Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

Ik vind pop geen scheldwoord. Voor mij een kwalificatie dat iets goed klinkt.

Komt denk ik ook doordat er qua kwaliteit nogal wisselende muziek gelabeld wordt als popmuziek. Aan de een kant heb je de gevoelloze, fabriekspop waar ik zelfs mijn neus voor op haal. Aan de andere kant ken ik voldoende volbloed popmuziek(kate bush/ veel synthpop bijv) die ik reken tot het beste wat ooit is uitgebracht. Mensen denken bij pop toch vaak het meest aan de eerste categorie.

Dat wordt dan ook bubblegumpop of hitparadepop genoemd.

Maar zelfs in die categorie ken ik leuke acts (Belinda Carlisla, Laura Branigan).

Wat ik ook altijd iets vind om bij stil te staan is dat bij de stelling dat een catchy popnummer minder zou zijn je eigenlijk dus ook stelt dat het makkelijker is om zoiets te schrijven.

Volgens mij is het eerder moeilijker. Het is een kunst opzich, en ik kan daar erg veel respect voor hebben.

Grote hits uit de jaren 80 hebben vrijwel allemaal iets bewonderenswaardigs.

Het laatste nummer van deze plaat vind ik overigens ook nog steeds een erg lekker deuntje, ook niet bepaald rock maar wel zeer vakkundig.

Dan draai ik het om: als je (internationaal) ergens een naslagwerk vind waarin word gesproken van een "popband", laat het dan even weten. Alleen hier wordt namelijk deze discussie gevoerd.


Dus elk album dat je goed vindt is een popalbum gemaakt door een popband?

Pop is eigenlijk ook een afkorting voor populair. In dat stuk dat ik heb geschreven valt onder meer te lezen dat Fleetwood Mac met meer dan honderd miljoen album verkopen een van de populairste acts ooit is.

Dat lijkt mij wel pretty poppy jopi ja.

Ben je nou nog steeds bezig met beweren dat dit een rock album is.

Zet anders eens een dikke plaat van Black Sabbath op.

Tony Martin era.

Dikke killer rock 'n' roll.

Black Sabbath is geen rock _ roll maar heavy metal

Paranoid is een pop album.

Tony Iommi heeft verteld dat hij de term 'heavy metal' heel lang niet kende, totdat hij het al jaren bleek te spelen en het volgens velen zelfs uitgevonden heeft.
Deze Fleetwood Mac is een poprock album naar mijn idee, een hele goede. Snap nog steed de kritiek niet op het geluid; blijkbaar is goed geproduceerd niet goed en perfectie al helemaa niet. Het ligt aan het genre, op een plaat als dit mag het toch wel als een tiet klinken? Op een echt blues album inderdaad liever niet (tenzij zoals ZZ Top het deed!)

Wat een discussie hier. Rumours is gewoon 1 van de beste albums van de jaren 70 en Tango 1 van de beste van de jaren 80. Staat trouwens in mijn top10 op nr 8. Was 17 toen Big Love uitkwam. Geweldig. Toen Seven Wonders en was ik helemaal om. Oudere albums kopen (vaak tweedehands, want hey- zoveel verdiende ik ook nog niet). En wat was Rumours geweldig goed. Ook de soloalbums van dame Nicks. Denk dat dit 1 van de meest gedraaide albums moet zijn die ik heb. Ken het van voor naar achter, van zijkant tot onderkant en van de hoes tot iedere single en b-kantjes. Stuk voor stuk klassenummers (en ja ook Mystified Misterfool ). Even nog het vermelden waard....." welcome to the room sara".

Helemaal eens met Edje1969! Ik vind dit voor de jaren 80 een geweldig goed album. met een kanttekening, dat wel: You and I Pt2 (laatste nummer op het album). Vrolijk deuntje hoor, daar zeg ik niks van, maar....had van mij niet gehoeven. Voor de rest: heerlijk album, mooie nummers, lekkere sound. Niks mis mee.

Voor liefhebbers is dit inderdaad mooi ....een open deur . Als je het op kwaliteit, bijzonderheid of vernieuwing beoordeeld is dit op zijn hoogst , met alle respect, een aardig popalbum en niks meer.
(voor de 'objectiviteit' : ik heb m zelf ook in bezit)

Vernieuwing heb ik een broertje dood aan. Als ze elke vijf jaar een soortgelijk album als deze hadden uitgebracht, hoorde je mij absoluut niet klagen. Helaas wees de praktijk anders uit. Alhoewel Say You Will in afgeslankte vorm zeker nog wel in de buurt komt.

Over de track Family Man kan trouwens opgemerkt dat deze een bescheiden invloed heeft gehad in het ontstaan van de Balearic House/Ibiza sound in die periode.

Kan een Westcoast-liefhebber mij trouwens wat platen aanbevelen die in het verlengde liggen van dit?

Fleetwood Mac - Behind the Mask

Gek genoeg, dus nooit geluisterd. Bedankt...

Behind the mask is naar mijn smaak zeker geen slecht album.
Maar door toch het ontbreken van Lindsey Buckingham en het toevoegen van twee nieuwe gitaristen ligt het niet echt in het verlengde van Tango in the Night.

Het is een nieuw hoofdstukje met, zoals gezegd, zeker geen slechte nummers.

Ik wil daar overigens wel bij opmerken dat Fleetwood Mac in het algemeen weinig kopieert van zichzelf. Elk album heeft z'n eigen benadering en sound gekregen, niet in de laatste plaats door de vaak jarenlange pauzes tussen het ene en het andere album. "In het verlengde liggen van" is daarom nauwelijks een issue.

Misschien dat Lindsey's soloplaat Out of the Cradle iets voor je is. Dikke aanrader sowieso.

Heeft wel enkele overeenkomsten met dit album denk ik, en bevalt mij persoonlijk zelfs een stuk beter.

Maar dat is waarschijnlijk vooral omdat ik de inbreng van die wijven nooit zo heb kunnen diggen.

Je bericht begint leuk, maar je laatste zin stinkt naar misogynie. Ik kan daar niet zo goed tegen. Maar goed, Buckinham's soloplaat.

Ik ben zeer gepassioneerd liefhebber van vrouwen, daar heb ik ook op deze site nooit een geheim van gemaakt. Dus op die manier moet je het niet opvatten. Ze komen voor mij gewoon muzikaal niet altijd even leuk uit de verf. Met de dames van Fleetwood Mac heb ik op dat vlak nooit veel gehad, nee.

Vooral Christine McVie nie, beetje stoffige doos ofzo. Doe mij dan maar Regina Spektor, zowel muzikaal als de rest.

Of Martha Wainwright, ook een grote zwak voor.

Zonder dames geen Fleetwood Mac. Wat Christine McVie, die stoffige doos, allemaal heeft uitgevreten in haar leven, daar kun jij alleen maar van dromen.

Out of the Cradle is helemaal ontdaan van de jaren '80 productie van Tango en is buitengewoon veelzijdig en afwisselend. Ook met kleine instrumentale nummers, akoestisch en elektrisch.

Voor Fleetwood Mac liefhebbers vermoedelijk wel de meest toegankelijke. Lindsey wil in z'n eentje nog wel eens last krijgen van demons. Maar op Out of the Cradle staat heel veel werk waarvan kan worden gezegd: hoor Buckingham eens leuk Fleetwood Mac in z'n eentje spelen.

Out Of The Cradle is een fantastische schijf
Met een beetje Tusk in het achterhoofd gemaakt.
En juist op Tusk hoor ik de ware Lindsay. Een integere muzikant, puur, eerlijk en recht voor zijn raap.
In de setting van Tango In The Night vind ik hem veel minder indrukwekkend.
Veel's te gemaakt en drijvend op een tijdsbeeld waar ik weinig mee heb.
Het zegt mij al genoeg dat hij in zijn uppie ruimschoots de studioversie van Big Love op de buhne overtreft.
Maar ja, dit album is dan ook gemaakt om Mick Fleetwood er financieel weer boven op te helpen.
That's What Friends All For.
Ik heb er verder weinig mee.

Out Of The Cradle werd uitgebracht in 1992, toen waren jaren '80-producties helemaal uit den boze. Dit album moet ik zien te vinden maar de vroegere solo-albums van Lindsey Buckingham zijn moeilijk te verkrijgen.
Tango in the Night mag ik nog steeds graag horen vanwege het sterke songmateriaal. Opvolger Behind the Mask lijkt een aftreksel van Tango in the Night maar het songmateriaal is heel wat minder.

Tango In The Night en daarna nog hun 1988 Greatest Hits had misschien de afsluiter moeten zijn. Toen Buckingham de band verliet was een stuwende kracht weg uit de band. Behind The Mask heeft goede nummers maar mist zijn rol die Burnette en Vito, ondanks hun vakmanschap, niet konden vervangen. Say You Will is dan mooie comeback, ook al hoort de band compleet te zijn met Buckingham, Nicks EN McVie-Perfect.

Je wordt op je wenken bediend. Mcvie heeft zich inmiddels weer aangesloten bij de groep.
Nieuwe plaat en tour staan op stapel.

Ik zeg het nog maar eens: Isn't It Midnight is wat mij betreft het klapstuk van de plaat. Stond er maar meer van dit spul op. Jammer alleen van de tamme vocalen van McVie. De gozer achter de mic van deze alleraardigste tribute band weet hoe je het nummer naar je hand kan zetten.

Isn't it midnight is inderdaad wat mij betreft ook DE toptrack op dit verder prima album. Geweldig hoe Buckingham tekeer gaat op het eind van het nummer.

De vocalen van Christine op Isn't it midnight worden door overproductie een beetje lelijk. Daar is overigens ook nog van geleerd.
Ze vliegt wat uit de bocht.

Ze heeft een mooie, zwoele stem, wat aan de lage kant, die prachtig uit de verf kwam was toen zij, net als Fleetwood Mac, nog in de blues was.

Crazy 'bout you baby

Haar "stevigste" werk moet eigenlijk niet veel meer worden dan het Don't stop en Little Lies niveau. Een goede productie moet haar stem vervolgens goed tot z'n recht laten komen. Dat Buckingham er daarnaast enig gitaargeweld tegenaan gooit staat er een beetje los van.

In dat licht is het opvallend dat ze haar het nummer laten inzingen en het niet aan Nicks of Buckingham over hebben gelaten. In een band met grote ego's blijf je hoe dan ook altijd dat soort gezeik hebben.