Genesis - Invisible Touch (1986)

Dat zullen we nog wel eens zien !!

Geweldig om al die vuilspuierij te lezen. Maar om dat nu in elk bericht te herhalen? Enige voordeel is dat het de aandacht van dit album wel vasthoudt.

Dat geldt dan blijkbaar niet voor iedereen. Je blijft in herhaling vervallen en dat is nu net een nadeel als de jaartjes verstrijken. En je hoeft heus niet ouder te zijn om je te hebben verdiept in een bepaalde artiest of band om te weten waar je over spreekt.

Ben zeker blij dat ze radiovriendelijker zijn geworden. Komen de leuke nummers tenminste nog eens voorbij en hoef ik niet ongevraagd tracks uit de Nursery Crime periode aan te horen

Poeha 1 - Bluebird 0.

Het nadeel van je steeds moeten herhalen heeft meer met het didactische aspect te maken. Zo leer je namelijk ook geschiedenis op school als je de feiten gaat verdraaien.

Geen problemen mee als je geen of een andere smaak hebt, de feiten blijven nou eenmaal hetzelfde. Dus kun je die alleen maar herhalen.

Tot slot speelt leeftijd wel degelijk een rol als je over een periode praat die je zelf als volwassen fan hebt beleefd. Over Nursery Cryme laat ik me ook liever door de nog oudere fan enthousiast maken. Een beetje respect en waardering voor een authentiek tijdsbeeld is nooit weg.

Bluebird 1- Poeha 0

Maar veel plezier verder met deze hoop plastic kabaal uit een muzikaal tijdperk dat ik sowieso niet erg hoog heb zitten. En dat heeft weer helemaal niks met leeftijd te maken, met smaak en inzicht des te meer.

Ja hoor. Het verstand komt toch met de jaren.

Ik probeer me even voor te stellen hoe deze discussie was verlopen als Invisible Touch het debuutalbum van het onbekende beginnende bandje Genesis zou zijn geweest... Ik vermoed minimaal de helft van het aantal reacties, en wellicht een half sterretje erbij.

Dit album is helemaal niet wereldschokkend. Leuk, meer niet. Ik laat de singles af en toe nog weleens langskomen. Ik leerde Genesis zelf pas kennen in 1992. Dat wil zeggen: de moderne Genesis. Pas rond 2005 besloot ik eens naar het oude werk te gaan luisteren. Nu waardeer ik beide bands. Ja, beide bands. Ze hebben alleen de naam gemeen, daar kunnen we het toch over eens zijn. Maar het verleden zal altijd als een loden kogel om de enkels van de heren Collins, Banks & Rutherford blijven hangen. Waarmee ik niet wil zeggen dat enig medeleven op z'n plaats is...

Blijf toch vinden dat er mee werd gelift op het succes van Collins.
in feite verschilt de insteek niet zo heel veel.
Met die verstane dat Banks en Rutherford herkenbaar zijn in hun spel.
Het is niet de bedoeling Genesis rond deze periode helemaal tot de grond af te branden. Er werden natuurlijk wel slechtere dingen gemaakt.
Maar ik vind wel dat het trio de negatieve kritiek over zichzelf afroept.
Dat ze hits scoorden en een groter publiek trokken ( thanks Phil) doet daar niets van af.
Invisble Touch is een pleaser en te veel nietszeggendheid.
Land Of Confusion deugt. Heeft pit en de spitting Image clip had toen ook een zekere meerwaarde.
Tonight ( 3x) heeft nog de nodige spanningsboog, maar muzikaal is het nu wel heel gedateerd.
Domino kan er als song mee door. Maar heeft ook het euvel dat het wel heel klinisch klinkt allemaal.
The Brazilian is best ok. Maar het restant valt echt onder saaie pop. Anything She Does is gewoon echt beroerd. In Too Deep is ergens uit het laadje slaapliedjes van Phil gehaald en de titelsong is te geforceerd vrolijk. Vreselijk refein trouwens.

Ten tijde van de release was ik amper bekend met hun 70's spul. Dus ik had toen geen vergelijkingsmateriaal. Maar toen vond ik het al niet best.
Achteraf hoor je dan wel wat de band voor fraais tentoonstelde op hun oudere albums. En dan ben ik niet eens echt een fan.
Dus, als dit het debuut had geweest van Genesis, had mijn oordeel hetzelfde geweest.

Tonight, Tonight, Tonight en Land of Confusion vind ik prima tracks, Domino en The Brazilian zijn ook sterk maar de 4 overige tracks zijn ondermaats voor Genesis' (of Phil Collins) doen. Het probleem met de jaren '80-albums van Genesis is dat sterke songs afgewisseld worden met zwakke en dat is ook het geval met Invisible Touch. Daarnaast stoor ik mij ook aan de mechanische productie (syndrums). Zet de beste songs van elk Genesis-album uit de jaren '80 op één album en je krijgt zowaar een meesterwerk.

In ieder geval een goede compilatie. Een meesterwerk is dan weer net even te veel van het goede.

Als je dan ook 2 a 3 nummers van We Can't Dance (Driving the Last Spike!!!) er bij mag plaatsen (90's) kom je wel een heel eind

Driving the Last Spike is inderdaad fantastisch en heel veel beter dan de twee langere nummers op deze plaat - persoonlijk vind ik Tonight (3x) maar vervelend, Domino heeft nog wel aardige stukjes. Maar deze verzameling 80's-nummers (qua speelduur past dit ook prima op LP) zou ook al wel vijf sterren krijgen van mij:

Mama
Land of Confusion
Home by the Sea
Second Home by the Sea
Abacab
Turn It on Again
Duke's Travels
Duke's End

Hier presenteer ik:

Genesis - The Commercial Years (1981-1991):

1. Ababcab
2. Dodo/Lurker

3. Mama
4. Home By the Sea

5. Land of Confusion
6. Domino (parts 1 and 2)

7. No Son of Mine
8. Driving the Last Spike

Bonus: Evidence of Autumn

Samengesteld volgens de Musicmeter statistieken, met als criterium de2 meest favoriet gestemde nummers per album.

Ik mis Fading Lights, maar verder ben ik het hier best mee eens. Als ze dit nog eens uitbrengen: 4.5 sterren voor de muziek.

Ik heb trouwens de tracks van Duke niet meegenomen omdat dat album meestel niet tot de 'commercial years gerekend wordt.

Abacab vervangen door Me And Sarah Jane en er is inderdaad niks mis met die plaat
Zeker door de geweldige bonustrack

Mijn nummer 1 is 'You Might Recall' van Three Sides Live..

Er zijn er meer..

Heerlijk nummer inderdaad.

Geheel mee oneens. Nog niet zo lang geleden kocht ik dit album op cd in de Mediamarkt in Eindhoven, en ik moet zeggen dat ik daar (helemaal) geen spijt van heb. Ik heb de cd verschillende malen gedraaid en er is (naar mijn mening en gehoor) geen slecht nummer op te vinden. Vandaar dat ik 4 sterren uitdeel. Soms zette ik de cd zelfs speciaal op om 'Tonight tonight tonight', 'Domino' of 'The Brazilian' op te zetten. 'Land of confusion' nam ik ook regelmatig even mee als ik een paar nummers van dit album draaide. Verder draai ik dit album regelmatig.

Het is een eeuwige discussie met als conclussie dat we hier nooit zullen uitkomen.
Genesis goes pop. Alles is al zo'n beetje gezegd denk ik.
Een progrocker van het 1e uur en die de groep kent vanaf hun oorsprong, trekt hier zijn neus voor op.
Ik zit hier een beetje tussen in, omdat ik mij nooit echt verdiept heb als jeugdige in de nog progessieve Genesis.
Ik stapte meen ik in toen Genesis ( het album) uitkwam.
Maar ik ben van mening dat dit hun slechtste werk is.
Bij uitkomen vond ik het al een dubieuze plaat.
Collins was mateloos populair als soloartiest, maar ik vind zijn solowerk tot dan toe beter dan dit onbeduidende werkstuk.

Apart. Ik vind Phil Collins in Genesis juist (wat) beter als Phil Collins solo. Overigens vind ik 'The Lamb lies down on Broadway' het allermooiste album dat Genesis ooit gemaakt heeft.

Face Value en But Seriously zijn prima Collins albums. Erna bakte hij er ook niet veel meer van.
Hello I Must Be Going heeft een aantal prima momenten.
Nee, deze bevat te veel overgeprduceerde vlakheid.
Ik heb niets tegen popgerichte albums. Maar zeker de helft hierop vind ik zwak.
En dan vergeet ik gemakshalve even wat de band voor moois eerder maakte.

Vergelijken is niet eens het doel. Maar een erg halfslachtige plaat vind ik het.

Ach, je moet het allemaal maar hebben meegemaakt als oudere jongere....... dan kijk je er heel snel anders tegenaan. Vooral als je weet wat een band in zn mars zou moeten hebben.

Eigenlijk vind ik But Seriously... al op het randje. Daar staan me toch een paar gedrochten op ...

Ik vind But Seriously in ieder geval nog geinspireerd.
Zeker niet alles is even sterk op die plaat.
Een aantal ( te ) kleffe zwijmelaars gooien weer roet in het eten.

Maar ik vind het geheel een stuk beter dan deze toch wat pijnlijke vergissing dat Invisble Touch heet.

Net zoals ik al bij de voorganger van dit album gezegd heb moet je dit album waarderen zonder te kijken naar het verleden. En ook bij dit album moet ik concluderen dat het allemaal lekker wegluistert. Daar is niets mis mee. Als geheel vind ik deze ook nog ietsjes beter dan de voorganger maar een 3,6 kan ik niet geven . 3,5 dus.

Het stoort mij in principe niet als een band met een alternatieve of progessief verleden een meer popgerichte koers uitstippelt.
Zolang de songs goed zijn en er is nog sprake van enige originaliteit, heeft het mijn zegen.
Acts die jaar in jaar uit maar blijven teren op hetzelfde stemt mij ook niet vrolijk.

Maar Genesis vergeet op een aantal uitzonderingen na, met goede songs te komen.
Maar de beleving daarvan is wisselend hier.
De voorgeschiedenis van Genesis- ik stip het nog maar even aan- vind ik niet zo interessant in dit kader.
Het was ondertussen 1986 en tijden veranderen.
Als het je niet bevalt dan is dat maar zo.
Ik had dat met Queen op een bepaald moment.
Dan ga je naar iets anders op zoek en draai je alleen nog de albums waar je wel iets mee heb.

Deze draai ik nooit meer, da's een zekerheidje.
Eigenlijk werd mijn interesse weer gewekt toen Calling All Stations verscheen.
Lang niet alles progessief maar een stuk spannender dan de meeste 80's Genesis bijelkaar.

1 en 3 ken ik al wel..grote hits..zal de rest ook eens checken..

Dat openingsnummer is toch ZO'N draak van een song... En live is het nog veel erger...

Ja tis id n klotenummer..wel n superhit..

Land Of Confusion vind ik dan wel weer redelijk geslaagd.
De Spitting Image clip ook erg vermakelijk.

Ja das veruit de betere van de twee..inmiddels ook een van de meest legendarische clips ooit