George Harrison - All Things Must Pass (1970)

Jeej! De zwart-witte hoes. Zelf ken ik de hoes vooral lichtelijk verkleurd (mijn vader's LP), maar ik vind deze veel mooier dan die gekleurde.
Zal het album vanavond nog even luisteren.

De kleurenhoes stond er eerst, maar de originele box is zwart/wit en dus heb ik een correctie doorgegeven. Sorry music4ever, maar ik ben van mening dat de originele uitvoering erop moet staan en niet een cd-hoesje van 30 jaar later.

Ja nou oke, je moet grenzen stellen he.
Dacht zelf ook dat er eerst een kleurenhoes stond, dus vandaar mijn vragen over de hoes.
Maar goed, de muziek blijft hetzelfde gelukkig.

Prachtig Harrison album, met het onvergetelijke "My Sweet Lord" dat hij op het concert voor Bangladesh ook zo schitterend speelde. Een meesterlijke plaat van de beste Beatle samen met John. 4,0

Beste Beatle, da's een kwestie van smaak, maar samen met John??????????? Verklaar je eens nader.

Persoonlijk vind ik dat hij en John Lennon de beste solo platen gemaakt hebben. De Wings en de platen van Starr hebben me nooit zo aangesproken, maar zoals je zelf zegt, een kwestie van smaak.

Oké, ik dacht te lezen, dat John en George, samen, iets met Bangladesh gedaan hadden. Maar da's dan uit de wereld. Over de rest: Da's idd een kwestie van smaak. Misverstand opgelost!!!!

Is wel een leuke gedachte, misschien dat ze nog een keer iets dergelijks ergens in een kluisje vinden.

Zou leuk zijn, maar ik vrees dat dat niet zo zal zijn grtz!

Toch was dat wel een optie. John was gevraagd om op te treden op het Concert for Bangladesh, maar John wilde natuurlijk dat Ono-ding ook meenemen, en daar had George echt geen zin in.

Zo was Lennon ook gevraagd om met The Beatles op Woodstock te spelen, maar toen John een plekje voor de Plastic Ono Band vroeg hoefde hij niet meer te komen (hoewel er ook 't verhaal rondgaat dat Nixon hem geen toegang gaf om van Canada naar de VS te komen).

Dat Lennon uitgenodigd was voor The concert for Bangla desh klopt. Maar toen Harrison erachter kwam dat dat hij Yoko ' Don't worry kyoko' wilde laten krijsen op zijn concert, hield Harrison zijn rug recht. Ook McCartney was een optie voor Harrison, maar die weigerde op voorhand.

Dat van Woodstock heb ik nooit ergens gelezen, wel dat de organisatoren The Beatles wilde, maar niet van The Plastic Ono band. Ik kan me overigens niet voorstellen, als het waar zal zijn, dat de organisatoren weigerde, alles wat in die periode naar Beatles rook was heilig.

''The Beatles/John Lennon: woodstockstories.com presents two scenarios as to why The Beatles did not perform. The first is that promoters contacted John Lennon to discuss a Beatles performance at Woodstock, and Lennon said that the Beatles would not play unless there was also a spot at the festival for Yoko Ono's Plastic Ono Band, whereupon he was turned down. The website claims the more likely explanation is that Lennon wanted to play but his entry into the United States from Canada was blocked by President Richard Nixon. The Beatles were in any case on the verge of breaking up. Also, they had not performed any live concerts since August 1966, three full years before the festival (not including their impromptu rooftop concert given on January 30, 1969 a few months before).''

Woodstock Festival - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

The website claims the more likely explanation is that Lennon wanted to play but his entry into the United States from Canada was blocked by President Richard Nixon. The Beatles were in any case on the verge of breaking up. Also, they had not performed any live concerts since August 1966, three full years before the festival (not including their impromptu rooftop concert given on January 30, 1969 a few months before).''

Deze lijkt me meer van de hand liggend. Wat je wel of niet vind van Yoko doet er niet toe. Eén Beatle, en dan Lennon binnen halen in 1969 wat het maximale. De organisatoren hadden Yoko zeer waarschijnlijk getolereerd om Lennon op Woodstock te krijgen.

We zullen het helaas nooit zeker weten. Het was wel wat geweest, The Beatles op Woodstock.

zeker, de beste groep ooit hoorde eigenlijk wel thuis op Woodstock.

Joepie! Heb hem besteld, duurt helaas wel eventjes voor dat ik heb heb... na de mei vakantie pas...

Damn, dit word echt een top 10 album

What is Life... echt een van de meest verrassende en leukste nummer die ik tot zover heb gehoord misschien wel

What is life doet me toch bij vlagen veel denken aan "Changing of the Guards" van bob Dylan

Voornamelijk de uptempo beat en de trompet/sax...

Edit: het nummer van Bob komt gelukkig pas uit 78!

Dat komt omdat hij is gebaseerd op een nummer geschreven door Martin & Coulter, voor Cliff RIchard voor het songfestival van 1968.

YouTube - congratulations- cliff richard
Luister maar

Wat zegt dat over het verschil in trackvolgorde, Ducoz?

Niet altijd en overal even sterk, maar al bij al een goed, hoewel ietwat lang, album van George Harrison. Vooral What Is Life is ongeloofelijk sterk, zonder twijfel zijn beste nummer, met of zonder The Beatles.

Eerste helft van de plaat is tamelijk briljant , daarna slinken de goede ideeen wat , met als dieptepunt de ellenlange jam . Maar dit is wel George zijn kunsttukje . Duidelijk te merken dat hij hier als componist enorm gegroeid was .

Ik weet het niet hoor, de Jams vind ik toch redelijk goed! De drummer van Cream speelt ook op 1 Jam mee. Johnny's Birthday is natuurlijk even lollig tussen door, tussen al die serieuze stukken door. Het rockt er lekker op los, enkeld Out of the Blue is toch net iets te lang.

Het middenstuk van Out of the blue doet me sterk denken aan Can you hear me knocking van de Rolling Stones.

Het zij zo, ik geef alle glories aan George. Al is het wel mogelijk, omdat dit een jam is.

Tja , mij kan het niet bekijven . Is meer voor een leuk onderonsje tussen musici . Wordt op een gegeven moment tamelijk irritant dat gejengel . Over Johnny's Birthday hoor je mij niet . Heb ik trouwens erg om moeten lachen .

Die jams zijn dan ook eigenlijk een bonus bij het echte album. Het valt muzikaal gezien ook volledig uit de toon bij de rest. De jams staan i.m.o. echt volledig los van het album zelf.

Ik draai de jams ook zelden. Het zijn ook niet eens spectaculaire jams. Het is niet bepaald zo dat alle muzikanten eens flink uitpakken en het beste van zichzelf tonen. Er gebeurt maar weinig.

Ik vind het mooi hoe op de achtergrond van isn't it a pitty? hey jude word gezongen, dat ge-nananana

mooi album. Wel wat lang. Ik kan maar niet stoppen met denken: als the beatles nou gewoon bij elkaar waren gebleven en hun eigen nummers samen hadden gespeeld. Ga maar na: de beste nummers van dit album, van Lennon en van Mccartney uit de gelijke periode. Dan hadden het echt goede albums gworden en had iedereen toch zijn eigen ding kunnen doen. Nogmaals, ook dit album op zichzelf is prachtig, maar te lang en er zitten ook echt saaie momenten in.

Wat zijn de saaie momenten dan?