Fleetwood Mac - Tango in the Night (1987)

Nee hoor de stem van McVie hoort juist prima bij het beste nummer van dit album. Een laidback stem bij een van de stevigste FM nummers ooit. En dan hebben we haar ook nog op die parel van een Mystified. Genieten geblazen.

Mystified vind ik echt te gezapig. Net zoals Family Man en You And I. Amper goed genoeg voor de aftiteling van ee saaie Amerikaanse romcom ofzo.

Die drums op Big Love zijn echt fenomenaal. Doen me erg denken aan Kate Bush.
Dat soort drukke maar toch duidelijke drumpartijen zijn een grote inspiratie voor me.

Heb de lp nu op staan. Ik kom zo terug op de door jullie gehekelde songs. Heb geen zin om de mooie songs te skippen.

Nou dat is ook heel toevallig, wou namelijk ook wat (complimenterende) opmerkingen maken over de fantastische drumsound op dit album. En dan met name i.d.d. op Big Love. Wel heel goed naar John Bonham geluisterd (gesampled?). De snaredrum in dit nummer is legendarisch.

Ik ken niks van Led Zepellin om daar antwoord op te weten.

Overigens zitten op Family Man een soortgelijke drumtrack. Het nummer van Bush die ik bedoelde is Running up That Hill.

Isn't It Midnight is trouwens echt een killer van een song. Doet me enigszins denken aan Heart uit deze periode, maar met minder krachtige zang. Al had Nancy Wilson ook een soortgelijk zoete stem.

Begin dan eens met Led Zeppelin te luisteren en verdiep je in de drumsound. Dan vallen de schellen je van de ogen aangaande huidige bands. Die snaredrum is de meest gesamplede.
En niet voor niets

Ik vind Zeppelin onaangename muziek. Gitaar, drums, zang, songstructuur. Ik ben blij dat ze de muziekstijl hebben uitgevonden, maar ik luister liever Great White, Whitesnake en Thunder.

Jammer, ik heb het geprobeerd, maar net als The Who en Rainbow, heb ik gewoon weinig aansluiting gevonden tot Zeppelin.

Terug naar Fleetwood Mac. Geniaal hoe Mick zijn drumarrangementen schrijft. Ik weet niet of hij alles zelf bedenkt of moet dan wat anderen zeggen, maar het resultaat is subliem. Ik ga toch deze plaat meer bestuderen.

Voor mij zijn er geen mindere nummers op dit album. Luister ook eens naar b-kantjes als Down Endless Street en Ricky.

Lindsey Buckingham deed Big Love solo nog een keer dunnetjes over (en beter), op het al eerder genoemde Out of the Cradle. Een van mijn favorieten ook gelijk (magnifieke eindsolo):

Doing what I can

Heerlijk enthousiasme, kameraad.

Ik ga eens op zoek, bedankt!

Ik weet niet of het aan mij ligt maar op vinyl klinkt deze plaat vele malen beter dan op cd, in mijn oren dan!!

Vrij goed album, maar deze moet het vooral hebben van zijn grote hits; 'Big love', 'Everywhere', 'Little lies' en 'Seven wonders'.

Dan heb je het beste idd gehad adri.

Tja, ik heb toch echt de titeltrack en Isn't It Midnight aangevinkt als mijn favorieten. En dan hebben we ook nog Caroline.

Het moge duidelijk zijn dat ik dit niet echt een goede plaat vind Ozric.
De hits hebben in ieder geval nog iets herkenbaars, maar het meeste is voor mij niet heel memorabel.
Voor toen ongetwijfeld een plaat die voor het grote publiek op het goede moment kwam, maar in deze line-up is dit voor mij hun minste album.

Tango is toch vooral gemaakt om financieel nog even flink te cashen. De plaat past helemaal in de tijdsgeest en leverde flink wat hits op, wat ook de bedoeling was. Lindsey neemt op tango duidelijk het voortouw. Big Love en de titeltrack zijn de hoogtepunten op Tango. Door de gladde jaren 80 productie hun meest verouderde plaat maar waarschijnlijk commercieel gezien op een na hun meest succesvolle.

Da's precies ook mijn rijtje. De hits zijn ook prima, maar waarschijnlijk te vaak gehoord.

Ik zie het meer als een perfecte pop-plaat.
Minder rommelig, meer coherent. Daarom ook dat het grote publiek het opsmikkelde.

Fans houden meer van underground en haken af wanneer iets erg bekend raakt. Vraag een Marillion-fan naar zijn mening over Kayleigh.

Goed, wat smaak betreft vind ik deze plaat beter klinken dan Rumours, al heb ik ze wel allebei erg hoog zitten. Het is gewoon de sound van deze plaat, die zo verslavend werkt voor mij.

Volgens mij was Fleetwood Mac al wat langer bekend bij een groot publiek Ozric.

In de jaren tachtig waren er veel groepen die na een lange tijd van afwezigheid weer van zich lieten horen. Deze en 90125 van Yes waren voor mij een echte kennismaking van hun muziek. Toen kon je niet als nu makkelijk muziek vergaren. Met je zuur verdiende geld kocht je muziek, hi-fi en ging je in het weekend naar de disco en dronk je bier/Malibu/Rum.

Big Love was een de eerste en grootste hit van dit album. Uiteindelijk volgde er nog vijf singels, Je kan dus stellen dat bijna het gehele album ook op singel verscheen. Misschien is dit ook de reden dat het album nog steeds lekker klinkt. De meeste nummers zijn namelijk erg herkenbaar. Dit album kocht ik op cd waardoor je minder kon genieten van het mooie artwork.

Op dit album staan de zwakste songs van Stevie Nicks sinds haar toetreden tot Fleetwood Mac. De songs van Christine McVie (niet mijn favoriete songschrijver van de drie) horen juist weer tot haar betere. Lindsey Buckingham houdt het mooi in balans.
De scherpe randjes zijn er hierdoor wel vanaf, want daar zorgde Stevie vooral voor. Maar het geheel klinkt als een klok. Te perfect voor sommigen misschien.
Mijn favorieten zijn Big Love, Tango In The Night en Isn't It Midnight. De laatste twee omdat daar nog iets van het rauwe FM te horen is. De akoestische versie van Big Love van The Dance is nog beter dan het origineel.

Devil- hunt :

Deze plaat is feitelijk gemaakt om Mick Fleetwood er financieel weer boven op te krijgen.
Die had zijn geld kennelijk slecht geinvesteerd, maar zijn " party lifestyle " zal er zeker ook aan bijgedragen hebben.
Ik vermoed dus een noodzakelijke reunie die voor Mick goed uitpakte.

Lindsay Buckingham trok zich overigens snel weer terug en weigerde met de band op tour te gaan. Daar kwamen dus Rick Vito en Billy Brunette voor in de plaats.
Deze mannen zijn ook te horen op het album Behind The Mask.

Zoals eerder gezegd was Fleetwood Mac voor het uitbrengen van Tango in the Night gesplit en was dit album in eerste instantie een solo-album van Lindsay Buckingham. Om zijn vriend Mick Fleetwood uit de schulden te helpen besloot hij het onder de vlag van Fleetwood Mac uit te brengen en kwam er een tijdelijke reünie met het gekende succes.

Zag laatst Seven Wonders bij American Horror Story, en toen is kwartje voor mij wel gevallen wat betreft dit nummertje.

Stevie klinkt erg apart hier, op bepaalde momenten als een mekkerend schaap bijna maar het komt wel lekker binnen.

Het heeft wel iets.

Zij is wel echt een bitch van de top of de game.

Mooie serie, American Horror Story, ik heb ze ook allemaal gezien. De eerste aflevering in het seizoen over de heksen kwam er al een keer "Seven Wonders" in de tekst voor en toen dacht ik al dat het toch niet zou gebeuren dat..... en jawel, Stevie Nicks in de laatste afleveringen!

Nu is Tango in the Night niet Stevies album. Eerlijk gezegd, was zij er ook niet al te best aan toe, fysiek al niet en verder aan de drugs en drank, borstvergroting etc. Allemaal van die dingen waardoor je niet uitblinkt in muzikale prestaties en een periode waarvoor ze ook met enige regelmaat spijt betuigt. De composities, ook Seven Wonders, zijn magertjes, niet al te best gezongen en op When I see you again moet Lindsey Buckingham het halverwege afmaken. En ze zingt hier al zo weinig (verder alleen nog Welcome to the Room....Sara).

Ik las ook dat er lange tijd het gerucht ging dat Stevie een heks zou zijn en allerlei vage zaken zou beoefenen.

Dat maakt het wel geinig dat ze vervolgens in zo'n serie opduikt.

Seven Wonders vind ik overigens niet magertjes, lekker strakke pop compositie.

Mooie opbouw bovendien. En lekker gezongen. Schaapachtig in goede zin. Vind echt dat ze bepaalde woorden op een hele aparte manier brengt, met een eigenaardig soort vibrato.

Je zou denken dat een dergelijke vergelijking per definitie negatief van aard zou zijn maar dat blijkt dus niet het geval.

Verslavend nummertje voor mij op dit moment.

Grappig. Het zijn juist deze drie nummers en het titelnummer die ik tot de sterkste van deze cd reken en zeer graag mag horen.

En wat als je die drie tracks op Tango in the Night afzet tegen haar nummers op andere FM albums en solo?