The Sound - From the Lions Mouth (1981)

Of die heruitgave er komt is zeer twijfelachtig. Hij stond wel in de planning, maar begin 2008 was het van de baan.

Zie onderstaand bericht van Rainmachine in het Sound-discussietopic van 26 april 2008:



Rainmachine is als ik het goed heb de beheerder van de Adrian Borland fansite http://www.brittleheaven.com/.

Vandaag gekocht op de platenbeurs in Gent.
Hoes near mint. Album zeer goed.

15 eurootjes ... joepie ...

Dat zijn nu de echte vondsten!!!

Ik vind dit maar een kale plaat. Ik begon 'm na 2x luisteren wel ergens interessant te vinden, maar het lijkt allemaal zo op elkaar, dus elke keer weer als ik 'm opzet begint het weer te vervelen na het 3e/4e nummer.

Nee, erg overhyped. Dan hoor ik liever The Cure in hun donkere jaren, begin jaren 80.

Moderator knip

Dit is volgens velen het magnum opus van The Sound, een oprechte, zeer gedreven plaat, vol doorvoelde emotie - wellicht niet jouw ding (NJD) - dit live hebben horen spelen neemt alle twijfel weg - itt tot de imo vaak geëmuleerde emoties van de heer Smith met zijn brigade. Winning, Sense of Purpose raken me en niet mij alleen - dit is absoluut een plaat voor het koffertje.

Verdomd, 'k ga zo weer draaien.

Ja, overhyped op musicmeter bedoel ik dan, om even wat duidelijker te zijn. En het is echt niet zo dat ik die beginjaren van the Cure nou zo briljant vind, maar er zitten bij hun meer losse nummers bij die ik gaaf vind ( One Hundred Years, The Hanging Garden & A Forest). Op dit album is er echter geen enkel nummer dat me echt aanspreekt, maar het sfeertje is verder wel oké, dat kale en donkere, dat is opzich goed uitgevoerd. Oh en popmuziek vind ik prima hoor . "Kwaliteitspop" als Talk Talk's The Colour of Spring of The Cure's Head on the Door, gaat er prima in bij mij.
Ik ga dit album ook nog zeker vaker beluisteren, alleen het is bij mij de ene keer slaapverwekkende plaat, de andere keer wel aangenaam.

Nog een paar keer draaien.....even weg leggen (maandje of zo)....en draaien maar weer....is het dan nog niks.....weg er mee...cd of lp levert je nog een aardig centje op.

En wat Mju zegt......live nog beter dan op plaat....ik heb het zelf twee keer mogen meemaken....zinderend energiek met veel doorvoelde emotie.

Dat doe ik al 20 jaar, maar ik kan er nog steeds niet veel mee. Het is geen straf om hier naar te luisteren, maar ik word er niet warm van. Alleen Winning en New Dark Age liggen nog enigszins in mijn straatje. Muzikaal vind ik het allemaal nogal gewoontjes en niet zo spannend, zelfs kleurloos en kaal. Ik mis hier een eigen signatuur, een kenmerkend eigen geluid dat The Cure, The Chameleons and Echo & The Bunnymen wel hebben.

Dat deze plaat je minder grijpt dan de albums van genoemde genregenoten, wil ik nog geloven - dat is een persoonlijke beleving -,.....maar geen "eigen signatuur" en geen "eigen geluid"??
Ik zou zeggen luister ondanks die 20 jaar luisterervaring nog eens goed naar het (bij vlagen jachtige) gitaarwerk van Borland, zijn gloedvolle zang en het subtiele toetsenwerk van Colvin Mayers. Die zorgen wel degelijk voor een zeer eigen en kenmerkend geluid. Doet echt niet onder voor Cure, Chameleons of Echo. Het Geluid van The Sound is uit duizenden te herkennen.

Sound - hoe terecht kan een naam zijn? Combi van aanzwellend keyboard, slaggitaar in snelle riff, stem die erin komt, ondersteunende drum - herkenbaar. Denk wel eens dat als ik zou liggen te ronken - en dat komt wel eens voor - en ik word acuut wakker gemaakt, dat ik zelfs in zo'n halfdaze staat 9 van de 10 Sound-intro's zou herkennen.

Een voorbeeld: itt Comsat Angels die leunen op bas en drum - leunt de Sound op de combi keyboard-gitaar; Chameleons leunen dan weer op de dubbele lead met bas.

Laat ik het dan zo zeggen: ik vind het eigen geluid dat ze hebben niet opvallend. Lastig aan te geven waar het aan ligt. Het klinkt mij te algemeen, te standaard gitaar, bas, drums, te kleurloos. De "aanzwellende" keyboards zijn er wel, maar ze klinken erg dun en in elk nummer min of meer hetzelfde. En ja, Adrian zingt gedreven en integer, maar om de een of andere reden maakt het weinig bij mij los. Zo ervaar ik het. Helaas, want het zwaartepunt van mijn collectie ligt wel in de periode waaruit dit album stamt.

Voor mij schiet ook vooral Winning er uit.
Maar ik vind wel dat je dit album in bezit moet hebben; zo ook Jeopardy en de 2 Joy Division albums; waar persoonlijk wel meer mijn voorkeur naar uit gaat.

Berichten verwijderd

En gedeelte van je kritiek snap ik wel, helaas. Productie leek bij Statik veelal een restpost - ook bepaalde albums van The Chameleons hebben daarvan te leiden. En helaas, je kan wel een album re-masteren, maar vlak (qua productie) wordt nooit top - er zou idd meer mogelijk geweest zijn; desalniettemin kan ik me redden met wat er is.

Dit album is toch niet door Statik uitgegeven, maar door Korova? Ik vind de productie van dit album prima. Hugh "Bunnyman" Jones heeft de productie meen ik gedaan.

Ik had hetzelfde bij deze plaat aanvankelijk.. eigenlijk sprong alleen Winning eruit en de rest kon van mij daarna wel weer af.. maar het is een plaat die wat meer luisterbeurten vergt om hem echt op je te laten inwerken. De nummers zitten allemaal gebeiteld in elkaar en het samenspel tussen gitaar, drum en keyboard is perfect. Wel vormt het wat meer eenheid qua geluid dan bijvoorbeeld Talk Talk, Echo of The Cure.. dat zijn bands die diverser te werk gaan qua instrumentatie en compositie. In die zin is The Sound (in elk geval tot aan deze plaat) echt pure post-punk en zijn die andere bands veel meer rockbands of popbands in de breedte.

Volgens mij was het inderdaad op Korova net als het debuut. Shock of Daylight was wel door Statik uitgebracht, maar ik kan me niet voorstellen dat iemand dat slecht geproduceerd vindt.

Ik iig niet. Puike plaat met een aantal hoogtepunten uit het oeuvre. 'Shock of Daylight' en de opvolger 'Heads and Hearts' zijn idd op Statik uitgekomen. Ook de productie van die plaat vind ik overigens prima.

Beide eerste zijn idd op Korova, maar qua geluidskwaliteit echt niet te vergelijken met Heaven up Here of Ocean Rain. Die klinken veel beter.

Hothouse is ook op Statik.

Als je dit goed vindt klinken, wordt het echt tijd om naar een nieuwe set uit te kijken, het is veel te vlak, mist dynamiek en het geluid is geknepen; vergelijk het maar met Heaven up Here - daar zit in het geluidsbeeld veel meer diepte. Als je een idee wilt hebben wat productie met 'matige' muziek kan doen, zou ik eens luisteren naar White Lies en dan uiteraard niet op mp3. Geluidskwaliteit/productie van een song kan je echt niet a.h.v. mp3's beoordelen.

Het eerste album is natuurlijk voor een appel en een ei opgenomen; er is weinig aan geproduceerd, maar het spartaanse geluid werkt echt prima voor dat album. Nooit iets aan doen alstjeblieft!
Ocean Rain klinkt wat mij betreft goed geproduceerd, maar HUH heeft voor mij een nogal ondoorgrondelijk geluid. Op de nummers zelf vind ik eigenlijk niet zoveel aan te merken, op de uitwerking daarentegen wel. Hoewel ik er best wel kwaliteit in kan horen, ligt het album me nog steeds wel zwaar op de maag (en die is heus wel wat gewend).

Ik zal straks From the Lion's Mouth nog eens opzetten, bij de lunch en proberen neutraal te luisteren. En dan draai ik Heaven up Here erna.

Bin gespannt!

HUH en FtLM zijn beide Hugh Jones producties. HUH is in mijn beleving wat rijker gearrangeerd met meer oog voor detail; FtLM is sober en meer eenvormig in zijn klankkleuren.
Dat de geluidskwaliteit van HUH beter is, wil ik wel geloven. Beide producties zijn imo echter uitstekend. Op beide platen wordt de broeierige, licht donkere sfeer uitstekend neergezet.
Hoewel productie en geluidskwaliteit communicerende vaten zijn, staat het een niet gelijk aan het ander. Bij productie denk ik vooral aan het finetunen van de klankkleuren, wijze van mixen e.d..

Wat een discussie alweer.
Toch ben ik blij met mijn exemplaartje van de platenbeurs.

Ik kende The Sound aanvankelijk enkel van Missiles.
En dat nummer deed me absoluut niks. Nooit of nimmer.

Tot ik dankzij MuMe deze leeuw eens ging draaien.
Vorig jaar dus ontdekt en meteen verkocht.

Er is inderdaad dat donkere geluid, dat zich aanvankelijk
okerbreed uitsmeert over alle nummers van de plaat.
Kijk ook eens naar de hoes.

Het leek me bij de eerste draaibeurten ook moeilijk
om nummers van elkaar te onderscheiden ... maar toen
pakte ik het tekstvel erbij en begonnen de nummers te groeien.

Er straalt behoorlijk wat hoop tussen de regels.
The Sound staat met beide voeten op de postpunk grond.
Maar tekstueel roept Borland op tot confrontatie en actie.

Niks berusting of navelstaarderij ... en net dat hoor ik graag.
Ik moet me trouwens maar eens grondiger aan Jeopardy (en Missiles) wagen.

Mjuman heeft net met muziek geluncht en meldt zich weer.



Een paar opmerkingen vooraf:
* ik wil hier niet discussiëren over de relatie productie geluid
* het zijn mijn waarnemingen op mijn set
* het viel niet mee, deze klus - dit meta-luisteren is niet fijn voor emotionele beleving van muziek.

Ok; mijn bevindingen:

From the Lions Mouth is vrij vlak geproduceerd: veel hoog is geknepen: hi-hats, bekkens klinken niet na, ook hoge gitaarklanken ijlen niet na; het geluidsbeeld concentreert zich in het middenspectrum. De zang lijkt centraal gesteld te zijn, net de rest eromheen. Ook de bas is weinig diep, niet precies, wollig. Eigenlijk vind ik de plaat weinig 'leven' en dynamiek hebben.

En dan Heaven up Here; één producer kan in 1 jaar voor twee bands totaal verschillende geluidsbeelden neerzettten. Zou ik puur o.b..v geluid afgaan is Heaven up Here ohne Zweifel the better bargain: er zit leven in, hi-hats klinken als hi-hats, snaren trillen na; de drum pulseert - dat alles mis ik bij From the Lions Mouth. Vanaf de eerste maat lijkt Show of Strength (als voorbeeld) zo geproduceerd om te imponeren.

Er zit echt dynamiek in - en dan; dan bedenkt Mjuman dat ie Heaven up Here ook in de editie (remaster) van 2003 heeft; in dat jaar wekte Warner Koroava weer tot leven i.v.m. de re-release van de E&B platen. Die schijf (7,99 bij Plato) heb ik dus ook gedraaid; en dat - het spijt mij, als vinyl-liefhebber, dat te moeten zeggen - is een perfect gedane re-master: wat een leven in de brouwerij, wat een genoegen; en daarop staat ook nog de fraaie versie van Zimbo.

Terug naar The Sound, check ook mijn waardering voor dit album, een fijn album waarnaar ik voortaan NIET meer ga meta-luisteren; dat maakt echt wel iets kapot, het besef hoe sterk iets had kunnen zijn.

Ik zit nu met twee vragen:
1. Moest E&B misschien band nr 1 van Korova blijven en had Jones de opdracht om dit minder sterk te produceren; misschien was er minder budget?
2. Wordt dat rechten-issue ivm de Sound ooit opgelost zodat we ook van de Sound re-releases (remasters) kunnen krijgen?

Muziekbeleving is toch niet afhankelijk van productie? Bij mij niet in ieder geval. Een sterke song - ik tel er op dit album 10 - is een sterke song. D'accord, het KLINKT wellicht beter in een remaster, maar met in het achterhoofd dat over 10 jaar op deze site wellicht gediscussieerd wordt over de povere remasters van 2009 wordt het een puur technische discussie.

In Oost-Duitsland floreerde de underground-scene door middel van illegale cassettes. Reken maar dat er intensief genoten is van deze opnamen, waar de remaster-adepten hun neus voor ophalen.

FtLM is in 1981 uitgebracht, met de productie waar het album toen klaarblijkelijk om vroeg.

Mij stoort de productie hier niet.. en volgens mij heb ik de gewone ceedee, tenzij remaster in heel kleine lettertjes vermeld staat. De aanzwellende drums op New Dark Age, de kristalheldere synths op Winning.. de heerlijke bas door de hele plaat heen, het komt er bij wel doorheen als ik de volumeknop niet al te zacht zet.

De hele discussie begon met een opmerking van Erwin op 29/11, 22:13; ik stelde dat ik me daar deels in kon vinden - behalve muziekliefhebber ben ik ook nog audiofiel en ja ik heb ook nog een vrouwelijke partner en samen gaan we graag uit eten - dus ik heb wel een neiging tot dure hobbies

Ik wilde geen discussie aanzwengelen, maar puur mijn beleving en beluistering geven - kijk naar mijn waardering en lees ook wat ik schrijf over meta-luisteren. Overigens ben ik ervan overtuigd dat een goede hifi-dealer mijn bevindingen zal beamen.

Overigens is het ook opvallend dat Heaven up Here ook beduidend harder (qua volume) op plaat is gezet.

Uiteraard, zoals de restaurateur je vrouw de nodige complimenten zal maken.

Nee die krijg ik meestal vanwege de "goede keuze", van wijn en spijs en omdat ik meestal betaal.

En verder: je zult versteld staan wat je o.m. als goed geproduceerd kunt herkennen, want net zo min als je tong bedriegen je oren je: sensory experience, there's nothing to it!

Dit album, mijn tweede lp die ik aanschafte, draaide ik destijds (in 1982) grijs op een goedkope Multitech platenspeler. Het heeft me echt nooit belet om de klasse van het album eraan af te horen. De productie is niet onbelangrijk maar wel ondergeschikt compositie, arrangementen, bezieling, gedrevenheid enz...