George Harrison - All Things Must Pass (1970)

Die zijn er niet, in het ergste geval zijn dat de jams pf bonus tracks

Die jams horen er echt niet bij. Helaas, omdat het de laatste nummers zijn, blijven ze wel bij. Ik ben het eens met Stijn Slayer dat het niet eens spectaculaire jams zijn. Vergelijk ze bijvoorbeeld maar eens met die op Layla, van Derek & the Dominoes.

Wat mij betreft zijn het jams die er niet op hadden hoeven staan.

Afgezien van de jams is dit een geweldig album. Ik ben werkelijk verrast (heb het album pas vorige week aangeschaft). Ik ken aardig wat albums van Paul en John, maar denk dat dit zich minimaal kan meten met het allerbeste dat zij gemaakt hebben. En dat is een groot compliment.

Tja, origineel stonden de Jams op een speciale losse LP, toen hoefde je ze niet te draaien.
Dat waren in 1970 de soort van bonus tracks, nu zijn daar demo's bijgekomen.
Sommige beter dan de andere, maar geen echte toevoeging(I Live for You daar gelaten)

En hij wordt nog steeds bij iedere draaibeurt lekkerder.

Voor geïnteresseerden; hij is nu 10 euro bij Fame in Amsterdam, de remaster uiteraard!

Evenals bij play.com.
Die prijs had hij ook bij cdwow.nl, en daar heb ik hem ook voor die prijs besteld. Nu blijkt cdwow even een verhoging van ruim 100% er bovenop te hebben gegooid, 20,99...

Komt er soms weer eens een nieuwe remaster aan? Dan dumpen ze vaak de oude voorraad.

Nee, de gehele Harrison collectie is bij Fame onder de 10 gezakt.
Zelfs albums die je nergens ziet(cloud nine, Somewhere in England, 13 and three en Selftitled) allemaal 6 euro bij Fame.

over een nieuwe remaster is overigens niets bekend, dus ik denk het niet. Word eens tijd voor een remaster van Dark Horse en Extra Texture.

deze is vorig jaar toch pas geremastered?

Ja op Hi-Def Lp geloof ik en als digi download.
De Cd remaster komt uit 2001(Harrison leefde nog)

De onlangs uitgebrachte documentaire over George heb ik vandaag gekeken en ik had af en toe om soms onverklaarbare redenen de tranen in mijn ogen staan. Vooral als er nummers van All Things Must Pass gespeeld werden. Goede muziek staat voor mij bijna altijd gelijk aan emotie en daarom vandaag een halve ster erbij voor George; 5*. Het gaat zelfs zo ver dat ik besloten heb dit album in mijn top-10 te plaatsen maar ik ben er nog niet uit wie er moet gaan sneuvelen.

En mensen kijk alsjeblieft 'Living in The Material World'. Het is een van de beste documentaires die ik ooit gezien heb (scorsese is de director) en het laat nog maar eens zien wat voor een prachtmens hij was. Cheers George!

Ik heb de documentaire ook gezien, ik ben het gedeeltelijk met je eens. Mijn voornaamste kritiekpunt was dat ie wat te lang duurde (3 uur +), en dat er ietwat teveel nadruk lag op het hara krisjna gebeuren. Het geheel was soms net iets te zweverig voor mensen die daar totaal niks mee hebben. Natuurlijk heb ik ook vaak genoten van de vette muziek en unieke beelden, ook van de Beatles!

De docu had vooral als doel om de spirutuele zoektocht die Harrison in zijn leven heeft afgelegd onder de aandacht te brengen. Het ging vooral over de spirituele Harrison en minder over de muzikant. Harrison kwam in 1966 voor het eerst in aanraking met Oosterse religies en leefwijze. Dat heeft hem tot aan zijn dood in 2001 sterk beinvloed, het is essentieel voor zijn ontwikkeling geweest. Van Liverpools straatjochie uit een arbeiders mileu tot exentrieke en spirituele multi miljonair wonend in een kasteel met 120 kamers.

Dat is helemaal waar, en dat is dan ook erg goed gelukt!

Toch vond ik het jammer, de muzikant George Harrison vind ik stukken interessanter

Wat is overigens Art of Dying een geweldig nummer!

Het tweede stuk van Isn't It a Pity, waarin Hey Jude gezongen word blijft erg mooi. Zoals ieder nummer op dit album. Ondanks de lange speelduur blijft het namelijk boeien, en met dit mooie lenteweer is het nog net wat beter.

5* en een plaats in mijn Top 10.

George Harrison is altijd al mijn favoriete Beatle geweest met nummers zoals Here Comes the Sun en While My Guitar Gently Weeps.

En dit is echt een topplaat die ondanks zijn lengte geen minuut te lang duurt.

Tijdens zijn Beatles periode had George Harrison al laten weten goede popsongs te kunnen schrijven. Maar op zijn eerste échte solo-plaat schud hij de ene geweldige song na de andere uit zijn mouw. Dit album vol klassiekers zoals My Sweet Lord, Isn't It a Pity, What Is Life, Wah-Wah en het titelnummer is een must voor elke Beatlefan.

Ik lees er op het Steve Hoffman-forum geen beste verhalen over.
Is het dan echt zo'n aanrader?

De remaster of uberhaupt dit album?

Vooral Phil Spector's productie en het wat modderige geluid zijn voor velen een doorn in het oog...het is totaal andere koek dan bijvoorbeeld George Martin's kraakheldere werk op een track als Here Comes The Sun. Voor een tientje zou ik de remaster daar niet voor laten liggen!
Er zal misschien ooit een remix komen, maar tot die tijd... En hoevaak krijg je zo'n goed album voor een 10 euri?

De remaster.
Voor misschien iets meer dan €10,- heb je ook al een originele cd-uitgave.

Als het niet veel scheelt ga ik toch voor de versie die het beste klinkt op een goede installatie.

Met de originele uitgave heb ik bijna geen ervaring, die zal iets matter klinken en vooral zachter.
Dat is wat ze doen met die Beatles remasters, ze krikken vooral het vollume op.
Maar goed, deze is op stereo prima te doen, klinkt vooral lekker vol.
Al contrasteert dat wel een beetje met George's stem.
Voor 10 euro zou ik hem niet laten liggen, de remaster is niet meer te bestellen voor zo'n lage prijs en gaat nu zelfs over de 40 euro heen(zie ik in mijn bestand).

(Ze hebben bij de Beatles remasters niet alleen het volume opgekrikt; ze hebben aanzienlijk meer gedaan dan dat, dat wou ik maar even gezegd hebben.. )

Waarom? George kreeg pas later een wat dunnere stem en z'n stem is op deze plaat ook niet onbewerkt gebleven.

Uiteraard, maar dat is het geen dat als eerste opvalt.
Zodra je met koptelefoon gaat luisteren zal je merken dat de remasters toch beter zijn dan de originelen(in mijn opinie, je hebt uiteraard ook MONO liefhebbers).
Het lijkt alsof ze iedere individuele track los hebben gehaald, hebben opgepoetst en weer samen hebben laten komen. Dit maal met een kleine ruimte er tussen, wat de muziek naar mijn inziens meer laten 'leven'.
Dat verschil vind ik vooral goed te horen op Sgt. Pepper van de Beatles.

Hehe, een twee uur durende plaat. Een tijdsduur die een record vestigt van langste langspeelplaat die ik ooit heb beluisterd. Verzamelboxen en/of compilaties tel ik uiteraard niet mee. Daarom ook dat ik deze plaat verspreid heb over de hele dag. De eerste CD kwam rond 17.00 aan bod en de tweede CD is daarjuist ten einde gekomen. Een vereiste van zulke lange platen is dat men een hele intense sfeer heeft. Ik wil namelijk niet zoals bij The Wall van Pink Floyd me vervelen en telkens op pauze klikken omdat ik mijn concentratie verlies. Nu heeft dat album niets te maken met dit album en is het maar om een voorbeeld te stellen. Ook wilt dit niets zeggen over de kwaliteit van The Wall. Laten we dit even vooropstellen.

Nu zal ik het kort houden, want ik heb niet echt de tijd om een diepgaand bericht neer te pennen. Het klinkt een beetje onbeleefd om dat excuus te gebruiken, maar ik kan hier eigenlijk ook niet veel over zeggen. Of dat dit komt doordat ik beide CD's niet na elkaar heb beluisterd in een korte tijdspanne weet ik niet. Ik trap gewoon met de deur in huis en zeg het volgende : Dit album behoort gewoon tot de top van solo albums van The Beatles. Geduchte 'concurrente' is RAM en John Lennon / Plastic Ono Band. Nu was er niet echt een titanenstrijd tussen Paul / John en George, dus kunnen we niet echt zeggen dat het concurrenten waren. in tegenstelling tot de relatie en de onderlinge concurrentie tussen Lennon en McCartney kort na de break van The Beatles.

Het klinkt geweldig en de twee verschillende CD's klinken gewoon geweldig, al vind ik de tweede CD iets beter. Een klein beetje maar. Ik zou er direct een vijf op plakken, maar ik hou me wat in. Ook wil ik hem een kans geven voor de strijd om mijn top tien, maar ook hier hou ik me in. Ik zal hem wel noteren, maar officieel staat die niet in de lijst van kandidaten. Dit heeft trouwens niets te maken met dat hij slecht zou zijn, dat zou wat paradoxaal over komen, maar meer omdat ik hem even wat meer tijd wil gunnen. Dit kan gunstig overkomen, maar ook absoluut niet. Iets wat ik ten sterkste betwijfel. Op dit album horen we diverse stijlen. Een klein beetje jazz, vooral rock & roll en ik hoorde ook een scheutje soul. Al kan dat laatste een vergissing zijn, daarom zou het ideaal zijn als jullie me niet direct afschieten.

Het is duidelijk hoorbaar dat George een lid was van de Fab Four, dit is natuurlijk niet negatief bedoeld. En nu moet je niet denken dat het vol zit met geluiden uit de diverse The Beatles platen. Af en toe een subtiel geluidje, een zinnetje waar je denkt dat Paul het gezongen zou kunnen hebben. Ook laat George wat meer zijn talenten tonen. Nu deed hij dat ook bij de reguliere albums van The Beatles, maar hier staat hij alleen en kunnen we beter genieten van zijn talenten. Zonder dat we verleid worden door de geniale stem van Lennon of McCartney. Of het sublieme gedrum van Ringo. Wat ik ook opmerk zijn de instrumentale nummers waar George nog béter uit de kast komt.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik meer liet leiden door de geweldige geluiden dan door de teksten, dus vraag me niet hoe tekstueel het klinkt. Mijn geheugen weet zelfs niet meer of er überhaupt gezongen werd, zo geweldig zijn de geluiden dat George produceert uit zijn gitaar. Maar ik kan wel met een gerust hart slapen dat George het ook op dat vlak het ook heel goed deed, getuigen zijn werk op de reguliere albums van The Beatles zoals Do You Want to Know a Secret (waar hij zong) en Don't Bother Me (die geschreven werd door hem). En als ik alles zo wat lees, dan zorgt de euforie tijdens het schrijven er voor dat ik hem alsnog een vijf wil geven. Ik wil het, maar het is best dat ik alles wat laat afkoelen, want het nadeel van euforische momenten is dat je dan helemaal niet rationeel kan denken. Een wijze levensles die ik nog steeds hoog in het vaandel draag.

En ik wou het kort houden, maar getuige dit lange bericht kan ik niet anders dan dit als een mening aanvinken. Nu moet je dit niet interpreteren als een recensie, want dat is het niet. Enkel een 'kleine' sfeerschets.

Jeetje Illumsphere, wat kan jij zemelen zeg. Twee uur luisteren en je kan je niet meer herinneren of George wel of niet zingt op dit album (?!). Je spreekt jezelf soms wel drie keer tegen in een enkele zin. Vind je The Wall nou wel of niet goed? En als het er niet toe doet, waarom breng je het dan ter sprake?

"Dit kan gunstig overkomen, maar ook absoluut niet. Iets wat ik ten sterkste betwijfel."

Man, waar heb je het over?

Behoorlijk waardeloos stuk inderdaad, of kom ik nu te grof uit de hoek? Of juist helemaal niet?

Ik ben hier nog niemand tegengekomen die ook maar iets begrijpt van wat IllumSphere hier over het algemeen op de site neer-pent, er is geen touw aan vast te knopen. Al zijn stukken tekst zijn vaak één grote warboel. Flinke tegenstrijdigheden in zijn teksten zijn over het algemeen ook niet van de lucht. Ik laat zijn stukken tekst vanaf nu maar voor wat ze zijn, veel wijzer wordt je er toch niet van. Zou hij zichzelf wel begrijpen?