Damon Albarn - Everyday Robots (2014)

tijd derf je nooit

Gij zijt loonslaaf? Think madness: one step beyond!

Neen, geen loonslaaf, daarom juist. Je derft iets materieels. Natuurlijk - voordat jij het als excuus oppert - time is money. Maar derven is mislopen, of zichzelf onthouden van.

Maar ff ontopic, stop gerust, zoals Rudi S suggereert, flink wat tijd in dit album. Het zal je niet teleurstellen. En je bent wel van de lange adem, toch?

Zegt dit iets over hoe kritisch je bent, of dat je naar de verkeerde albums luistert?
Misschien ligt het aan mij, het album opent sterk, maar naarmate het album vordert vind ik het album minder worden.

Dat laatste, ik moet meer metal luisteren.

Nice guess, my man: time is money was idd de volgende stap in de redenering. Ik kan veel met muziek op de achtergrond - maar te veel tijd kwijt raken zniegoednie

Heb voldoende Blur en Gorillaz in huis om de aanwezigheid van dit album te sanctioneren. Zo meteen gaat ie weer op als de vis - "de vis wordt duur betaald" - wordt verteerd.

Rudi S: metal? Don't believe in the hype - denk zwart, of electronic! Metal? Zelfs voor auto's wordt in toenemende non-metal gebruikt - is ook duurzamer (én steviger)

Ik moet zeggen, na wat zal het zijn, een week of twee, drie misschien, dit album heel veel gedraaid te hebben, een tijdje zelfs dagelijks, vind ik de eerste helft best goed, maar erg in dezelfde slepende sfeer hangen, en de tweede helft wat minder. 'Hollow Pounds' vind ik nog wel erg fraai, maar 'The History of a Cheating Heart', het gaat nog steeds vrijwel geheel langs me op. Had hier eigenlijk wel wat meer van verwacht, al sluit ik een 4* zeker niet uit.

Ik vind het eigenlijk niet inzakken. You And I en het al eerder gememoreerde Hollow Ponds, zijn geweldige liedjes. ( samen met de titeltack en Hostiles de beste nummers m.i )
Waar; Veel vaart zit er niet in, maar het blijft absoluut een boeiende luisterervaring.

Klopt,
Mr. Tembo is dan ook een minpuntje
En volgens mij heb jij de gehel dag naar The Roots zitten luisteren (ook mooi).

Dat is mijn probleem niet met het album. Gewoon het niveau van de tweede helft van de songs.
Eerlijk gezegd vind ik dat album van The Roots een stuk interessanter, Rudi.

Na die eerste drie nummers vind ik 'Mr. Tembo' eigenlijk best een verademing. Touché, bijna de hele eerste helft; wat mij betreft is 'You And Me' het midden en wat daarna gebeurt vind ik iets minder interessant. Ik ben overigens wel erg te spreken over 'The Selfish Giant', heel mooi nummer is dat.

Grapje, Tembo is goed hoor, You and me is echt super goed, een stuk terug heb ik een link naar een akoestische versie geplaatst, mooi man.

Ja, die akoestische versies ga ik ook nog wel even checken. Bedankt voor de tip(s) in elk geval.

Na driemaal luisteren ontkom ik toch niet aan de conclusie dat het album - hoewel het muzikaal echt zijn verdiensten heeft - qua tempo meer variatie had kunnen gebruiken. Ik mis de geniale bruggetjes die op The Plastic Beach wel aanwezig zijn. Voeg daarbij dat Albarn's onderkoelde stem ook niet die van een geboren zanger is en het probleem begint vorm aan te nemen. Ik snap ook niet waarom Heavy Seas of Love niet eerder op het album kwam - dan was het een welkome afwisseling geweest.

Ik verwacht daarentegen dat dit album het goed zal doen bij liefhebbers van blanke jankmuziek (Radiohead bijv). Dit wil niet zeggen dat ik dit een matig album vind; het is alleen anders dan ik had gehoopt. Misschien is het voor mij net te veel Britpop - daar heb ik ook een LAT-relatie mee

Plaat voor de late uurtjes. Dan komt ie het best tot zijn recht.

Bij Mr. Tembo ff het licht aandoen, of onder de zonnebank gaan liggen.

Net mijn eerste luisterbeurt erop zitten, You & Me blijft mij het meeste bij. Mooi nummer. Ik ben benieuwd hoe deze plaat zich verder zal ontplooien bij meerdere luisterbeurten.

Nogal slaapverwekkend, ik leef een beetje op als Brian Eno gaat zingen, was ook leuke verrassing bij de eerste keer luisteren. Bij Damon Albarn thuis is het altijd herfst, en de zon gaat onder.

Slowchat verwijderd

Leuk ook mijn bericht waarin ik - als aanvulling op mij 3,5* - aangaf dat dit album beter 's avonds laat tot zijn recht kwam, is weggepoetst.

Daarom nogmaals: draai dit album gewoon wat later op de avond en het valt beter op zijn plaats - dit i.t.t. de Gorillaz - die beter overdag tot hun recht komen; en Blur bijv, wonderwel, onderweg, in de auto. Alles heeft zijn eigen ritme en luisterschema

Beetje geluisterd, maar de combi van Damon Albarn met Triphop trekt mij niet zo.

"Beetje" is denk ik niet goed genoeg.
Het Triphop element is juist DE extra attractie die het zo subtiel maakt.

ik vind het juist veel te kort door de bocht om dit een 'combi' met triphop te noemen.

natuurlijk zitten er triphop elementen in deze plaat, maar van nogal wat andere stromingen ook, en niet verholen.

maar idd je conclusie dat een beetje luisteren niet tot een overwogen oordeel kan komen is hierbij onderstreept.

Voor mij is het meer triphop dan de soul of folk die aan het plaatje gehangen wordt.

Doet mij meer denken aan de soul van Bobby Womack dan triphop..

Ben je niet in de war met Stylo van Gorillaz.

ik vermoed dat herman meer in deze plaat heeft gestoken dan u, meneer raven. maar laat ik niet meegaan in een dingetje "' wie heeft gelijk'.

jij hoort t zo en haakt af. dat is je goed recht en aan zieltjes winnen doe ik nie.

Waarom het album in een hokje duwen ? Er zit wat Triphop in verwerkt, maar er worden clever zat andere invalshoeken gebruikt. Gospel, Soul, een toefje Zuid- Amerikaans. Maar bovenal is het een prachtige luisterervaring met een zeer transparante aangename produktie.

Less Is More. En Albarn heeft dat heel goed door hier.

Nee, maar de stem in het gesproken intro doet me steeds aan Womack denken en die bepaalt de sfeer van dit album toch wel meteen voor mijn gevoel. Cloud of Unknowing van Plastic Beach, waar Womack ook op zingt, had ook niet misstaan op dit album.

Zeker weten! Wat hij zegt ook: "They didn't know where they was going, but they knew where they was wasn't it." Past perfect bij de zoektocht naar veiligheid en geborgenheid, naar een gevoel van 'thuis' dat eigenlijk nooit wordt gevonden, die toch een beetje de thematische rode draad van het album is.

Had de credits nog niet bekeken, maar mijn eerste associatie was (een sample van) Gil Scott-Heron (deed sterk denken aan "We came from a broken home").

Vanochtend gedraaid en moet eerlijk zeggen dat ik - vooropgesteld dat Triphop voor mij ondertussen ook een (loos) containerbegrip is geworden - die associatie in eerste instantie wel snap. Qua tempi/ritme kan je Morcheeba - The Big Calm er zo naast leggen en ook de muzikale accenten in de off-beats bevestigen dat beeld. Maar dan houdt het al snel op: instrumentgebruik, jazz-accenten, gospel en soul-invloeden.

Nou heb ik - vanaf den beginne al - een moeizame relatie met Britpop (met Blur en Suede minder), maar dat zit er ook onmiskenbaar in: de lome lijzigheid - lazing on a sunny afternoon - zit er dik in. Maar nogmaals dit is veel méér: uiterst knap gemaakt; er zitten ook nummers in die qua jazz-feel zo op Spirit of Eden of Laughing Stock niet hadden misstaan. Kortom: hier wordt prachtige muziek gemaakt, die ook op een lome vrijdagochtend zijn waarde bewijst QED!

Daarom nu: 4,5 en fikse tip voor de top20 van 2014.