Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

Elke hernieuwde aandacht is goed, als er maar aandacht aan wordt geschonken. Lijkt mij een oude maar ware wijsheid.

Leeftijd dat er kennis wordt gemaakt met een album kan een groot verschil in ervaring opleveren. Wie quo composities (en productie) in Tango enigszins teleurgesteld zal zijn, waren uiteraard de voorgaande liefhebbers van Rumours en Tusk.

Wie pas kennis heeft gemaakt met Fleetwood Mac ten tijde van de hoogtijdagen van Tango in the Night en de successen van de zes singles die er van zijn afgetrokken, kan op zijn minst daar nog steeds van onder de indruk zijn.
Eerlijk is eerlijk: het succes van Tango in the Night in 1987 en 1988 was ook niet misselijk.

De band gaat al een heel mensenleven mee. Wie de bluesband Fleetwood Mac in 1968 bij de oprichting heeft meegemaakt, blijft zweren bij Peter Green. Wie begonnen is met Rumours (en dat waren er velen, waaronder ondergetekende) blijft bij Rumours.

Die geschiedenis maakt het daarom een unieke band, om allerlei redenen.

Ik ken het gehele oeuvre tot uit den treure maar zal, ondanks onmiskenbare kwaliteiten van de meeste andere albums, Rumours nooit afvallen. Grosso modo lijkt dat overigens ook de gangbare gedachte bij veel andere mensen, critici. En het geldt ook voor de band zelf.

Ondanks vergelijkbare resultaten (alleen de verkoopresultaten van Tango in de VS bleven ver achter ten opzichte van Rumours) lijkt het er wel op dat Rumours de tand des tijds veel beter heeft doorstaan dan Tango in the Night.

En er wordt, wat mij betreft helaas, maar bitter weinig aan gedaan om Tango in the Night weer eens net zo in het voetlicht te laten treden als Rumours. Tango in the Night is een laat jaren '80 product en voldeed voor die tijd, redelijk. De band heeft er slechte herinneringen aan (ruzies over wel of geen wereldtour kort na de opnames leidden tot een handgemeen tussen Lindsey en Stevie waarop Lindsey de band heeft verlaten).

Ik roep wel dat Tango dringend moet worden geremasterd, en dat is ook wel zo, maar eigenlijk moet het album sowieso helemaal op de schop. Net als Rumours zal het meer 'tijdloos' moeten worden gemaakt en dat vergt meer dan digitaal remasteren.

Een soort Let it be Naked waar The Beatles (of eigenlijk Paul McCartney) het oude album heeft ontdaan van alle Phil Spector elementen, zo zou ook Fleetwood Mac Tango in the Night onder handen moeten nemen. Dan kan het in ieder geval qua geluid en beleving een veel beter album worden. Maar ik weet niet of Lindsey Buckingham daar nog wel zin in heeft.

Dat neemt niet weg, dat de composities van Stevie Nicks op Tango in the Night ronduit onder de maat zijn (stond stijf van de cocaïne ten tijde van de opnames. Ik heb wel eens gehoord dat de opnames van When I see you again zo slecht liepen dat Lindsey het halverwege maar vocaal heeft afgemaakt). Van Christine McVie zijn de nummers wel wat beter maar niet wereldschokkend.

Lindsey Buckingham laat in ieder geval op de titelsong horen welke progressie er in zijn werk zou zitten de komende 25 jaar maar laat tijdens de rest van zijn nummers op Tango bepaald nog niet het achterste van zijn tong zien.

Beide exen hebben redelijk revanche genomen met Say you will (Christine McVie had toen de band al verlaten) in Fleetwood Mac verband maar dat was pas in 2003, na een volgende reünie.

Dat de band bij tijd en wijle weer actief is (en hopelijk dit jaar ook met een nieuw album komt, naast een tour hoewel er al weer heel wat afgekibbeld wordt) geeft toch wel aan dat er sprake is van een zeldzame band, die meer is dan de som der delen. Overigens hebben ze in 2009 ook nog opgetreden in Nederland.

Ik kan keijzm73 wel begrijpen, bij het uitkomen was ik ook erg enthousiast over dit album, nu is het door de productie een beetje door de tijd ingehaald. Wat niet wegneemt dat het songmateriaal behoorlijk tot sterk is (opvolger Behind the Mask is op dat gebied heel wat minder). Opvallend dat veel albums uit de jaren 1986 tot 1988 matig tot slecht geproduceerd zijn en nu steriel klinken (sommige zijn op dat gebied nog veel erger dan Tango in the Night).

In de jaren 80 was er geen glazen bol om in de toekomst te kijken. Toen vond men die productie prachtig. Alles moest dicht worden gesmeerd en zo gelikt en zuiver mogelijk klinken. Als één brei. Nu klinkt het klinisch en onpersoonlijk.

Bij de eerste vijf nummers denk je nog dat je met een heerlijk Fleetwood Mac album te maken hebt, maar daarna zwakt het af naar poppy nummers, sommige tamelijk nietszeggend, met You and I Pt 2 als dieptepunt.

Vrij glad,commercieel album dat desondanks toch een aantal goede nummers bevat (Big love,Little lies,Isn't it midnight).

En niet te vergeten Everywhere. Een dansende pony en Everywhere van Fleetwood Mac als begeleiding. Goed voor inmiddels meer dan 6 miljoen hits op Youtube en een eervolle vermelding bij De Wereld Draait Door.

Leuk voor Christine McVie die het schreef en zong. Ik had tot vanavond geen enkel idee van die pony op Youtube maar had me wel verbaasd over de interesse in Everywhere die leuk steeg in de mp3 verkooplijst van singles op Amazon, terwijl daar eigenlijk nieuwe nummers in horen te staan.

Laatste maanden weer een aantal keren gedraaid.
En behalve het laatste nummer, wat ze er van mij wel af hadden kunnen laten, kan ik er met de beste wil van de wereld geen slechte dingen over vertellen.
Het kan te maken hebben met de jaren 1987 en 1988 (waar ik veel goede herinneringen aan heb) dat al die hits die hier vanaf komen me nog steeds niet vervelen.
Alleen Everywhere misschien iets te veel gehoord, maar skippen zal ik het nooit.
Big Love, het heerlijk lijzig gezongen Seven Wonders, Little Lies; ze blijven leuk.
When I See You Again een prachtige ballad, Isn't It Midnight met prachtig gitaarwerk.
Hoogtepunt is echter het titelnummer met schitterend venijnig gitaarspel van Buckingham.
En dan weer die discussie over dat typische jaren 80 geluid .
Op dit album vind ik het nogal meevallen eigenlijk, ken veel ergere dingen uit die jaren (Starship anyone?).
Bovendien heeft Buckingham het zelf geproduceerd

Ik kom d'r wel gewoon nog 4 sterren aan kwijt nog steeds.
Op LP, musicassette en CD .

Nou noem je met Starship wel een erg tandglazuurversplijterend voorbeeld op...

Eens. Ik neem dan ook aan dat je het vervolg van de carriére van Lindsey Buckingham nauwlettend bent blijven volgen
Overigens tekent voor de productie ook Richard Dashut, de man die ook voor vele jaren aan Fleetwood Mac verbonden zou zijn (en Buckingham solo).

De "blikkerige" productie van de jaren '80 die toen in de mode was en op dit album is terug te vinden, is wel een smetje op het geheel.
Gelukkig maar dat FM & Buckingham daar in het vervolg van hun muzikale weg helemaal van zijn teruggekomen.

veel gedraaid destijds...nu niet meer. Ik kan me herinneren dat ik Familyman altijd veschrikkeijk vond en dat werd toen ook nog eens vara's alarmschijf, paradeplaat of speciale aanbieding of iets dergelijks. geen idee meer hoe dat toen bij de vara heette, maar een afknapper dat dat was.

Tango in the night en seven wonders en Isn't midnight zijn en blijven mooie songs

Voor mij niets blikkerigs, of wazige brei of wat dan ook. Dit album heeft veel meer de tand des tijds doorstaan dan Rumours. Mijn vriendenkring denkt er hetzelfde over, Het feit dat deze laatste nu een voorkeursbehandeling heeft gekregen doet daar niets aan veranderen. Hiermee niets slechts bedoelend voor Rumours. Staan prachtige nummers op,
Maar Tango is voor mij actueler, meer poppy.
Prachtige composties, goed geproduceerd. Heerlijk album dat ik nog steeds nu en dan opzet. Enige minpuntje vind ik When I see you again.

Meer jaren '70 als "Rumours" klinken kan een band haast niet. Meer jaren '80 klinken als "Tango in the Night" hebben talloze bands en projecten met veel meer gladheid, gemaakte bombast en sterielheid gedaan. Vind ik vaak ook niks mis mee trouwens...

Leuk stukje:
http://theseconddisc.com/2014/01/14/reissue-theory-fleetwood-mac-tango-in-the-night/#more-21446
Tja, een reissue zou erg fijn zijn...

Ik vind Rumours tijdlozer eerlijk gezegd. Meer warmte en natureler. Tango markeert het tijdperk van nieuwe mogelijkheden, maar is daardoor in mijn optiek een stuk gedateerder.

Vooruit, vanwege de terugkeer van Christine zal ik nog een halve ster extra geven. Ik heb het album de laatste dagen weer een aantal keren gedraaid. En er zitten zeker goede momenten tussen.

Het zou commercieel wel een goede zet zijn, Tango op dit moment in de best mogelijke kwaliteit + bonus tracks uit te brengen.

Het nieuws van Christine McVie's hernieuwde lidmaatschap van de band doet alle bloed weer sneller stromen. Raar idee eigenlijk, dat Tango in the Night welbeschouwd het laatste studio album is geweest van deze bezetting van de band.

musician........ you devil... Ha ha.

Tango in the Night is altijd een succes.
In de auto, tijdens een feestje thuis, op het werk, bij iedereen klinkt deze goed in het gehoor.
En ja...dit was tot op heden het laatste studio album met de Rumours bezetting.
Door de nummers van Christine werd ik fan. Stevie moest ik eerst leren waarderen. Apart stem geluid maar als je inhoudelijk in gaat op haar teksten dan krijgen haar nummers meer diepgang. (en die diepgang mist Christine dan weer in haar teksten...)
Afijn, met Lindsey er ook nog eens tussen is het plaatje compleet.

Christine terug....dan wordt het hoop ik weer genieten geblazen, al vond ik Say You Will ook een behoorlijk sterk album.

Inderdaad sterk maar Christine word gemist naar mijn mening. Het is iets teveel van alles, Teveel Stevie, teveel gitaar. Ben het zeker met je eens dat het een sterk album is maar het is niet de chemie waar ik fan bij werd. Ik hoop dus van harte dat er nu dan EINDELIJK een "vervolg" op Tango in the Night gaat komen.
De nummers die in 2013 werden uitgebracht "Sad Angel" en "Miss Fantasy" waren helemaal mijn ding. Hoop dus dat er aansluitend op deze nummers een heel album zal komen in de nu opnieuw bestaande bezetting anno 2014.

Ja, op de keeper beschouwd is Tango natuurlijk alweer 27 jaar oud, ik weet nog als de dag van gisteren dat het werd uitgebracht.
Dus dan is het toch wel bijzonder, dat deze succesvolle samenstelling met een nieuw album gaat komen. Hoe je het ook went of keert.

Eigenlijk vind ik Tango In The Night fantastisch klinken. Dat kille hoor ik helemaal niet. Sterker nog: die vrolijke dansjes tussen gitaar en toetsen klinken opvallend warm voor een productie uit de jaren 80. De imposante drumsound en de reverb op de zang maken er nog een beetje een stadionrocksfeertje van. Als dat alles is.

Het album zelf vind ik wat tweeslachtig. Ik houd zelf niet zo van vrolijke niemandalletjes als Everywhere, Family Man en het ultraflauwe You And I. Ook de slaapliedjes Mystified en When I See You Again zijn op zichzelf veel te saai om vaak te draaien.

Daartegenover staan gelukkig spektakelstukken als het titelnummer, Seven Wonders en Isn't It Midnight. De algehele feel van het album vind ik ook heel mooi. Er hangt een beetje een sprookjesachtige sluier om heen waardoor ik het album toch vrij regelmatig blijf draaien. Voor zulke zaken ben ik nogal gevoelig. Daarom geef ik vandaag maar eens een kleine verhoging.

Het flauwe wint het meestal van de '' spektaklstukken''(?) die ik nooit heb kunnen ontdekken op Tango In The Night.
Ik mis vooral de bevlogenheid van Fleetwood Mac (1975) Rumours en mijn favoriete plaat Tusk.
Big Love vind ik het sterkste stuk, maar Buckinham maakte er live (in zijn uppie) korte metten mee.
Ik mis het mystieke, mysterieuze en vooral ook het krachtige wat de band zo mooi naar voren bracht.
Alles is rechtgetrokken als een soort face lift. Ik vind de produktie veel's te netjes.
Ook hier is de soul er uitgehaald.

Ik moet even kwijt dat ik de drie hits, Big Love en vooral Everywhere en Little lies GEWELDIG vind. Perfecte popliedjes, prachtig geproduceerd en met mooie geluiden (dat intro van Everywhere!). Pluim.

Net nog eens naar de clip van Big love gekeken. Toch wel een knap staaltje visuele perfectie voor die tijd. Beeld en geluid kloppen volledig. Ik kan me herinneren dat Paul Simon(Boy in the bubble), Tears for fears( Sowing the seeds of love) en Michael Jackson(Leave me alone) een zelfde soort artvorm toonden. Was volgens mij ook wel mode toendertijd. Die nummers stammen allemaal uit de periode 86-89

Tsja, Fleetwood Mac. Er zijn eigenlijk 3 FM's, denk ik. De eerste bluesy van de jaren 60, dan de gloriejaren 70 en dan komt dit. Big Love vond en vind ik nog steeds een geweldig nummer, maar voor de rest klinkt het allemaal retecommercieel en veel te zoet en gelikt. Wat je ook ziet aan de hoes, die gewoon foeilelijk is. Stevie Nicks hese zang kan me helemaal niet bekoren, ook.

Ik vind nog steeds commercieel niet echt een muzikale term. Maar goed.

En verder snap ik de relatie tussen hoes en muziek niet echt. Als een hoes niet mooi is, dan is de muziek ook gelijk niet goed?

Ik bedoel meer dat de hoes de muziek reflecteert. Gelikt, te mooi en te nep.

Ach.

Ik vind de hoes wel mooi. Leuke kitsch.
De muziek is ook leuke kitsch. Dus toch korrelatief. Maar ik denk niet dat dat altijd zo op gaat.

Dit was één van mijn eerste 10 CD's destijds, zo'n beetje dat ik zelf centjes had om die schijffies te kopen (40 gulden was niks voor zo'n CD ). Nog wat verblind door mijn jeugdliefde Rumours kocht ik deze ....blind (nou ja, ik kende de single Big Love). Toen vond ik het wel aardige, doch 'opgesmeukte' pop. Ach, we hebben allemaal onze jeugdzondes.... .

Overigens vond en vind ik Isn't Midnight het lekkerst (vooral door Buckinghams stuwende/rocking gitaarspel in dat nummer).

De songs op deze plaat gebruik ik altijd als voorbeeld van hoe popmuziek zou moeten klinken.