkom in de kast.

Ah, dat optreden was ik ook bij, was wel een vermakelijk optreden ja.. Helaas komt dit album er totaal niet uit voor me. Saai en eentonig, en de stem van de zanger vond ik destijds al een zwakke plek en is dat nog steeds.

Ik heb dan liever een albumpje van Kurt Vile, die ik ook op Take Root zag en ooit lid van deze band was .. Vocaal ook veel interessanter.

Jaaaa gewoon een heel goed album! Alleen wel doodsaai. gaap mjam mjam..

Makkelijke en ietwat cynische quote uit het conservatieve kamp (hij wordt in een iets andere vorm aan Churchill toegeschreven)

Geen idealen meer hebben op latere leeftijd of je oude idealen afzweren zou je ook als laf kunnen betitelen. Noem mij dan maar naïef of headless, want wat is het alternatief? The mighty dollar......

[zet Killing In The Name nog maar eens op]

[/off topic]

Geweldig album en bijna hét album van 2014 voor mij. Mij bevalt deze War on Drugs toch nog net wat beter dan Kurt Vile's laatste worp (ook niet slecht, maar wat wisselvallig).
De in mijn ogen meer opzwepende nummers (Under The Pressure, Red Eyes, An Ocean Between The Waves, Burning) hebben mijn voorkeur, maar worden goed afgewisseld en aangevuld door de rustige, meeslepende nummers.
Burning doet me trouwens qua sound best wel veel aan enkele nummers van The Cure denken.

Die invulling laat ik voor jouw rekening.

Wave is wel het laatste muziekgenre dat ik hiermee associeer. Wél erg jaren '80, mij doet het vooral denken aan Bryan Adams (de betere jaren 80 Adams) en bandjes als Foreigner, REO Speedwagon en voor wie het wil een light versie van Springsteen/Arcade Fire.

Dit album ademt een vreemd gevoel van nostalgie, alsof je iets herbeleeft wat je in wezen nooit hebt meegemaakt. Een gevoel waar bands als Beach Fossils en andere Real Estates ook een patent op hebben. Deze laatsten in de categorie lang vervlogen zomervakanties, War On Drugs belichaamt eerder nog de rit rond 19.30 onderweg naar een blockbuster VS 1985.

Ik begrijp dat mensen het slaapverwekkend vinden, zij die het loven om het mooie heldere geluid kan ik evenzeer begrijpen.

Hoe goed dit is, of zelfs in welke mate ik dit apprecieer, weet ik nog steeds niet. De hype wijd ik eerder aan de droevige toestand van de popmuziek dezer dagen, zonder daarmee de band tekort willen doen. De twintigers en dertigers van hierboven, al dan niet Idealisten, zoeken een houvast, en vinden deze (bij gebrek aan beter) bij The War On Drugs. Indien dit een 2007 release was geweest, dan had men wellicht gesproken over goede middenmoot. Vandaag beheerst het elk eindejaarslijstje.

Ook de marketing doet haar werk, men hoopt deze band in 2015 uit te spelen als publiekslieveling op de grootste festivals, men kan immers geen vijf jaar op rij dezelfde 90's en 00's bands als headliners boeken. Het schrale aanbod zorgt ervoor dat er ook in het nieuwe jaar subtop bands zullen gepromoot worden als the next big thing. Te vergelijken met het succes van Coldplay in 2000.

Een nummer als Red Eyes heeft een heerlijke spanningsboog, blijft spannend, met een lichte uitbarsting aan het einde, zonder te vervallen in een simpel refrein. Andere nummers kabbelen naar mijn smaak dan weer iets teveel voort.

Nee, jaren '70 juist en ik zal dat even toelichten met een geheugenfoto: we schrijven 1978 en ik ben bij een studiegenoot om te praten over gezamenlijk te schrijven paper; hij draait nieuwe muziek die hij net gekocht heeft - "new wave" in zijn woorden: het debuut van The Shirts en het debuut van een nieuwe Engelse band - Dire Straits. In die tijd vond je bij de bij platenzaak in het new wave bands als Romantics (What I Like about You), The Knack (My Sharona) en de nog foutere Huet Lewis and the News; kortom hopeloos verdunde muziek, al kon The Shirts daar wel bij passen en hoefde je je als waver niet te schamen voor de aankoop van het debuut van Dire Straits; Tom Petty (Damn the Torpedoes) werd ook wel bij 'wave' gerekend. Wat ik daar zelf van vind, is minder relevant. Twee van de genoemde namen hoor ik terug op dit album >>> 'wave lite' - n.b. de enkele aanhalingstekens!



Bovenstaande was voor aanleiding om de schijf te typeren als de muziekversie van de "Vinex-wijk" - retro-architectuur (Brandevoorde, Op Buuren en die wijk bij Den Bosch) waarin het kleinschalige van een oud stadje wordt geëmuleerd, met verschillende soorten gevels voor dezelfde stapelbeton kubussen. Valse romantiek imo, net als deze muziek - maar goed ik hou erover op. Zelf weet ik inmiddels dat dit niet de meest ideale soundtrack is voor quality time, de gewenste apotheose blijft dan uit

Quality time ervaart blijkbaar niet iedereen hetzelfde.

Op Zen en de Kunst van het Motoronderhoud komt nog een vervolg.
Het boek met de titel Lila.

Om 'quality time' te ervaren moet je het sociale ondergaan.
Lost in the Dream kan daarbij een prima soundtrack zijn.

Dat, mijn waarde, is een waarheid als een koe. Wat voor de ene vrouw werkt, kan voor de andere een afknapper zijn. Badstof(sport)sokken is sowieso de ultieme afknapper. Lost in a Dream is de muzikale variant daarvan as it stands.

Maar goed als het jou heftige, intense seks bezorgt, ben je meteen gedisculpeerd. maar dat vergt wel nakomen

driesterren badstofsokken?

Niks mis met stevige intense seks, en ja, zo kun je quality time ook definieren , maar dan niet op elk moment van de dag. Te vroeg klaarkomen doe ik van dit album niet, maar afknappen zeker ook niet. Dit album is voor mij een ultieme chill. (U weet wel dat gevoel na....)

Van die RHCP- sokken (socks only), wellicht - but still it s*cks

I could care less about "stromingen". Deze cd 4 keer geluisterd..moet zeggen..vind het een goed album..Doet me denken aan combi van Springsteen en Dire straits (waar ik zelf niet veel mee heb) met id een lightwave sausje..stem doet denken aan combi van Mike Scott en Dylan id. Ik geef m zelf 4.25*..afgerond 4.5*. Ben benieuwd wat ie mij op termijn doet..ben beetje bang dat door het wat lichte mij zal gaan vervelen..maar vooralsnog geniet ik ervan..goed gelaagd gemusiceerd..

Als je "quality time" ervaring koppelt aan het sociale heb je het boek blijkbaar niet gelezen. En Lila al helemaal niet, want daar waar Phaedrus schijnbaar verdwenen is uit "Zen", kiest de schrijver in "Lila" voor een niet-sociaal bestaan, maar wel degelijk voor (zijn definitie) van kwaliteit.

Waarvan akte
Mag het nu weer over bier en tieten gaan zodat deze boer uit Glanerbrug ook weer mee kan praten?

Daar zijn toch speciaal albums voor uit gegeven Normaal - Høken Is Normaal (1980).

hahaha, laat ik nou - groot toeval - net vanmorgen Dn Achterhoekse Tsjoek op hebben gehad... Voor het eerst in jaaaaaaaren.
Wel een aardig contrast met deze plaat....

Tja dan is het album Kal P. Dal - Till Mossan zeer relevant en warm aanbevolen (ook vermeld in Tusen Svenska Klassiker) - lp is hier helaas verzwonden. Ook zijn tweede Gräd Ente Fassan! is de moeite waard

Ik begin de hoge score hier steeds meer te begrijpen, ik vond het eerst ook allemaal maar wat gewoontjes maar ik ben deze plaat blijven draaien en hij groeit nog steeds. Zo ben ik nu ook het 2e deel vd plaat heel erg gaan waarderen, en dan in het bijzonder In Reverse, geweldig nummer is dat.
Ik verhoog mn stem naar 4,0*
Suffering blijft overigens wel n kutnummer!!

Maar wacht even, ik wek blijkbaar toch de verkeerde indruk. Ik luister liever naar War on Drugs dan naar Normaal. Dat is iets voor in een feesttent met iets te veel bier en iets te veel jaren terug
Laat ik mijn eerdere opmerking maar weer terugnemen. Ga vooral verder met poezie en filosofie
(al ga ik stiekem wel even kijken naar Kal P. als ik weer eens in Zweden ben...)

Jij komt hier echt nooit meer van het imago van "bier drinkende Normaal fan" af.
Tip, uitschrijven en een nieuw account aanmaken.