Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

Tja, niet dat er iets mis mee is, maar "Rumours" klinkt mij best typisch jaren '70 in de oren met die toetsen zo, op "Dreams" bijvoorbeeld. "Tango in the Night" klinkt niet half zo jaren '80 als had gekund (Starship iemand?) En eigenlijk heeft deze best een eigen geluid als je de zang even vergeet, want die is natuurlijk altijd al wel uniek bij Fleetwood Mac in deze line up

Lindsey Buckinham heeft trouwens in 1983, in een interview op de vraag of Fleetwood Mac nog wel bestond, gezegd dat dat zo was en dat er een nieuw album zou komen als de redenen om dat te doen de juiste waren. Een vriend uit geldnood helpen zal de juiste geweest zijn

Het geluid is mij wat te klinisch en is het enige minpunt op dit album. Het songmateriaal (en dat is voor mij verreweg het belangrijkste) is wel prima.

Waarbij en passant zijn eigen portemonee ook weer leuk gevuld werd, want daar was de voorgaande jaren ook behoorlijk de klad ingekomen....

Nou noem je met Starship wel een erg tandglazuurversplijterend voorbeeld op...

Rumours klinkt in ieder geval wel een heel stuk muzikaler en aardser. Dat zijn toch waardes die uiteindelijk beslissend zijn. Tango In The Night staat daar bijna lijnrecht tegenover.

Het is Lindsey's gave van componeren dat hier de meubels moet redden. Daarbuiten blijft er bar weinig over. Dat was op Rumours wel even anders.

Als het mooie "Rumours" de aardse kwaliteiten heeft noem ik "Tango in the Night" zweverig hemels

Naar aanleiding van dit album,maar weer eens de dvd bekeken van het optreden San Fransico .Ondanks de afwezigheid van Buckingham valt het best mee,al doet de boel een beetje rommelig aan,maar dit heeft meer te maken met de opnames van twee avonden.Slechts 4 nummers van dit album zijn vertegenwoordigd op deze dvd.Everywhere,Seven Wonders, Isn't it Midnight en Little Lies.Wat verder opvalt is dat men zich niet waagt aan een Buckingham song,heeft waarschijnlijk iets met rechten te maken .Diir het zien van deze dvd ,heb ik de cd ook maar weer eens onder het stof vandaan gepulkt en na een aantal keren draaien verhoog ik hem met een halfje.

Van die live registratie heb ik ook het één en ander van gezien een keer, niet dat het slecht is, maar zonder de wat eigenaardigere "Tango in the Night" Buckingham nummers is het een stuk minder interessant allemaal! En hijzelf wordt ook zeer gemist uiteraard.

super goed album gekocht voor een eurootje mijn eerste fleewood mac plaat vooral big love en little lies vind ik super mooi op naar meer albums van fleetwood mac

Aangename pop-plaat met was exotische uitstapjes. Lindsey Buckingham en Christine zijn goed bij stem... Echter ik vind Stevie Nicks hier al echt irritant worden...

Lijkt wel een geit soms (sorry)...

et voila.... ik ben niet de enige die dat vind...


De gitaarsolo in het titelnummer is echt lekker...

Goh, voor mij toch echt een van de hoogtepunten van de plaat!

Die gitaarsolo in het titelnummer vind ikzelf te kort. Het is een heerlijke solo, die dan te snel afloopt. Terwijl het zachter wordt hoor je de solo nog doorspelen en dat vind ik echt jammer, want het had nog prachtig door kunnen gaan.

Solo's in een fade-out is wat mij betreft altijd een hoofzonde...

Maar ja, dit is echt een popalbum en geen rockalbum.
Een commerciele keuze die gemaakt is...

Ik begrijp die conclusie niet goed. Er wordt een solo gespeeld dat doorgaat tot het einde van het nummer en dan is het een "solo in een fade-out" (een hoofdzonde zelfs!) en dan wordt het ook plotseling een popalbum i.p.v. een rock album?

En omdat Lindsey Buckingham na 1,5 minuut de solo voor gezien houdt is er ook opeens sprake van een commerciële keuze?

Dat Lindsey Buckingham aantrekkelijke electrische gitaarsolo's maakt leidt geen twijfel. Hoe lang die solo's zijn kan sterk wisselen, hangt af van het nummer.

Voor liefhebbers van langere solo's kan ik verwijzen naar het FM album Say you will of Lindsey Buckingham's solo albums Gift of screws of Live at the Bass Performance Hall. Fleetwood mac liefhebbers kunnen voor mooie solo's vooral terecht bij Live in Boston (2004)...

Ik vind dit toch echt een popalbum en de keuze om nummers rond de 4 minuten te houden vind ik een commerciele en geen artistieke keuze.

Ik hoor liever een Freebird van 9 minuten. Stel je voor dat ze er voor hadden gekozen toentertijd omdat nummer een fade-out te geven na 3 minuten.

Ik vind het echt een zonde...

Ik weet niet of je aan de lengte van nummers kunt bepalen of iets wel of niet commercieel is. Dan komen er straks natuurlijk allemaal voorbeelden van nummers rond de vier minuten van artiesten waar commercieel een buitengewoon vies woord bij is.

Fleetwood mac is geen band die de commercie buiten de deur zet, laat ik dat voorop stellen. En wat geeft dat ook, elk artiest wil graag z'n eigen brood bij elkaar spelen. Maar met betrekking tot lengte van nummers, de invulling er van, hebben ze volstrekte artistieke vrijheid. Er zijn altijd heel veel mensen geweest die hun muziek goed vonden en dat ook wilden kopen.

Dan wordt het automatisch een commercieel succes.

Het is erg moeilijk een band te beschuldigen van het expres en expliciet schrijven van commerciële albums. Wat als je moet concluderen dat dit gewoon het soort nummers zijn die ze als creatief artiest schrijven, in deze opzet ook en dat ze zich geen bal aantrekken van commercie?

Het is een onvervalste rockband (aanvankelijk blues) sinds 1967 met alle ins en outs die bij een rockband horen (en hoorden). Of het je favoriete tak binnen de rockmuziek (Westcoast) is, is dan weer wat anders.

Maar bij popmuziek hoort Fleetwood mac niet thuis.

Ik zeg ook niet dat Fleetwood Mac een popband is. Hell, tuurlijk ken ik de oude bluesrock van de band. We spelen zelfs Oh Well met mn band.

Maar dit vind ik een popplaat, inclusief de productie en de lengte van de nummers.
Commercieel een groot succes. Met de nodige hitsingles, dus keihard in de roos.

Was ze niet gelukt, met gitaarsolo's van 10 minuten.

Ja, dat weet je natuurlijk ook niet.

Overigens, Freebird van Lynyrd Skynyrd wat je even naar voren haalde (is óók een prachtig nummer overigens), ja ook daarvoor geldt dat ook niet kan worden aangetoond of zo'n band wel of niet commercieel bezig was. Het heeft Lynyrd skynyrd overigens bepaald geen windeieren gelegd, laten we dat voorop stellen. Maar nogmaals, van mij mogen ze er wat aan verdienen.

Dat betekent dat je vooraf gewoon niet kunt stellen of er wel of niet doelbewust wordt gewerkt aan een commercieel album, met alle dingen die dan daarbij zouden horen.

Eind 1974 zaten zowel Fleetwood mac als het duo Buckingham/Nicks financieel en creatief aan de grond. Stevie Nicks was zelfs weer als serveerster begonnen. Niemand kon toen vermoeden dat een paar jaar later Rumours tot de meest verkochte albums aller tijden zou gaan behoren. Zo'n "loopbaan" is commercieel niet te bedenken en daarom klopt je veronderstelling eigenlijk ook niet.

Wat ik dan ook bedoel met commercieel in dit geval (want elke band is commercieel en wil geld verdienen, zelfs punkers), is meer dat ik het idee heb dat Lindsey redelijk op veilig speelt, met deze plaat.

Misschien moest het wel erg veilig zijn van Warner Bros., dat hoor/lees ik ook vaak. Dat een band gedwongen wordt, nummers in radio-formaat af te leveren.

Al met al, ben ik erg blij met deze plaat. En hoop ik eens een langere versie van het titelnummer te horen.

Ik wist/weet trouwens niet veel van Fleetwood Mac, dus ben blij met deze discussie, want ik leer nog eens wat meer van deze geweldige band...

Ja, Lindsey Buckingham speelt naar mijn smaak ook wel veilig op Tango in the night. Maar om andere redenen.

De albums van Fleetwood mac waaraan hij meedoet met de mede componisten/muzikanten/zangeressen Stevie Nicks en Christine McVie zijn eigenlijk altijd al een soort van compromis. Een compromis in de zin dat er een soort van artistieke overeenstemming bestaat over de rol van iedereen en de nummers die worden gekozen.

Op één album na eigenlijk, dat is Tusk. Daar kon Lindsey Buckingham helemaal zijn eigen zin doen, als zijn reactie op Rumours. Maar waar juist Rumours nog wel menig gitaarsolo van zijn hand laat horen (Go your own way is natuurlijk wereldberoemd), is dat op Tusk nu niet het geval. Eigenlijk een heel ander album.

Na Tango in the night (1987) verlaat Lindsey Buckingham al snel de band om pas veel later (2003) het voortouw te nemen op Say you will. Uiteraard iedereen z'n mening, maar ik vind dat album eigenlijk pas het eerste sinds Rumours waar Lindsey Buckingham behoorlijk 'uit zijn dak kan gaan' in Fleetwood mac verband. Zowel bij zijn eigen nummers (uiteraard) als die van Stevie Nicks.

Dat Warner brothers zou 'eisen' dat Lindsey Buckingham op Tango in the Night 'veilig' zou spelen lijkt mij op dat moment niet meer aan de orde. Alle albums in deze FM bezetting hadden al miljoenen exemplaren verkocht, ze hadden zich al bewezen. Warner Brothers is schat-hemeltje-rijk geworden van Rumours (en nog lopen jaarlijks de inkomsten hiervan binnen).

En in die tijd bestond nog geen downloaden, legaal of illegaal, dus elke LP (en inmiddels heel recent de cd) ging automatisch als een warm broodje over de toonbank... Winst gegarandeerd.

Wie de nieuwe The Chain Box (versie 2012) heeft én ook toevallig beschikt over The Very best of Fleetwood Mac (2002) beschikt voor het eerst ook over een 11-tal nummers van de albums Mirage en Tango in The Night die digitaal zijn geremasterd.

Twee cd's uit de jaren '80 die halstarrig niet aan een opknapbeurt worden onderworpen. Maar, zoals gezegd, de bezitters van beide (uitgebreide) compilaties kunnen een glimp opvangen van hoe het ongeveer gaat klinken.

En dat valt mij in het geval van Tango in the Night niet tegen. Toegegeven, Isn't it Midnight heeft een alternate mix, maar het geluid van de Tango in the Night nummers is wat voller, minder schel. Het kan dus allemaal wat beter. De vraag is waarom er nog steeds moet worden gewacht met het volledig digitaal remasteren van dit album.

Gezien de status van Tango In The Night qua verkoopsucces, is het opmerkelijk dat dit album nog steeds niet in aanmerking is gekomen voor een remaster.
Ik vind overigens wel dat de cd niet uitgesproken slecht klinkt als het gaat om geluidskwaliteit, wel volgens de eind 80er jaren norm wat klinisch en glad.
Ook de drums leven niet echt, en dat is een tekortkoming voor de sound van Fleewood Mac.
Mick Fleetwood is doorgaans heel herkenbaar, vooral in zijn manier van spelen en de volle sound van zijn drumkit.

Het zou zo maar kunnen als er door een remaster wat afstand wordt genomen van de steriliteit, en het geheel wat meer body krijgt, ik mij zeker zal storten op een nieuw oordeel.
Het is namelijk vooral de produktie die mij erg tegenstaat.
Een meesterwerk zal het voor mij nooit worden, maar de songs zouden meer baat hebben bij een opknapbeurt.

De digitale opnames in het begin (jaren '80) klinken nu te klinisch en wat steriel en dat is ook het geval met deze Tango in the Night, de LP-versie klonk levendiger. Een remaster zou dit album zeker goed doen en dat geldt voor vele jaren '80-albums.

Ik vrees dat ze met een nieuwe re-master zich helemaal de vrijheid permitteren om het geluid es flink op te pompen.

Mijn hele oude CD versie is trouwens niet zo verschillend van de LP, ik ken beide. Er staat zelfs op het hoesje dat ze het geluid zo oorspronkelijk mogelijk hebben willen overzetten. Zul je nu ook niet snel meer zien, zo'n tekst

stevie nicks klinkt niet geweldig op dit album en ook haar composities zijn niet sterk. de buckingham nummers springen eruit; alsmede zijn gitaarspel, wat is die vent goed . lindsey redt dit album van middelmatigheid (wat in dit geval een 2.5 zou zijn(het midden van 5.0)).

Fleetwood Mac werd toch wat een singlesband met dit album: Big Love, Seven Wonders, Everywhere en Little Lies zijn de hoogtepunten. Verder is er nog het titelnummer als klassieker maar de rest is middelmatig tot erbarmelijk (Family Man & You and I part 2 - Buckingham slaat er hier serieus naast).

Heerlijk album! Klassieker voor mij. In die jaren veel gehoord. Vandaag sinds lange tijd weer opgehad. In al die tijd niets ingeboet aan kwaliteit voor mij. Van begin tot het einde genieten. Staan geen slechte nummers op. Lekker afwisselend. En als het na zo'n tijd nog steeds werkt terwijl je een zwik andere artiesten voorbij hebt horen gekomen kan je denk ik wel spreken van een tijdloos album! Voor mij wel in ieder geval.

Wel gek eigenlijk bedenk ik me nu. Ik ken alleen 'Tango In The Night' en 'Rumours'. 'Tango In The Night' volgens mij op CD geleend bij de bieb en 'Rumours' omdat dat een 'classic album' is. Beide albums vind ik geweldig maar verder nooit de neiging gehad om de discografie van 'Fleetwood Mac' door te spitten!?

Terwijl Tusk en Mirage beter en afwisselender zijn dan twee bovengenoemde bij elkaar

Respect voor keijzm 73 zijn smaak en opvatting, maar Tango In The Night is wat mij betreft de minst tijdloze plaat van deze line-up.

Tip: Fleetwood Mac (1975) en Tusk (1979) beluisteren. Fraaie albums en wat mij betreft qua niveau in de lijn van Rumours.

Ik sluit niet uit dat jeugdsentiment een rol speelde tijdens mijn recente luisterbeurt. En dergelijke tips zijn altijd welkom! Ik ga ze luisteren. En daarna 'Tango In The Night' nog eens objectiever beluisteren